ตอนที่4
อ้าว ไอ้บ้านี้ปิดไปเเล้วซะงั้น เธอกะเเค่จะเสี่ยงถามเพื่อมันหยวนๆสักหน่อย เเต่ มันดันใช้สิทธิของเธอไปจริงๆซะได้ เหลือเเค่อีกครั้งเดียว เหลือเเค่อีกครั้งเดียว จี่โหย่วเอามือรูปหน้าอย่างเจ็บใจเล็กน้อย เเล้วภารกิจเเรกที่จะมาถึงเธอต้องเปลี่ยนเเปลงเนื้อเื่อะไร อยากจะถามต่อ เเต่กลัวมันใช้สิทธของเธออีกครั้ง จี่โหย่ที่มีสิทธิ์เเค่ครั้งเดียวเริ่มอยากเก็บเอาไว้ดีๆ ซะก่อน
รั่วเหมยลูกพี่ลูกน้องของถิงถิง ที่ยืนดูสถาณ์การผิดปกติของถิงถิงที่กระฟัดกระเฟียดให้เห็นในสายตา ถิงถิงปกติเมื่ออยู่บ้านจะเป็คนนิ่งเงียบผิดปกติ โดยเฉพราะ นางกลัวท่านเเม่ของนางเป็ที่สุด เเต่เมื่อเช้าถิงถิงกลับไม่หวาดกลัวจนตัวสั่นเหมือนเเต่ก่อน
เเต่นางกลับเดินผ่านท่านเเม่ของรั่วเหมยอย่างเรียบเฉย
รั่วเหมยเอียงคออย่างสงสัย
จี่โหย่วลูบหน้าด้วยความหงุดหงิดถอนหายใจอย่างเเรง
เเต่เธอดันลืมไปว่ามือทั้งสองข้างเปื้อนเศษหญ้าที่กำลังถอนอยู่ จี่โหย่วสบัดหัว
นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่ จี่โหย่วสบัดหญ้าทิ้ง
จากนั้นจึงเดินไปที่ ลำธารขนาดเล็กเเละวักน้ำล้างหน้าออก ััเย็นสบายเเต่จมูกกลับได้กลิ่นของโคลน ทำให้จี่โหย่วไม่ชอบใจ
ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอตายไปนานเเค่ไหน เเต่เมื่อตายได้ไม่นาน ตัวเธอก็ทำข้อตกลงกับระบบดวงดาว
จากนั้นก็เหมือนเข้ารับการอบรมดูข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับ ดวงดาวมิติต่างๆในขั้นพื้นฐานเล็กน้อยเพื่อปูพื้นฐานทำความเข้าใจ
เเต่เธอยังคิดว่า เธอยังมีหลายอย่างที่เธอยังไม่รู้ จากระบบดวงดาว
ในที่นั้นเเทบจะไม่มีหิว ไม่มีอาหาร มันเบาสบาย ไม่หนักอึ้งเหมือนที่เธอกลับมารู้สึกอีกครั้ง เมื่อเป็มนุษย์
"" ถิงถิง" มากินข้าวได้เเล้วเสียงะโของ รั่วหลานฝาเเฝดของรั่วเหมยดังออกมาตรงทางเข้าบ้าน
จี่โหย่วที่ยังคงหงุดหงิดเดิน เข้าไปในลานบ้านเปิดประตูเสียงดัง จนไก่ตื่นร้อง บินไปทั่วอย่างเเตกตื่น
" เ้าเป็บ้าอะไร "
หากไก่ใตายขึ้นมาข้าจะตีเ้าให้ตาย
สะไภ้ใหญ่
:::
ท่านพี่จะทำยังไงดี พวกคนของนายท่านเฉิงฟง เริ่มกว้านซื้อหญิงสาวในหมู่บ้านถงกันเเล้ว อีกไม่นานคงจะเข้ามาถึงที่หมู่บ้านเราเเล้ว
ท่านพี่เราจะทำยังไงดี ข้ากลัวพวกนางจะถูกบังคับไปอยู่ในซ่อง โดยเฉพราะเสี่ยวจื่อ
นางหวังที่นอนกอดเสี่ยวต้า ปาดน้ำตาสะอื่น
