Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        ด้านหลังศีรษะของเขาถูกเซี่ยเจิงจ้องมองด้วยสายตาที่เย็นชา

       ความตรงไปตรงมาของหวังหลินหลินผู้หญิงคนนี้เกือบจะเขียนคำว่า “ฉันสนใจนาย” ประโยคนี้เอาไว้บนหน้าอยู่แล้ว

       ชวีเสี่ยวปอไม่ได้รู้สึกเกลียดเธอตรงกันข้ามกลับรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นแต่ถ้าให้บอกว่ารู้สีกสนใจไหมน่ะเหรอ คงต้องตอบว่าไม่เลยสักนิด

       เพราะถึงยังไงการถูกเซี่ยเจิงจ้องมองอยู่ในตอนนี้ก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดไม่น้อยเลยเช่นกัน

       “นายมองอะไร?” ชวีเสี่ยวปอถาม

       “ไม่ได้มองอะไร”เซี่ยเจิงยกมุมปากขึ้นชวีเสี่ยวปอรู้ว่าทันทีที่เขาแสดงสีหน้าเช่นนี้ต้องเกิดเรื่องไม่ดีอย่างแน่นอนแล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เซี่ยเจิงพูดต่อขึ้นมาว่า : “ฉันกำลังคิดว่าทำไมนายถึงได้รับแขกเก่งขนาดนี้นะ”

       “รับแขก?” ชวีเสี่ยวปอพูดซ้ำขึ้นมาอีกรอบราวกับว่ากำลังครุ่นคิดถึงความหมายของสองคำนี้หลังจากนั้นไม่นานเขาจึงพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า : “ทำไมนายถึงพูดเหมือนกับว่าฉันเป็นพวกแถวหน้าในซ่องโสเภณีสมัยโบราณเลยอะ”

       “คำอธิบายของนายผิดแล้ว”เซี่ยเจิงขำออกมาเสียงดัง “ฉันแค่จะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะชอบนายมากเลยนะ”

       “งั้นเหรอ”เมื่อคำพูดนี้ออกมาจากปากเซี่ยเจิง ชวีเสี่ยวปอจึงรู้สึกแปลกๆทั้งยังตอบออกไปอย่างเขินอาย “ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย”

       “ชอบนายนี่จะไม่เกี่ยวกับนายได้ไง?” เซี่ยเจิงถามย้อนกลับไป

       “พูดอะไรไร้สาระอยู่นั่น”ชวีเสี่ยวปอวักน้ำใส่เซี่ยเจิง ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา“ฉันไม่ได้สนใจเธอก็พอแล้วไหม”

       หลังจากพูดจบประโยคนี้ทั้งสองคนก็ต่างเงียบไป

       ราวกับว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างที่ภายในใจเข้าใจเป็นอย่างดีแต่กลับไม่ยอมพูดออกมาทั้งสองคนล้วนรับรู้ ล้วนเข้าใจ แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างมาคั่นกลางเอาไว้ทุบไม่แตก ทั้งยังไม่อาจที่จะเจาะทำลายได้

       ไม่ชอบไม่ชอบเลยสักนิด

       หลังจากนั้นไม่นานชวีเสี่ยวปอก็ได้ยินเสียงเล่นกันอย่างสนุกสนานดังมาจากทางฝั่งของเจียงอี้หยางพวกเขาเริ่มต่อสู้กันทางน้ำแล้ว เจียงอี้หยางและซือจวิ้นตะโกนร้องออกมาเสียงดังทั้งยังมีเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

       “เฮ้”ชวีเสี่ยวปอชนเข้าที่แขนของเซี่ยเจิง “ฉันว่า...”

       “ถ้านายสนใจก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเหมือนกัน”เซี่ยเจิงพูดแทรกเขาขึ้นมา

       “นี่นาย...หมายความว่ายังไง”ชวีเสี่ยวปอผงะไป เขาคิดไม่ถึงว่าเซี่ยเจิงจะพูดประโยคนี้ออกมา

       “ไม่ได้หมายความว่ายังไง”น้ำเสียงของเซี่ยเจิงนิ่งเรียบ ในแววตาก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาเลยแต่เมื่อชวีเสี่ยวปอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาทันใดนั้นชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกเหมือนกับว่าความไร้อารมณ์นี้มันมาจุกแน่นอยู่ภายในหัวใจ

       “อะไรคือไม่เกี่ยวกับนาย?” ชวีเสี่ยวปอพลิกมือเข้าไปคว้าข้อมือของเซี่ยเจิงเอาไว้เขาอยากจะพูดออกมาว่า “มันเกี่ยวกับนายมากเลยละ” แต่เมื่อพอคิดดูแล้วกลับรู้สึกว่าตัวเขาต้องยืนอยู่ในตำแหน่งไหนถึงจะสามารถพูดประโยคนั้นออกไปได้?ในขณะนั้นเขาจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

