บทที่ 6 ฉันอยากมีชีวิตรอด
“พี่รีบไปจัดการสิ ฉันเป็ถึงวีไอพีนะ”
ต้ายุ้ยโถวกลัวจนหน้าซีด แต่สีหน้าของเซี่ยปู้เอ้อร์ก็ลนลานไม่แพ้กัน ทั้งสองคนสลับส่งมีดให้กันไปมา แต่พอซอมบี้ที่แข็งแรงสองตัวใกล้จะพุ่งเข้ามาแล้ว กลับกลายเป็โก่วเม่ยที่เอาไม้วิ่งเข้าไปฟาดซอมบี้ทั้งสองตัวล้มลงไปนอนกับพื้น
“โห เก่งเหมือนกันนะเนี่ย”
ต้ายุ้ยโถวรีบตบมืออย่างดีใจ โก่วเม่ยที่ดูเหมือนเป็ผู้หญิงอ่อนแอ แต่พอได้ใช้กำลังแล้วนั้นแกร่งกว่าใครหลายเท่า เด็กหนุ่มผู้ปลอมตัวเป็วัยรุ่นสาวไม่สนใจคำชื่นชม ะโตอบกลับมาอย่างหัวเสียว่า “พวกนายรีบมาช่วยกันสิ ฉันจัดการได้แค่ตัวเดียว“
“เพี้ยะ”
ทันใดนั้นใบหน้าของเซี่ยปู้เอ้อร์ก็ถูกตบอย่างแรง เขารีบหันไปมองทางต้ายุ้ยโถว แต่ใครคิดว่าต้ายุ้ยโถวกลับเลียนแบบการพูดของโก่วเม่ยว่า “พี่เป็พี่ใหญ่คุมโรงเรียนเรานะ เชื่อฉัน พี่เป็ซานจี พี่คือเฉินห้าวหนาน พี่เก่งที่สุด รีบไปฟันพวกมันให้ตายไปเลย!“
“อ๊ากก….!”
เซี่ยปู้เอ้อร์คำรามปลุกใจตัวเอง ชูมีดปอกผลไม้ขึ้นแล้วพุ่งไปหาซอมบี้ที่แยกเขี้ยวอ้าปากกว้าง เขาะโถีบมันจนล้ม แล้วก็แทงมีดลงไปที่กลางอกของซอมบี้ตัวนั้นทันที
เด็กหนุ่มจัดการดึงมีดออกแล้วแทงไปตรงเบ้าตาของมันอีกครั้ง แต่ซอมบี้นั้นก็ยังจะขัดขืน เซี่ยปู้เอ้อร์รีบหมุนมีดที่อยู่ในตาของมันหลายครั้ง ซอมบี้ตัวนั้นก็ชักแรงๆ ทีหนึ่ง ตาที่เหลืออีกข้างจ้องเขม็งไม่มีความรู้สึก
“พี่เอ้อร์ เป็อะไรหรือเปล่า?”
โก่วเม่ยและโต่วโต่วต่างวิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบ ซอมบี้ที่พวกเขาสองคนจัดการ ถูกทุบจนหัวเละไปหมดแล้ว แต่เซี่ยปู้เอ้อร์กลับรีบลุกขึ้นมาจากตัวของซอมบี้ ชูมีกปอกผลไม้ที่ยังมีเืสีดำหยดลงติ๋งๆ ยิ้มอย่างเกร็งๆ แล้วพูดว่า “ฉันจะเป็อะไรได้ ฉันเป็ถึงพี่เอ้อร์ของพวกนายนะ!“
“พี่เอ้อร์! สุดยอดไปเลย แบบนี้สิถึงเรียกว่าไอดอล“
ต้ายุ้ยโถววิ่งมาด้วยสีหน้าดีอกดีใจ กลับเห็นขาทั้งสองของเซี่ยปู้เอ้อร์กำลังสั่นระริก แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ก็กลบเกลื่อนด้วยการกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายเข้ามาตะคอกใส่ว่า “ที่นายตบฉันเมื่อกี้ ฉันคิดนาย 10,000 รวมกับที่นายตกลงจะให้เมื่อกี้อีก 10,000 รวมเป็ 20,000 กล้าขาดแม้แต่หยวน ฉันไม่ปล่อยนายแน่!”
