ผม อาโอบะ อิสึคิ หรือใครๆเรียกผมว่า ไอ้บะหมี่ ได้พบปรากฏการณ์ประหลาดในวันที่ผมอายุ18 ปี ในขณะแอบงีบ่พักเที่ยงในโรงงานทอผ้า และหลังจากนั้น...
ผมก็ตื่นขึ้นมาในทุ่งราบที่แสนงดงาม ทางตอนเหนือของประเทศอิเดเรีย ดินแดนแห่งพืชพันธ์
ด้วยความหิวและกระหาย ผมจึงเดินตรงเข้าไปในเมือง มันเป็เมืองเหมือนยุโรปยุคกลาง แต่กลับมีเทคโนโลยี อินเตอร์เน็ตความเร็วสูง สามารถอัพโหลด ดาวโหลดข้อมูลได้ถึง 1000mb/sec อะไรจะเจริญทางด้านวิทยาศาสตร์ขนาดนี้
และเนื่องจากไม่มีตังค์ ผมเลยไปถามจากคนขายของในตัวเมือง เธอเป็ผู้หญิงหน้าตาดี และอัธยาศัยดี ว่าผมจะสามารถทำงานอะไรได้มั่ง และคุยโม้ให้เธอฟังว่าผมมาจากประเทศไทยในปี 3024 หลังจากยุคาโลกครั้งที่สาม ที่มหาอาณาจักรไทย สามารถสร้าง ะเิฮาตรอนขึ้นมาได้ และกลายเป็ชาติมหาอำนาจของโลก (ะเิฮาตรอน คือ ะเิที่มีพลังทำลายมากกว่านิวเคลียร์ 300 เท่าจนทำให้ะเินิวเคลียร์กลายเป็แค่ขยะรกโลก )
" คนรวยสามารถทำเงินจากสิ่งที่ไม่มีตัวตน ถ้ามันเป็เื่โกหกทำไมนายไม่เอาไปเขียน นิยายล่ะ " สาวร้านขายของชำ ชื่อเซร่า กล่าว แล้วยกเครื่องคอมพิวเตอร์ ราคาถูกให้ผม ถึงมันจะราคาถูกแต่ก็มีราคากว่า 67800 เยนเลยทีเดียว
" ผมสัญญาว่าผมจะเอามาคืนทั้งต้นทั้งดอกครับคุณเซร่า " ผมกล่าว แล้วเริ่มลงมือแต่งนิยายทันที
นิยายของผม คือนิยายเกี่ยวกับมหาอาณาจักรไทย ที่มีกองทัพอันน่าเกรงขาม และเป็ตำรวจโลกต่อจากชาติมหาอำนาจอื่นๆ ยุคนั้นไทยสามารถคิดประดิษฐ์ เครื่องจักรที่มีความสามารถสูงขึ้นมาได้ เราเรียกมันว่า 【แมชชีนแคลิเบอร์ 】
ในตอนที่ กำลังแต่งนิยายอยู่ ก็ได้มีคนแชทเข้ามาในคอมของผม
" 你好 หนีฮ่าว "
ถ้าผมจำไม่ผิดมันเป็คำทักทายภาษาจีน ที่ทั่วโลกเองก็ใช้ ผมจึงถามเขาว่าเขาสามารถพูดภาษาไทยได้มั๊ย
และผลปรากฏว่าเขาสามารถพูดภาษาไทยได้
ผมจึงได้รู้ว่า เขาชื่อ หลิวต้าเหว่ย เป็ชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่มาติดอยู่ในประเทศอิเดเรียนี้เช่นกัน
เขาได้ลองภูมิผมเล่นๆ ด้วยคำถามง่ายๆ เกี่ยวกับญี่ปุน
" ถ้าพูดถึงญี่ปุ่น นายจะนึกถึงอะไรเป็อันดับแรก " หลิวต้าเหว่ยพิมพ์แชทถามผม
" หนังโป๊ ใช่ป่าวครับ " ผมตอบ เพราะสิ่งที่ผมนึกได้เป็อย่างแรกคือสิ่งนี้
" ผิด "
" อย่าบอกนะว่า ตุ๊กตายาง อ่ะ " ผมตอบเป็ครั้งที่สอง
" ผิด "
" แล้วอะไรถึงจะถูกล่ะครับ คุณหลิวต้าเหว่ย " ผมถามหลิวต้าเหว่ยด้วยภาษาจีนสำเนียงอวิ๋นหนาน