       “ปล่อยฉันก่อน”เซี่ยเจิงตีมือของชวีเสี่ยวปอ แต่กลับไม่ได้ผล ชวีเสี่ยวปอยังคงจับเอาไว้แน่นเขาจึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมา และยอมให้ชวีเสี่ยวปอดึงเขาอยู่เช่นนั้น“ฉันหมายความว่านายอยากจะทำความเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเราสองคนไม่ใช่เหรอ?ก่อนที่เข้าใจอย่างชัดเจนบางทีนายก็อาจจะมีความคิดอย่างอื่นรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องคิดอีกต่อไปแล้ว พอแค่นี้ ฉันก็ไม่เป็นไร”

       ชวีเสี่ยวปออ้าปากอยากจะพูดอะไรออกมาแต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกอยากต่อยเซี่ยเจิงขึ้นมาถามกลับไปว่านายกำลังพูดไร้สาระบ้าบออะไรอยู่ทว่าคำด่านี้ยังไม่ทันที่จะได้พูดออกมาในตอนนั้นเองมือของเขาข้างที่จับข้อมือเซี่ยเจิงเอาไว้ก็คลายออกและเปลี่ยนไปกดเข้าที่ด้านหลังศีรษะของเซี่ยเจิงแทนจนทำให้ในขณะนั้นใบหน้าของเซี่ยเจิงแนบชิดเข้ามา

       ถึงยังไงนี่ก็ไม่ใช่การจูบครั้งแรก! ไม่ได้สำคัญอะไรแล้วละ

       ทว่าในครั้งชวีเสี่ยวปอไม่ได้จูบลงไปแต่เขาเข้าไปกัดที่ริมฝีปากของเซี่ยเจิงอย่างแรงครั้งหนึ่งส่วนเซี่ยเจิงก็ไม่ยอมเสียเปรียบจึงกัดเข้าไปที่บนริมฝีปากล่างของเขาหนึ่งครั้งเช่นกัน

       กลิ่นคาวเลือด

       เซี่ยเจิงแลบลิ้นออกมาเลียที่มุมปากมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพอใจของชวีเสี่ยวปออย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

       “เกิดปีจอหรือไง”เซี่ยเจิงทำเสียงซี๊ดออกมา

       “ตอนนี้ยังจะไม่เกี่ยวอยู่อีกไหม?” ชวีเสี่ยวปอพอใจกับกลอุบายของตัวเองเป็นอย่างมาก“ฉันบอกว่าไม่ได้สนใจก็ไม่ได้สนใจสิ นายต้องรอจนกว่าฉันจะแน่ใจ”

       “ทวดนายสิ”เซี่ยเจิงส่ายศีรษะไปมาอย่างจนปัญญา “นายไม่ไร้เหตุผลไปหน่อยเหรอ”

       “ใช่ฉันเป็นแบบนี้นี่แหละ” ชวีเสี่ยวปอหัวเราะอย่างร้ายกาจพร้อมทั้งมองไปยังมุมปากของเซี่ยเจิงที่ปริแตกออกมาเป็นรอยเล็กๆ แล้วจู่ๆเขาก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างประหลาด

       นี่เป็นตราประทับที่เขาได้ประทับเอาไว้เอง

       ทั้งสองคนเถียงกันไปมาอยู่พักหนึ่งเมื่อสงบลงแล้ว เขาทั้งสองคนก็ซบไหล่กันพร้อมทั้งพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

       “พ่อกับแม่นายไปเมืองไทย?” หลังจากที่เซี่ยเจิงฟังชวีเสี่ยวปอพูดจบเขาก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย“ในบ้านเหลือแค่นายคนเดียว? ”

       “เคยไปมาแล้ว”ชวีเสี่ยวปอหลับตาลงอย่างเกียจคร้าน “ที่จริงตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวหรอกยังมีคุณป้าอยู่ด้วย แต่เขาก็กลับไปหาลูกชายที่บ้านแล้ว”

       “นายจะอยู่บ้านทั้งเจ็ดวันเลย?” เซี่ยเจิงถาม

       “เปล่า”ชวีเสี่ยวปอหัวเราะขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันเตรียมจะไปกินฟรีดื่มฟรีที่บ้านนาย”

       “ยินดีต้อนรับ มากินมาดื่มได้เลย”เซี่ยเจิงเองก็หลับตาลงเช่นกัน

       สุดท้ายแล้วเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้สนุกกับพวกเขาตรงนั้นในตอนที่ซือจวิ้นเดินเข้ามาหาพวกเขาจึงแซวเขาทั้งสองคนออกไปว่าเหมือนไข่ต้มสุกที่ต้มออกมาจากหม้อใบเดียวกันทั้งยังมีควันร้อนลอยขึ้นมาเหมือนกันอีก ส่วนผู้หญิงทั้งสองคนก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วกว่าพวกผู้หญิงจึงออกมาเริ่มเตรียมบาร์บีคิวเอาไว้ก่อน