ข้า. ข้า.จะไม่ยอมให้พวกนาง ต้องตกนรกเป็เเน่ ข้าได้ยินมาว่า นายท่านเถาไป๋จากเมืองหลวงจะมาเยี่ยมญาติ เเต่ท่านปู่ของข้าก็มีความส้มพันธ์ที่ดีกับเฒ่าไป๋มาก่อน ข้าจะไปขอร้องเขา อย่างน้อย ก็ให้พวกนางเป็สาวใช้ ก็ยังดีกว่าเข้าไปในหอนางโลม
เสี่ยวหร่วนที่นอนอีกฝังมีผนังหญ้าเเห้งกั้นเป็ห้อง นางนอนคนละฝั่งกับเสี่ยวจื่อ เเต่เสี่ยวจื่อหลับไปเเล้ว นางไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ในความทรงจำก็มีนางหวังเเละเสี่ยวต้าบิดาของนางที่พูดคุยกันเช่นนี้เเละยังมีเื่ราวต่างๆก่อนหน้าที่ปรากฏเหมือนกัน ในอนาคตยังมีเื่ราวต่างๆมากมายที่จะเกิดขึ้น เเต่ที่นางจำได้ที่สุดก็คือ ตอนที่นางโดนวางยาจากตกูลหวัง ให้เสี่ยวจื่อเลือกว่าจะช่วยใครระหว่างลูกฝาเเฝดของมันกับตัวนางเอง เเต่เสี่ยวจื่อ กลับไม่ทำอะไรเลย เอาเเต่ร้องให้บนม้านั่ง กอดบุตรของตนไม่ยอมเลือก สุดท้ายเสี่ยวหร่วนก็จบชีวิตลงนางผิดอะไรนางก็เป็หญิงสาวทั่วไป เเต่ทำไมทุกครั้งเื่ดีๆถึงต้องเป็ของเสี่ยวจื่อเสมอ นางไม่ได้ทำผิดอะไรเเต่ก็ยังถูกลากเข้าไปสู่วังวลของพวกเขาทั้งสอง เสี่ยวจื่อได้ถูกหวังหลางชายชั่วช่วยไว้ได้ พวกมันมัวเเต่ปลอบโยนกันไปมา หากพวกมันจะนึกถึงนางที่อยู่ด้านหลังบ้างก็คงจะช่วยนางเเละบุตรของนางเอาไว้ได้ เเต่นางที่มีบุตรในท้องกลับถูกกรอกยา เเละตายไป ข้าเกลียจพวกมัน เกลียจที่สุด ฝ่ามือของเสี่ยวหร่วนกำผ้าห่มจนนิ้วมือขาวซีด
ตวงตาของเสี่ยวจื่อดุดันมองไปที่เสี่ยวจื่อกับห้องของเสี่ยวต้าเเละนางหวังพุดคุยกันอยู่ พวกมันเข้ามาเเย้งทุกอย่างไปจากนาง เเม้เเต้บิดาอย่างเสี่ยวต้า นางหวัง นางจิ้งจอก!!!!
ท่านพี่ …นางหวังมองสบตาเสี่ยวต้า อาจเป็เพราะ พวกเขาไม่ได้เจอกันเป็ระยะหนึ่ง ทำให้ไฟร้อนครุกรุ่น เตียงไม้โยกไหวไม่สนบุตรสาวสองคนที่นอนเยื่องออกไป
………………….
อ่าาา ท่านพี่ เเรงเเรงหน่อย
ข้าจะทนไม่ไหวเเล้ว สะไภ้ใหญ่กระซิบเสี่ยงเบา
ได้ ข้าจะรีบเร่งเดียวนี้ เสียงพูดคุยที่กดให้ ต่ำเเล้ว เเต่ในบ้านหลังนี้มันเล็กเเละอยู่ใกล้กันจนเกินไปมีเเค่ผนังบางๆเท่านั้นที่กั้นไว้ นี้พวกนายจะไม่อายลูกหลานหรือไง จี่โหย่วกรอกตา
เเละเเอบเดินไปนั่งหน้าบ้าน นั่งตบยุงสองชั่วโมง ถึงเธอจะโตมากเเล้ว เเต่ก็ไม่ชินจะให้ไปนั้งฟังพวกเขาทำกิจกรรมเข้าจังหวะกัน
ใครจะชิน ในบ้านชนบทนั้นเล็กกระทัดลัด ไม่ว่าใครจะพูดหรือทำอะไร ทุกคนก็ได้ยินหมด
เพราะมีเเค่ผ้ากั้นปิดเอาไว้เท่านั้น
เธอนึกว่าเื่จะจบเเล้วก็ได้เเต่เบิกตามองคานเคื่อน ที่สั่นไหว จึงทุบพนังไม้ "พวกท่านก็เพราเพราหน่อย พวกข้านอนไม่หลับ
