กลางดึก หลังจากทุกคนในบ้านแยกย้ายกันเข้านอนด้วยความสุข หลิงซูเหยายังคงนอนลืมตาโพลงในความมืด แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา
แม้จะดีใจเื่เงินรางวัลที่ได้รับ แต่ภารกิจสำคัญในการตามหาสมุนไพรชิ้นสุดท้ายยังไม่จบ
"หลิงอวี้... เื่บ้านเลขที่ 88 ที่มีกล้วยไม้ป่าสือหู นายสืบข้อมูลเ้าของบ้านได้หรือยัง?" เธอเอ่ยถามในใจ
[เรียบร้อยครับเ้านาย...ข้อมูลนี้น่าสนใจมากครับ] เสียง AI ตอบกลับทันที [เ้าของบ้านหลังนั้นคือ 'นายท่านผู้เฒ่าหลี่หง' มหาเศรษฐีวัยเกษียณ... และ เขามีศักดิ์เป็ปู่แท้ๆ ของ 'หลี่หราน' เพื่อนร่วมห้องของเ้านายครับ!]
"หา!?" ซูเหยาเด้งตัวขึ้นมานั่งด้วยความใ “ปู่ของหลี่หรานเหรอ? โลกกลมชะมัด”
เธอยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ "แต่นี่ถือเป็ข่าวดี ถ้าเป็ปู่ของเพื่อนก็อาจจะคุยง่ายขึ้น... แต่ปัญหาคือ ฉันจะเข้าไปหาเขายังไงโดยไม่ดูน่าสงสัย รปภ. หมู่บ้านนั้นโหดจะตาย ขืนเข้าไปดุ่มๆ คงโดนไล่ออกมาเหมือนวันนี้แน่"
[จากการวิเคราะห์พฤติกรรม... นายท่านผู้เฒ่าหลีหง มีนิสัยชอบ 'ปลอมตัว' ออกไป ตรวจงานกิจการในเครือด้วยตัวเองครับ โดยเฉพาะร้านซุปเปอร์มาร์เก็ต ที่ลูกชายบริหารอยู่ 'พ่อของหลี่หราน' เพื่อเช็กคุณภาพการบริการ มักจะไป่สายๆ ของวันเสาร์ครับ]
"วันเสาร์สินะ... แล้วเสาร์ที่จะถึงนี้ เขาจะไปสาขาไหนล่ะ?" ซูเหยาถามต่อ
[ตอนนี้ยังระบุไม่ได้ครับ นายท่านผู้เฒ่าหลีเป็คนคาดเดายาก มักจะสุ่มเลือกสาขา ในเช้าวันนั้นเลย เพื่อไม่ให้พนักงานรู้ตัว]
หลิงอวี้อธิบาย [ผมแนะนำว่า... ให้รอถึงเย็นวันศุกร์ ผมจะทำการสแกนและดักฟัง การสื่อสารของคนขับรถหรือเลขาฯ ส่วนตัวของท่าน น่าจะทำให้รู้พิกัดที่แน่นอนได้ครับ]
"ตกลง! ตามนั้น" ซูเหยาพยักหน้า "งั้นวันศุกร์นายคอนเฟิรม์พิกัดมา แล้ววันเสาร์ ฉันจะไปดักรอ... เราจะใช้แผน 'วีรสตรีช่วยผู้เฒ่า' กัน"
"ฉันจะทำทีเป็ลูกค้าเดินเลือกซื้อของ...พอนายเห็นจังหวะที่ปู่หลี่อยู่คนเดียว ให้ใช้คลื่นความถี่ต่ำกระตุ้นให้แกหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะเป็ลม... เอาแค่พอยืนไม่อยู่พอนะ ห้ามให้เป็อันตรายถึงชีวิตเด็ดขาด!"
[รับทราบครับ กระตุ้นประสาทการทรงตัวเล็กน้อยให้รู้สึกโลกหมุนชั่วคราว]
"แล้วฉันจะเข้าไปรับตัวไว้ ปฐมพยาบาลด้วย 'ยาดมสมุนไพรสูตรพิเศษ' ที่ฉันจะปรุงขึ้นเอง... พอแกประทับใจ ที่นี้แหละ ประตูสู่บ้านตระกูลหลี่ก็จะเปิดออก!"ซูเหยาล้มตัวลงนอน กอดหมอนข้างแน่นด้วยความมุ่งมั่น "รอหน่อยนะคุณปู่... เพื่อ อนาคตของครอบครัว หนูขอเสี่ยงหน่อยเถอะ!"
................………………..