       ชวีเสี่ยวปอมองไปรอบๆแล้วก็เห็นว่าในเวลานี้มีคนมาแช่น้ำพุร้อนไม่น้อยเลยทีเดียวทั้งยังพบว่าพวกเขาเป็นกลุ่มเดียวที่มีเตาบาร์บีคิวเดาว่าพ่อของเจียงอี้หยางจัดเตรียมเอาไว้ให้เป็นพิเศษเพื่อให้พวกเขาได้สนุกสนานครึกครื้นกันยิ่งขึ้นแต่ข้อเสียอย่างเดียวเลยก็คือมันไม่เหมาะกับสภาพแวดล้อมตรงนี้

       เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจพวกเราจึงช่วยกันย้ายเตาบาร์บีคิวไปไว้บนสนามหญ้าที่อยู่ไกลออกไปเมื่อทั้งสองสาวเดินออกมาหลังจากเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าหนาๆ แล้วในขณะนั้นพวกเขาก็เตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยพอดี

       “ให้ฉันช่วยเสียบไม้นะ”เซวียอวี่เข้าไปยืนข้างๆ เจียงอี้หยาง พร้อมทั้งดึงแขนเขาเอาไว้ในตอนนี้ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันมากกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด

       “ไม่ต้องๆ ”เจียงอี้หยางลูบศีรษะของเซวียอวี่ไปครั้งหนึ่ง “ใกล้จะเสร็จแล้วละเธอไปนั่งรอกินอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว”

       “ใช่ๆให้โอกาสเจียงอี้หยางได้แสดงฝีมือหน่อย” ชวีเสี่ยวปอพูดเสริมเข้าไปเซวียอวี่ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่ป้องปากหัวเราะออกมา

       แต่หวังหลินหลินกลับไม่ได้ดูสดใสร่าเริงเหมือนก่อนหน้านี้แล้วหลังจากออกมาก็เอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ตลอดเวลาซือจวิ้นเดินเข้าไปคุยกับเธอตั้งหลายครั้ง แต่เธอก็ทำเป็นไม่สนใจเขาจึงไม่ได้ไปใส่ใจอะไรเธออีก

       “มีใครไปแกล้งอะไรเธอหรือเปล่า?” ซือจวิ้นพลิกกลับด้านปีกไก่จากนั้นจึงโรยผงใบยี่หร่าลงไป “เมื่อกี้ยังดูสนุกอยู่เลย”

       “ไม่มีนะ”ชวีเสี่ยวปอมองไปยังหวังหลินหลิน ในขณะนั้นหญิงสาวก็บังเอิญมองมาทางเขาด้วยพอดีทว่าสบตากับเขาไปเพียงครู่เดียวเธอก็ดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็วทั้งยังเผยให้เห็นถึงสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่ชวีเสี่ยวปอจึงเข้าใจขึ้นมาคร่าวๆ แล้วว่าเธอเป็นอะไร เป็นเพราะว่าในตอนที่เขาอยู่ตรงบ่อน้ำพุร้อนเขารับปากเธอว่าจะไปตรงนั้นแต่สุดท้ายแล้วกลับไม่ได้ไป หญิงสาวคงจะคิดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเธอสักเท่าไหร่ดังนั้นเธอจึงโกรธ

       “ถ้างั้นก็แปลกน่าดูเลย”ซือจวิ้นบ่นพึมพำ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไหร่จากนั้นจึงหันไปมองเซี่ยเจิงที่กำลังทาซอสลงบนเห็ดเข็มทอง : “ย่างประมาณนี้ถือว่าใช้ได้หรือยังอะ?”

       “เกือบได้แล้วละ”เซี่ยเจิงเดินมา ในมือของเขาถือไม้เสียบเอาไว้พร้อมทั้งนำมาทิ่มลงไปบนปีกไก่“ย่างต่ออีกหน่อยก็ได้ ดูเอาไว้อย่าให้ไหม้นะ”

       “ได้เลย”ซือจวิ้นพยักหน้า แล้วจู่ๆก็เหมือนว่าเขาพบความผิดปกติอะไรบางอย่างจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ : “เซี่ยเจิง ทำไมปากนายถึงแตกได้อะ?”

       ทันใดนั้นมือของชวีเสี่ยวปอก็สั่นขึ้นมาทันทีจึงทำให้กระปุกเครื่องปรุงที่เขาถือไว้สั่นตามไปด้วย

       ซือจวิ้นหันศีรษะกลับไปมองในทันที : “ให้ตายสิ! ปอเอ๋อร์! นายใส่พริกเยอะขนาดนั้น! ไม้นี้นายกินเองเลยนะ! ”