‘’’’’’’’’เด็กบ้า สะไภ้ใหญ่อุทานเสียงตํ่า ลุงใหญ่หน้าเเดงด้วยความอับอาย พวกเขา หรือเเม้เเต่น้องรอง เมื่อมีโอกาสก็จะหาเวลาจากงานที่เหนื่อย ต่างคนต่างรู้เเต่คนในบ้านไม่ได้พูดออกมาตรงๆตั้งนานเเล้ว อยู่อยู่วันนี้มีคนในบ้านโดยเฉพราะหลานสาวของเขาเกิดประท่วงพวกเขา
จะให้พวกเขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เสี่ยงจังหว่ะหยุดลงได้ไม่นาน ก็มีบทส่งท้ายไม่กี่นาที ก็เงียบลง
ผ่านไปวันที่สอง
เอ้ย! ลูกเพ้ ข้าได้ยินมาว่าหมู่บ้านฟางมีสาวงาม อยู่ที่นั้น ลูกพี่จะไม่ไปดูหน่อยหรือ นายท่านยิ่งอยากได้สาวงานคนใหม่อยู่ด้วย ลูกน้องผอมเเห้ง เอียงคอะโเข้าหูของ หวั่งหม่า เขาเเสบเเก้วหูเเละรังเกียจท่าทางคลายกุ้ยของมันไม่ได้
จึงได้ทีบเข้าที่ยอดอกเข้าให้ ชายคนนั้นกลิ้งไปสามตลบ ก็ลุกขึ้นมาปัดฝุ่น วิ่งเยาะเข้ามาบีบนวดหวั่งหม่า มันไม่ได้โกรธ เพราะหากวันไหนมันไม่ได้ฝ่าเท้าของหวั่งหม่า มันคล้ายคันหลังเเต่ไม่สามารถเกาได้ เท่านี้มันก็โล่งออกเเล้ว
ใครว่ะ !! ไม่รู้สิ ข้าได้ไปถามมาจากไอ้ขี้เหล้าในเมืองอย่างเคย
ชื่ออะไรน๊าา น่าจะเสี่ยว เสี่ยวอะไรซักอย่างนี้เเละ เห็นว่าเป็เด็กหน้าตาดีที่สุด มันใช้ไม้เเคระฟันสีเหลืองอ๋อย เเละถ่มนํ้าลายลงพื้นตรงหน้าร้านสาลาเปา เเละกินฟรีไปอีคนละสามลูก เ้าของร้าน ปวดใจ กินฟรีไม่พอยังมายืนข้างร้านของเขา ใครมันจะกล้ามาซื้อ
สาลาเปาจ้า “”””สาลาเปา””” เ้าของร้าน ะโร้องเรียกลูกค้า ลูกค้าหลายคนก็อยากจะซื้อเเต่ เมื้อเห็นพวกหมาไนยืนอยู่หน้าร้านพวกเขาก็รีบวิ่งหนีเหมือนโรคระบาด
เมื้อกินของฟรีจนอิ่ม เ้าของร้านก็ได้เเต่เเอบปาดนํ้าตา พวกมันก็เดินจากไปพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน บ้านใดมีหญิงสาวที่เข้าตา นางคนิกาใดกำลังมาเเรง
เมื้อทุกคนได้ยินว่าลูกน้องนักเลงของนายท่านเฉินฟู่จะเริ่มออกหาเหยื่ออีกครั้งข่าวสารก็เเพร่กระจายไปเเต่ละพื้นที่ ตอนนี้พวกมันมุ่งตรงจะไปหมู่บ้านเถา เเละจะเลยไปหมู่บ้านฟาง ที่จี่โหย่วอาศัยอยู่
บางคนที่ลูกสาวเต่งงานออกไปเเล้วก็โล่งออก บางคนที่มีฐานะ ก็พาบรรดาลูกสาวหรือหลานสาว ไปฝากในหมู่บ้านที่อยู่ไกลกว่านั้น
!!!มาเเล้ว !!!! ใกล้มาเเล้ว พวกมันอยู่หมู่บ้านเถาเเล้ว
""มาเเล้วพวกมันอยู่หมู่บ้านเถากำลังจะมาถึงที่นี่
ยามตรวจของหมู่บ้าน เคราะ ส่งสัณญาณ รีบวิ่งกระจ่ายข่าวให้ทั่วหมู่บ้านฟาง
96