เช้าวันจันทร์ ที่วันนี้ทุกคนในครอบครัวยิ้มแย้มสดใสอย่างมีความหวัง พ่อแม่โทรไปขอลางานครึ่งวัน เพื่อไปรับเงินรางวัล และไปปลดหนี้บ้านที่ธนาคาร ปู่และย่าก็ไปทำงาน ตามกิจวัตรเช่นกัน ซูเหยาและซูอิ๋วต่างไปโรงเรียนตามปกติ
บรรยากาศในห้อง ม.ปลาย ปี 2 ห้อง 6 กำลังจอแจไปด้วยเสียงพูดคุย จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามา
อาจารย์เฉิน ครูสอนภาษาอังกฤษหน้าตาสะสวย หุ่นกำลังดี วัย 30 เดินเข้ามา หน้าชั้นเรียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ ในมือถือปึกกระดาษและเครื่องเล่นเทปแบบ พกพามาด้วย
"สวัสดีนักเรียนทุกคน” เสียงของอาจารย์เฉินทำให้ห้องเงียบกริบ
"วันนี้ครูมีเื่ด่วนจะแจ้งให้ทราบ ทางกรมการศึกษามณฑลประกาศจัดการแข่งขัน
'ความเป็เลิศทางภาษาอังกฤษ' ประจำปี และปีนี้จะได้รับเงินรางวัลสูงถึง 60,000 หยวน สำหรับผู้ชนะเลิศระดับเขต จะมีเงินรางวัลสูงถึง 100,000 หยวนในระดับมณฑล และชิงเงินรางวัล 150,000 หยวนสำหรับระดับประเทศ ต่อไป"
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที "หกหมื่นหยวน รวยเละเลย" "ระดับประเทศเลยเหรออาจารย์?"
อาจารย์เฉินเคาะโต๊ะ "ฟังให้จบ! การแข่งขันนี้เป็ประเภท 'บุคคล' ไม่ใช่ทีม... เริ่มจากคัดเลือกตัวแทนโรงเรียนไปแข่งระดับเขต ถ้าชนะระดับเขต ก็จะไปต่อระดับมณฑล และสุดท้ายคือระดับประเทศที่ปักกิ่ง"
"โห... ยากน่าดู" เพื่อนในห้องเริ่มโอดครวญ
"เนื่องจากเวลากระชั้นชิด ครูจะไม่เปิดรับสมัคร แต่จะทำการ 'เทสสด' คัดเลือกเบื้องต้นเดี๋ยวนี้เลย" อาจารย์เฉินประกาศ
"ครูจะเปิดคลิปข่าวต่างประเทศให้ฟัง 1 รอบ เป็ข่าวเศรษฐกิจที่มีศัพท์เฉพาะ ทางและสำเนียงที่ฟังยาก... จากนั้นให้ทุกคนเขียนสรุปใจความสำคัญเป็ภาษาอังกฤษ และแปลเนื้อหาเป็ภาษาจีน ลงในกระดาษที่แจกให้"
"เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะอาจารย์!?" หลินเสวี่ย รองหัวหน้าห้องร้องอย่างใ
"ใช่! ใครที่ผ่านเกณฑ์รอบนี้ จะต้องไปทดสอบทักษะ การพูด , การเขียน และการฟัง ในรอบที่ 2 อีกที เพื่อคัดเหลือตัวแทนโรงเรียน ซึ่งยังไม่กำหนดจำนวนชัดเจนขึ้นอยู่กับคะแนน... เอ้า แจกกระดาษ!"
หลินเสวี่ยรับกระดาษมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย แม้เธอจะเรียนพิเศษภาษาอังกฤษมาเยอะและมั่นใจพอสมควร แต่การสอบกะทันหันแบบนี้ก็สร้างความกดดันไม่น้อย เธอมองไปรอบๆ เห็นเพื่อนคนอื่นๆทำหน้าเหมือนโลกแตก
“พร้อมนะ นักเรียน” อาจารย์เฉินกดปุ่มเล่นเทปทันที เสียงผู้ประกาศข่าว สำเนียงบริติชแอคเซนที่รัวเร็วและเต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคเื่หุ้น ดัชนี การตลาด และนโยบายการเงิน ดังออกมาจากลำโพงเก่าๆ
"...The fluctuation in the global market caused by the sudden shift in monetary policyhas led to..."