" ที่ถูกคือ ระเบียบวินัยของคนญี่ปุ่นยังไงล่ะ " หลิวต้าเหว่ยกล่าว และนี่ทำให้ผมยอมรับนับถือในตัวเขาที่แล้วมา ผมนึกว่า ญี่ปุ่นดังในเื่อย่างว่าซะอีก
หลังจากนั้นผมก็ถามเขาว่าจะไปเจอเขาได้ที่ไหน หลิวต้าเหว่ย จึงส่งเอกสาร ไฟล์ PDF มาให้ มันเป็แผนที่ของอาณาจักรอิเดเรียแห่งนี้
ในขณะที่พวกเราคุยกัน ก็ได้มีอัศวินหญิงคนหนึ่งวิ่งมาชนผมเสียงดัง บึก!!! ผมล้มลงแล้วมองหน้าเธอด้วยความโกรธ
" ไดโจกึ? (เป็อะไรไหม? ) " สาวน้อยอัศวินกล่าว ก่อนจะรีบส่งกระดาษตามหาคนหายให้ผม แล้วถามผมว่า เคยเจอ น้องสาวของเธอรึป่าว
เมื่อผมเห็นรูปในใบประกาศ ผมก็นึกได้ทันทีว่าเพิ่งพบเธอที่ทุ่งราบแสนงดงาม ก่อนเข้าเมือง ผมจึงพยักหน้า
อัศวินสาวเมื่อเห็นผมพยักหน้าเธอจึงแนะนำตัวว่าเธอชื่อ เนปิแอล ส่วนคนในรูปเป็น้องสาวของเธอ ชื่อ ฮิโรมิ
หลังจากผม เซฟรูปของ เนปิแอล กับ ฮิโรมิ ลงในคอมของผมแล้ว ผมจึงรีบวิ่งนำ เนปิแอล ไปหยั่งทุ่งราบทันที
และเมื่อไปถึงที่นั่น ฮิโรมิ ก็กำลังถูก ตะขาบั์ 5หัว กำลังจู่โจมเธออยู่
เนปิแอล จึงเข้าไปสู้กับ ตะขาบั์ 5หัว แล้วให้ผม พา ฮิโรมิ หนีไป
" เื่นี้ผมจะเอาไปแต่งนิยายนะ " ผมะโ ก่อนจะรีบดึงมือฮิโรมิหนีไป
" นีเคเตะคุดาไซ ( ได้โปรดหนีไป ) " เนปิแอล กล่าวก่อนชักดาบ ไวเวิร์นแสลช ออกมาสู้อย่างเด็ดเดี่ยว
และในตอนผมกำลังหนี หลิวต้าเหว่ย ก็ส่งMail มาถามผมว่าอยู่ไหนเขาจะรีบไปช่วย ผมจึงส่งพิกัดไปให้เขาทันที
" อีกแค่ไม่กี่ก้าว เราก็จะออกจากทุ่งราบนี้ได้แล้วนะฮิโรมิ " ผมกล่าว ทั้งๆที่อาชีพเดิม ผมเป็นีท นอนอยู่บ้านไปวันๆเท่านั้น แต่ตอนนี้ หยั่งกับ ฮีโร่ ช่วยสาวงามในหนังก็ไม่ปาน
แต่ตอนนั้นเอง
ตูมมมม!!! ตะขาบั์ 5หัว ก็ได้ตามพวกเรามาทัน และกำลังจะฆ่า ฮิโรมิ
ตอนนั้นผมถึงได้สงสัยว่า ฮิโรมิ ไปขโมยอะไรของมันมา มันถึงตามฮิโรมิไม่เลิก
ปรากฏว่า ในถุงที่ฮิโรมิ หิ้วมา มีไข่ของ ตะขาบั์ 5หัว ซึ่งมีราคาใบละไม่ต่ำกว่า 5แสนเยนเลยทีเดียว
" ให้ตายเถอะ ฮิโรมิ รีบโยนถุงนั้นทิ้งไปเร็ว " ผมะโ ก่อนที่ตะขาบั์จะพุ่งเข้าใส่ฮิโรมิ อย่างดุร้าย
และในนาทีวิกฤตินั้นเอง หลิวต้าเหว่ย ก็ได้ปรากฏกาย แล้วกล่าวคำพูดเท่ห์ๆ อย่าง...
" 对不起 我来迟了 ตุ้ยปู้ฉี่หว่อไหลฉือเลอ (ขอโทษที ที่ชั้นมาสาย )" พร้อมกับเหวี่ยงดาบใหญ่
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป