โชคดีฉันได้สามีสามคน

        เสียงน้ำวนที่หมุนปะทะร่างกายเร่งให้รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน มารตีเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดระบบนวดน้ำวนกลิ่นลาเวนเดอร์ยังคงลอยอบอวนในห้องอาบน้ำ ไฟถูกหรี่จนสลัวแสงสว่างจางๆให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัว

        ปพนต์เอื้อมมือมาโอบหลังภรรยาคนสวย บีบนวดเบาๆ ร่างเธอสั่นน้อยๆ วรเมธเอื้อมมือมาประสานกับมือปพนต์ด้านหลังมารตีเผยยิ้มเขินๆ หน้าแดงระเรื่อก่อนจะโน้มศีรษะเอนหลังพิงสามี

        “อุ่น สบายดีจัง...” เธอครางแผ่วเบา

        ปพนต์พ่นลมหายใจอุ่นๆ ยืนมือไปลูบผมเปียกของมารตีช้าๆ แล้วกระซิบข้างใบหูแดงระเรื่อแผ่วเบา“เราอยู่ด้วยกัน ตรงนี้นะจ๊ะ”

        แรงดันของน้ำวน ทำให้เกิดไอน้ำลอยหนาขึ้น มารตียกมือขึ้นเกลี่ยไอน้ำที่ไหลมาปิดหน้าขณะที่วรเมธใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหมอกบนผิวน้ำให้กระจายออกก่อนจะโอบเธอไว้แน่น ในอ่างน้ำวนทั้งสามคนนี้ ไม่มีกรอบ ไม่มีข้อห้าม มีแค่ลมหายใจและความอบอุ่นที่ฉ่ำชุ่มพวกเขาใช้มือคลำลูบไล้ ร่างกายของกันและกันอย่างเร่าร้อน เป็นการสอนใจให้กล้าปลดเปลื้องความเขินอายไว้ใต้ผิวกายเสียงหัวเราะและเสียงน้ำวนสลับกับเสียงครวญครางอย่างเร่าร้อนและสุขสมของมารตีตามมาด้วยเสียงหายใจที่หนักหน่วงของปพนต์และวรเมธ

        ทั้งสามชีวิตได้ร่วมกันสร้างบทเพลงรักแห่งคืนแรกในห้องน้ำหลักอย่างนุ่มนวลเป็นการพบกันในคืนที่ไม่มีใครถูกปล่อยไว้ข้างหลัง

        วันใหม่มาถึง...

        กลางลานกว้างใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าบ้าน มารตีเดินออกมาพร้อมปพนต์ วรเมธยืนถือแก้วน้ำผลไม้เย็นๆไว้ในมือ ด้านหน้าพวกเขาคือกลุ่มคนรับใช้สิบกว่าคนที่ทยอยเดินมารวมตัวกันหลังจากได้ยินว่าคุณมารตีอยากคุยด้วยไม่มีพิธี ไม่มีโต๊ะ มีเพียงลมพัดใบไม้เบาๆ กลิ่นหอมของไม้ดอกริมรั้วและแววตาหลากหลายที่สนใจใคร่รู้จากคนที่อยู่มานาน และคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่

        มารตียิ้มอ่อนหวาน เอ่ยตรงไปตรงมา “ทุกคน... พวกเราคงเริ่มสงสัยกันแล้วใช่ไหมคะว่าผู้ชายอีกคนที่ย้ายมาอยู่ด้วยคือใคร”

        เธอหันไปมองวรเมธ “นี่คือวรเมธค่ะ เขาคือสามีของฉันอีกคนหนึ่ง”

        เสียงอื้ออึงเบาๆ ดังขึ้นก่อนจะเงียบลงเมื่อปพนต์ก้าวออกมายืนเคียงข้างเธอมือเขาแตะแผ่นหลังที่ตั้งตรงของภรรยาคนสวยเบาๆ อย่างอบอุ่นและมั่นใจเป็นการยืนยันคำพูดของมารตี

        “ใช่ครับ ผมกับวรเมธเป็นสามีของรตี เหมือนกันทั้งคู่และเราอยู่ด้วยกัน... ด้วยความรักและการยินยอมอย่างเปิดเผย”

        คนรับใช้หลายคนหันมามองหน้ากัน บางคนเม้มปาก บางคนเบิกตาเล็กน้อยอย่างตกใจก่อนจะหันไปกระซิบกระซาบกันเบาๆ

        “บ้าไปแล้ว มั้ง...มีผัวพร้อมกันสองคนเหรอ..แล้วเค้านอนกันยังไงอ่ะ”

        “ฉันก็ว่า เมื่อวานเห็นคุณรตีนั่ง...เอ่ออ้าให้คุณวรเมธดู...คุณปพนต์ก็ไม่เห็นว่าอะไรเลย”

        “ใช่ๆ  ตอนกินข้าวเย็นเมื่อวานฉันก็เห็นคุณรตี นั่งโม่คุณวรเมธจนตัวเกร็ง...แบบนี้พวกเราก็มีของดีให้ดูทุกวันสิ...”