นักเรียนส่วนใหญ่นั่งอ้าปากค้าง ฟังแทบไม่รู้เื่ เหมือนฟังภาษาต่างดาว "อะไรวะเนี่ย...ฟังทันแค่คำว่า Hello..." จูจูกระซิบกับเพื่อนข้างๆ "ฉันตายแน่..." เหมยอิงฟุบหน้าลงกับโต๊ะ
หลินเสวี่ย พยายามตั้งใจฟังอย่างหนัก คิ้วขมวดมุ่น เหงื่อตกซึมหน้าผาก
'เร็วมาก... ศัพท์คำนั้น Monetary Policy แปลว่าอะไรนะ? นโยบายการเงิน เหรอ? แล้ว Fluctuation ล่ะ?...ฟังไม่ทัน' เธอจับใจความได้เพียง 60-70% เท่านั้น มือสั่นระริกขณะจรดปากกาเขียนคำตอบแบบงูๆ ปลาๆ
ตัดภาพมาที่ หลิงซูเหยา... เธอนั่งหมุนปากกาเล่นอย่างสบายใจ สำหรับคนที่มาจากปี 3025 ซึ่งภาษาอังกฤษเป็ภาษาพื้นฐาน แถมมี AI ช่วยแปลแบบเรียลไทม์
ข่าวแค่นี้เหมือนฟังนิทานก่อนนอน ซูเหยาเขียนสรุปใจความเป็ภาษาอังกฤษ ด้วยลายมือสวยงาม ใช้ศัพท์ระดับสูง ที่กระชับและตรงประเด็น พร้อมคำแปลภาษาจีนที่สละสลวยและถูกต้องแม่นยำ
อีกด้านหนึ่ง หลี่หราน หนุ่มนักเรียนใหม่ก็นั่งฟังด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาเขียนคำตอบลงไปอย่างรวดเร็วและมั่นใจ ดูเหมือนว่าภาษาอังกฤษจะไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขาเลย
"หมดเวลา! ส่งกระดาษคำตอบมาข้างหน้า!" อาจารย์เฉินสั่ง
หลังจากเก็บกระดาษไปตรวจที่โต๊ะหน้าห้องเพียงครู่เดียว เพราะส่วนใหญ่ส่งกระดาษเปล่า หรือเขียนมาแค่นิดเดียว สีหน้าของอาจารย์เฉินก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
จากคิ้วขมวดเป็เลิกคิ้วสูง และสุดท้ายก็พยักหน้าด้วยความพอใจเมื่อตรวจมาถึง กระดาษ 2-3 แผ่นสุดท้าย
"เอาล่ะ... ครูตรวจเสร็จแล้ว" อาจารย์เฉินลุกขึ้นยืน "มีคนทำได้น่าประทับใจอยู่ไม่กี่คน ส่วนใหญ่... ต้องปรับปรุงอย่างหนักนะ" เพื่อนในห้องหัวเราะแห้งๆ
"สำหรับห้อง ม.ปลายปี 2/6... มีผู้ผ่านการทดสอบรอบแรก 3 คน" อาจารย์เฉิน ประกาศ
"คนแรก... หลิงซูเหยา!" อาจารย์เฉินมองหลิงซูเหยา ด้วยความประหลาดใจ
"ห๊ะ!?" เพื่อนทั้งห้องหันขวับมามองซูเหยาเป็ตาเดียว
"ซูเหยาเนี่ยนะ? ยัยนั่นเกือบตกอังกฤษเทอมที่แล้วไม่ใช่เหรอ?" เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งกระซิบกับหลินเสวี่ย หลินเสวี่ยหน้าเสีย หันไปมองซูเหยาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
"เธอปรับปรุงตัวได้ดีมาก ทำข้อสอบได้สมบูรณ์แบบมาก สรุปใจความได้ครบถ้วน แปลได้สละสลวย แถมลายมือก็สวยงาม" อาจารย์เฉินชมเปาะ
"คนที่สอง... หลี่หราน ทำได้ดีมากเช่นกัน ได้คะแนนเต็ม" หลี่หรานเพียงแค่พยัก หน้ารับนิ่งๆ ไม่แสดงความยินดีอะไรมากนัก เพื่อนๆ หันไปมองหลี่หรานด้วยความชื่นชม
"และคนสุดท้าย... หลินเสวี่ย" อาจารย์เฉินพูดต่อ "เกือบจะไม่ผ่านเกณฑ์นะ แต่ก็ถือว่าจับใจความสำคัญได้ส่วนใหญ่ ให้ผ่านเข้ารอบไปพิสูจน์ตัวเองอีกที"
หลินเสวี่ยถอนหายใจโล่งอก แต่ก็เจ็บใจลึกๆ ที่ได้แค่ "เกือบไม่ผ่าน" ในขณะที่ หลิงซูเหยาได้รับคำชมว่า "สมบูรณ์แบบ"
"ทั้ง 3 คน เตรียมตัวให้ดี เราจะมีการสอบรอบที่ 2 เพื่อคัดเลือกตัวแทนโรงเรียน ในอีก 2 วันข้างหน้า คู่แข่งจากห้องคิงเก่งๆ ทั้งนั้นไปฝึกฝนมาให้ดีล่ะ... เลิกคลาสได้"
ซูเหยายิ้มรับบางๆ เก็บของใส่กระเป๋า ในขณะที่เพื่อนๆ ทั้งสามหันมามองเธอด้วยความใและประหลาดใจ
“อาเหยา เธอทำได้ยังไง เธอต้องติวให้พวกเราบ้างนะ ทั้งเลข ทั้งภาษาอังกฤษ” เหมยอิงเอ๋ย
“ได้เลย นัด่เย็นๆ ก็ได้ อยากเริ่มให้ติววันไหนก็นัดมาเลย” ซูเหยาตอบรับ
เธอหันไปปะทะเข้ากับสายตาของหลี่หรานโดยไม่ตั้งใจ ฝ่ายนั้นมองเธอกลับด้วย สายตาประหลาดใจปนสนใจ ก่อนจะพยักหน้าให้เล็กน้อย...
หลังเลิกเรียน ซูเหยาเอ่ยชวนซูอิ๋ว “อาอิ๋ว วันนี้แวะไปร้านขายยาและร้านสมุนไพรหน่อยนะ พี่จะซื้อสมุนไพร ไปลองทำยาดมดู มีคนบอกว่าใช้ดี เลยให้สูตรพี่มา” เธออ้าง
“ได้ เดียวผมไปเป็เพื่อน” สองพี่น้องรีบแวะไปที่ร้านขายยาแผนปัจจุบันและร้านสมุนไพร เพื่อซื้อวัตถุดิบสำคัญ ก่อนกลับบ้านระหว่างทาง ซูเหยาเอ่ยในใจ ‘หลิงอวี้... ขอสูตรยาดมจากอนาคตหน่อย เอาแบบที่ดมปุ๊บสดชื่นปั๊บ กระตุ้นประสาทให้ตื่นตัวทันที แต่ต้องปลอดภัยกับคนแก่ที่มี
โรคประจำตัวด้วยนะ’ เธอคุยกับหลิงอิ้วในใจ
[รับทราบครับ... แนะนำสูตร ลมหายใจ์ ปรับปรุง สูตรให้เข้ากับวัตถุดิบยุคนี้ใช้สัดส่วน พิมเสน 2 ส่วน, เกล็ดสะระแหน่ 4 ส่วน, การบูร 1 ส่วน ผสมกับน้ำมันยูคาลิปตัสและสมุนไพรบดละเอียดในอัตราส่วนเฉพาะ...]
พอเข้าไปที่ร้านยา "เถ้าแก่คะ... ขอพิมเสน, การบูร, เกล็ดสะระแหน่, น้ำมันยูคาลิปตัส... แล้วก็โกฐหัวบัว กับสมุลแว้งบดผง อย่างละ 1 ขีดค่ะ" ซูเหยาสั่งของอย่างคล่องแคล่ว
เมื่อได้ของครบ เธอและซูอิ๋วก็รีบเดินกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านทักทายปู่ ย่า ที่กำลังช่วยกันทำกับข้าวอยู่ แล้วรีบเข้าห้องนอน
ซูเหยาบรรจงตวงส่วนผสมอย่างระมัดระวัง บดสมุนไพรจนละเอียดเป็ผงแป้ง แล้ว ผสมทุกอย่างเข้าด้วยกันในถ้วยเคลือบใบเล็ก กลิ่นหอมเย็นสดชื่นแตะจมูกทันทีที่คนเข้ากัน
มันหอมกว่ายาดมทั่วไปในท้องตลาดหลายเท่า ให้ความรู้สึกโล่งจมูกและสมองตื่นตัวในทันที
เธอตัก 'ยาดมสูตรพิเศษ' ใส่ลงในตลับพลาสติกที่แวะซื้อมา เธอนำมาล้างทำความสะอาดแล้ว ปิดฝาแล้วเขย่าเบาๆ
"เรียบร้อย..." ซูเหยายกตลับขึ้นดูด้วยความพึงพอใจ "อาวุธลับพร้อมแล้ว... วันศุกร์นี้รู้พิกัด วันเสาร์เจอกันนะคะคุณปู่หลี่"
2K