        “เอ่อ...ที่สนามหญ้าฉันเห็นคุณปพนต์จับ...เอ่อไอ้นั่นของคุณวรเมธไปใส่...ในคุณมารตีด้วย”

        อีกสี่ห้าคนที่ได้ยินถึงกับอ้าปากค้างเหมือนไม่เชื่อโดยเฉพาะนนท์กับพนม ก็เขาเองยังไม่อยากมองของผู้ชายด้วยกันเลย

        มารตีกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแน่วแน่แต่ใจเย็น “จากนี้ไปคุณอาจจะเห็น...บางอย่างในบ้านนี้มากขึ้น...บ่อยขึ้น อาจจะทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นฉากที่เราสนิทสนมกันหรือ...อาจจะ..เอ่อกัน...นอกห้องนอนบ้าง และการใช้ชีวิตแบบเปลือยๆ อย่างที่เราสบายใจ”

        น้าสมแม่ครัวหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นเบาๆ“หมายถึง...จะมีฉากแบบ...เร่าร้อน กลางบ้านเลยเหรอคะ?”

        วรเมธหัวเราะนิดๆ แต่มารตีพยิ้มและพยักหน้า“ถ้ามันเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ...ก็ใช่ค่ะ”

        เธอกวาดตามองพวกเขาทีละคน “ถ้าใครรู้สึกไม่สบายใจ หรือรับไม่ไหวเราเข้าใจ และฉันพร้อมจะให้พวกคุณตัดสินใจ... จะอยู่ต่อ หรือขอพักงานหรือแม้แต่ลาออกพร้อมเงินชดเชยเต็มจำนวน ฉันจะไม่ถือโทษใครเลย”

        ลานบ้านเงียบสนิท มีเพียงเสียงนกและลมพัด

        คำหมานคนสวนหนุ่มใหญ่พูดเบาๆ “อยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วครับ...เงินเดือนสูง อาหารดี บ้านสวย สบายจะตาย แถมต่อไปจะมีของสวยๆ งามให้ดูอีกด้วย...”

        ศรีแพรแม่บ้านอีกคน หันไปทุบหลังคำหมานสามีของเธอตุ้บใหญ่อย่างมั่นไส้แต่ใบหน้าไม่มีวีแววว่าจะโกรธเคือง เพราะตั้งแต่ได้เห็นมารตีในชุดวาบหวิวคำหมานก็ขยันทำการบ้านทุกคืน เธอจึงได้แต่พยักหน้าพลางเอ่ยเบาๆ “ฉันแค่ทำงานบ้านไม่ได้มานั่งจ้องคุณผู้หญิง คุณผู้ชาย จะกอดจะจูบกันก็ไม่ใช่เรื่องเรา”

        เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นแบบเกรงใจ จากคนรับใช้ฝ่ายชาย

        มารตีหัวเราะบ้าง “งั้นเราคงเข้าใจกันนะคะ...บ้านหลังนี้อาจจะไม่ธรรมดา แต่เราตั้งใจใช้ชีวิตด้วยความรัก และความจริงใจต่อกันเท่านั้นเอง”

        ปพนต์เสริม “ไม่ว่าเราจะเป็นแบบไหนพวกคุณคือครอบครัวของที่นี่เหมือนกัน”

        “อ้อ ดูด้วยตาได้ แต่ไม่มีการถ่ายภาพออกไปเผยแพร่ นะคะ”มารตีย้ำปิดท้ายสีหน้าจริงจัง

        ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ เมื่อไม่มีใครเอ่ยปากถามอะไรอีก มารตีจึงให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปทำงานตามเดิม บ้างยิ้มแห้งๆ บ้างถอนหายใจโล่งอก บ้างก็แอบฝันหวานโดยเฉาะฝ่ายชาย ที่เฝ้ารอที่จะได้เห็นมารตีให้ลึกซึ้งกว่านี้หลังจากได้ฟังสิ่งที่คำหมานบอกเล่า เพราะมารตีนั้นไม่ได้แค่สวย แต่เธอสวยและงดงามกว่าดาราหนังเสียอีก

        ค่ำคืนที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น หลังผ่านช่วงบ่ายอันตึงเครียดทุกอย่างคลี่คลายกลับมาเป็นจังหวะปกติ ปพนต์เปิดเพลงแจ๊สเบาๆจากมุมลำโพงด้านข้างห้องนั่งเล่น แสงไฟปรับเป็นโทนอุ่นโซฟาหนานุ่มถูกจัดให้มีหมอนพิงรอบตัว บรรยากาศละมุนราวกับเลานจ์ลับของโรงแรมหรู

        สาวสวยคนเดียวของบ้านเดินออกมาจากห้องด้วยชุดนอนสายเดี่ยวเบาบางสั้นเต่อเผยผิวเนียนตรงโคนขา แน่นอนนอกจากชุดบางเบาแล้วเธอไม่มีอะไรอยู่ด้านในอีกเลย วรเมธนั่งเท้าคางมองเธอจากปลายโซฟาขณะที่ปพนต์เปิดประตูห้องเดินตรงมานั่งซ้อนหลังเธอ

        “คืนนี้ เป็นของเรา พวกเราสามคน” มารตีพูดพร้อมรอยยิ้ม

        วรเมธขยับเข้ามาใกล้ มือเขาลูบไล้รูดสายชุดนอนออกจากไหล่มารตีอย่างแผ่วเบาปพนต์เอื้อมมือไล้ผมเธอไปทางด้านหลัง พลางกระซิบ “คืนนี้ของพวกเรา ไม่มีเส้นแบ่งไม่มีคำถาม ไม่มีความกลัว”

        พวกเขาทั้งสามประสานมือเข้าด้วยกัน  ให้เข้าจังหวะดนตรีที่บรรเลงกึกก้องแต่แผ่วเบาในหัวใจไม่จำเป็นต้องมีท่าเต้นสวยงาม แค่ปรับความรู้สึกให้ตรงกันก็พอแล้วสำหรับพวกเขา โซฟากลางห้องนั่งเล่นกลายเป็นเวทีแห่งความรักที่ไม่มีกรอบ ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงสัมผัสที่อ่อนโยนปรารถนา เร่าร้อน และความเข้าใจที่ชัดเจนในแววตาทุกคู่

        ค่ำคืนนั้นจึงผ่านไป... ด้วยจังหวะที่ร้อนแรงแต่ละมุนละไม โดยไม่มีใครรู้ว่าความรักของพวกเขา ในวันถัดไปจะเริ่มต้นที่เตียงนอน ในห้องครัว หรือบนโซฟานี้อีกครั้ง...

        อีกคืนก็หมุนเวียนมาถึง...

        ค่ำคืนนี้อากาศเหมือนจะหนาวเย็นแต่ในบ้านกลับอบอุ่นไปด้วยแสงเทียนอ่อนสลัวๆ มารตีเดินลงจากบันไดช้าๆทุกย่างก้าวพลิ้วไปตามเดรสสายเดี่ยวซีทรูเนื้อบางเฉียบสีเนื้อที่แทบจะแยกไม่ออกจากผิวขาวอมชมพูของเธอ ร่างกายเธอที่ไร้ซึ่งชั้นในโดยสมบูรณ์มีเพียงเดรสยาวลากกับพื้นเพียงบางเบาเท่านั้นที่กั้นระหว่างเรือนร่างของเธอกับสายตาใครก็ตามที่มองมา

        แต่มารตีไม่มองใครนอกจากสองคนที่ยืนรออยู่ในห้องรับแขก...สามีของเธอ...ปพนต์เปลือยท่อนบนเผยกล้ามเนื้อแน่นและซิกแพ็กที่เส้นเงาเคลื่อนไหวตามจังหวะลมหายใจ เขาสวมกางเกงผ้าบางๆขาสั้นตัวเดียว สีขาวสะอาดและบางพอที่จะเห็นสิ่งนูนเด่นได้รางๆ

        วรเมธยืนอยู่ข้างเคียง เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีเทาอ่อนที่ปลดกระดุมหมดเปิดเผยหน้าท้องแน่นเนียน และขาเรียวยาวในกางเกงผ้าขาสั้นทรงหลวมแบบสบายตัวมือของเขากำลังคนค็อกเทลเบาๆ เสียงน้ำแข็งดังกรุ๊งกริ๊งนุ่มนวล

        "คืนนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนตั้งใจจะทำให้ พวกเราหัวใจวายใช่ไหม"ปพนต์เอ่ยขณะเดินเข้ามาใกล้สาวสวยคนเดียวในห้อง มือของเขาลูบเบาๆ ที่แก้มก้นงอนงามข้างหนึ่งของมารตี