“ไม่มีปัญหา! เดี๋ยวกลับถึงบ้านเมื่อไหร่ ฉันจะขอพ่อมาให้พี่ 50,000 ฉันขอเป็ลูกค้าวีไอพีของพี่ไปอีก 10 ปีเลยนะ”
ต้ายุ้ยโถวบอกอย่างมั่นใจ เซี่ยปู้เอ้อร์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอแล้วผลักเขาออก จากนั้นพาพวกเขาทุกคนวิ่งไปอีกทางหนึ่ง แต่พวกเขาก็คิดไม่ถึงว่าพอออกมานอกสวนแล้ว กลับมีซอมบี้ 7 - 8 ตัวกำลังนั่งอยู่ที่ทางข้างหน้า แย่งกินศพที่หน้าเละด้วยความหิวโหยเป็อย่างยิ่ง
“แย่แล้ว! เหมือนจะเป็พวกอาจารย์หลิว พวกเขามาหาพวกนายแน่ๆ ”
เซี่ยปู้เอ้อร์มองศพทั้งสองด้วยหน้าที่ซีดขาว แต่ในเวลาที่ต้ายุ้ยโถวกลัวจนจะตายแล้ว ทางข้างหน้านั้นเป็ทางที่พวกเขาต้องผ่าน และพอเซี่ยปู้เอ้อร์หันไปดูทางด้านหลังด้วยสัญชาตญาณ ก็เห็นกลุ่มซอมบี้ใกล้จะวิ่งมาถึงในจุดที่พวกเขายืนอยู่อีกแล้ว ถ้ายังเสียเวลาอยู่ มีหวังได้ตายกันทั้งหมดนี้แน่
“แฮ่!”
ในขณะที่เซี่ยปู้เอ้อร์กำลังคิดหาทางรอด ซอมบี้ซึ่งกำลังกินศพอยู่ก็ส่งเสียงคำรามออกมา กลุ่มเด็กหนุ่มใกลัวจนถอยหลังไปหลายก้าว แต่พอคำรามเสร็จแล้ว ซอมบี้ก็ได้ก้มกินต่อ แทบจะไม่มีท่าทีว่าจะมาโจมตีพวกเขาเลย
“เดี๋ยวก่อน ตอนที่พวกมันกำลังกินอยู่ เหมือนจะไม่กัดคนนะ”
และแล้วเซี่ยปู้เอ้อร์ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ส่งสัญญาณมือบอกให้ทุกคนอยู่ในความเงียบ หลังจากนั้นก็เดินอย่างระมัดระวังไปทางข้างๆ จนพวกเขาใกล้จะเดินไปถึงตรงบริเวณชายป่าแล้ว พวกซอมบี้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นเลย เป็ไปตามที่เซี่ยปู้เอ้อร์คิดเอาไว้ไม่มีผิด
“ไป ไป ไป”
เซี่ยปู้เอ้อร์รีบออกวิ่งนำทางทุกคน เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงด้านในป่า เขาเห็นคุณครูใหญ่ พวกเขาเหมือนกำลังจะเดินไปทางหน้าโรงแรม แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ก็ไม่กล้าะโเรียก ได้แต่พากลุ่มของตนเองทั้งสามคนวิ่งลงเนินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
“ดูสิ นั่นมันพวกเซี่ยปู้เอ้อร์นี่นา เฉินจื่อมั่วก็อยู่ด้วย”
คุณครูเฉินเป็คนแรกที่สังเกตเห็นกลุ่มเด็กหนุ่ม จึงร้องบอกออกมาด้วยความดีใจ แต่พวกครูใหญ่กลับอึ้งกันไปหมด เพราะที่มือของเซี่ยปู้เอ้อร์ถือมีดเปื้อนเื ท่อนล่างยังใส่แค่กางเกงในที่ขาดเป็รู ถ้ามองให้ดีก็แทบจะเห็นความเป็ชายของเขาโผล่แผลมออกมาอยู่รอมร่อ
“รีบหนีเร็ว ด้านหลังมีซอมบี้...”
เซี่ยปู้เอ้อร์รีบะโ แต่สื่อเสี่ยวจางกลับด่าว่า “เซี่ยปู้เอ้อร์ เธอมันไร้ยางอายถึงขั้นที่ไม่ใส่กางเกงแล้วเหรอ ครูใหญ่คิดอยู่แล้วว่าถ้าเจอเธอก็ต้องไม่มีเื่ดีๆ เกิดขึ้นแน่ ถ้าเธอยังกล้าพูดซี้ซั้วอีก ครูใหญ่จะเรียกตำรวจมาจับตัวเดี๋ยวนี้!”
“มีซอมบี้จริงๆ ไม่เชื่อก็ลองถามพวกเขาสิครับ”
เซี่ยปู้เอ้อร์หัวร้อนจนอยู่เฉยไม่ได้ พวกต้ายุ้ยโถวที่ตามหลังมาแม้จะช่วยอธิบาย แต่พวกเขาก็เหมือนกับเด็กเลี้ยงแกะที่ชอบบอกว่าหมาป่ามาแล้ว โกหกบ่อยจนไม่มีใครเชื่อ แม้แต่คุณครูยังมองพวกเขาด้วยสายตาที่เสียดายเวลาที่ใช้อบรมสั่งสอนมาหลายปี
“หุบปากให้หมด เื่เหลวไหลแบบนี้พวกนายก็กล้าพูด คิดว่าพวกคุณครูเป็คนโง่หรือไง”
คุณครูผู้ชายที่แข็งแรงคนหนึ่งจับแขนของเซี่ยปู้เอ้อร์ ต้ายุ้ยโถวก็ถูกสื่อเสี่ยวจางจับตัวเอาไว้ แต่เซี่ยปู้เอ้อร์กลับมองเฉินจิงฮัวแล้วพูดว่า “คุณครูเฉิน ผมไม่ได้โกหกจริงๆ นะ คุณครูคนอื่นถูกซอมบี้กินหมดแล้ว พวกมันกำลังจะออกมาจากป่า ถ้าเราไม่รีบหนีได้ตายกันหมดแน่”
“พอได้แล้ว”
เฉินจิงฮัวจ้องมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนบอกว่า “ครูคิดมาตลอดว่าเธอไม่ใช่เด็กเลวร้าย เธอก็แค่ชอบแกล้งคนอื่นเล่นเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะทำถึงขั้นนี้แล้ว เสียดายที่ครูยังช่วยเธอโกหกต่อหน้าปู่ ครูมันตาบอดจริงๆ!”
“ครูเฉินครับ ผมไม่ได้โกหกจริงๆ นะ ครูเชื่อผมอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ”
เซี่ยปู้เอ้อร์ร้องขอความเห็นใจ แต่หลังจากที่เฉินจิงฮัวใช้เวลาสงบจิตใจครู่หนึ่ง เธอก็หันกลับไปโดยที่ไม่สนใจเขาอีก ปล่อยให้ครูใหญ่ด่าว่าเขาตามสบาย “เอาเซี่ยปู้เอ้อร์ไปขัง ฉันจะโทรหาตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ จะต้องจับขยะสังคมแบบนี้เข้ากรงให้ได้!”
“ปล่อยฉัน”
เซี่ยปู้เอ้อร์กระแทกหัวไหล่ชนครูผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะชูมีดขึ้นพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้นว่า “ทุกคนจะทำเป็หูทวนลมก็แล้วแต่นะ เพราะยังไงทางผมก็ช่วยสุดใจแล้ว ถ้าพวกครูเข้ามาขวางผมอีก อย่าหาว่าผมไม่เตือน ไปเถอะพวกเรา!”
“ครูใหญ่สื่อ! มีซอมบี้จริงๆ นะ ทุกคนรีบหนีเถอะครับ”
ต้ายุ้ยโถวยกมือไหว้อย่างอ้อนวอน แต่อาจารย์ทุกคนกลับจ้องมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วตามเซี่ยปู้เอ้อร์ไป แต่ผู้เป็ครูใหญ่ก็ะโไล่หลังมาว่า “เฉินจื่อมั่ว เธอหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ เซี่ยปู้เอ้อร์เป็แค่ขยะสังคมคนหนึ่ง หรือว่าเธอก็อยากเป็อย่างเขาด้วย เชื่อไหมครูใหญ่จะโทรหาพ่อเธอเดี๋ยวนี้เลย!”
“ครูใหญ่ครับ! ผมยังไม่อยากตาย”
ต้ายุ้ยโถวมองครูใหญ่ด้วยสีหน้าโศกเศร้า จากนั้นก็ออกเดินไปโดยไม่หันมองกลับมาอีกเลย พวกอาจารย์คนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากัน แต่สื่อเสี่ยวจางกลับพูดอย่างหัวเสียว่า “เื่เหลวไหลแบบนี้พวกคุณก็เชื่อเหรอ พวกมันก็แค่อยากหนีความผิด รีบไปจับตัวเฉินจื่อมั่วมา….”
ทันใดนั้นมีเศษกระจกแก้วหล่นลงมาที่พื้น พอพวกอาจารย์หันไปมองก็เห็นที่ชั้นสามของโรงแรม มีผู้หญิงกำลังทุบกระจกหน้าต่าง แล้วปีนขึ้นมายืนบนขอบหน้าต่างอย่างรีบร้อน สื่อเสี่ยวจางเห็นดังนั้นก็รีบร้องะโว่า “รีบไปห้ามเอาไว้เร็ว อย่าให้เธอคิดสั้นะโลงมานะ”
“อย่าโดดนะ”
พวกอาจารย์บางส่วนรีบวิ่งเข้าไปในโรงแรมด้วยความใ เหลือแค่อาจารย์ผู้ชายสองคนวิ่งมาอยู่ด้านล่างหน้าต่างที่มีผู้หญิงยืนอยู่ แต่เธอก็ะโลงมาอย่างไม่รออะไรอีกแล้ว ร่างกายของหญิงสาวเหมือนกับแตงโมที่ตกกระแทกพื้นดิน เืสีดำปนด้วยสมองกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด
อาจารย์ทั้งสองคนยังไม่ทันได้สติ ก็มีนักเรียนโดดลงมาติดต่อกันเรื่อยๆ พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ในทันใดนั้นเอง เด็กหนุ่มที่ะโลงมาจากโรงแรมก็ลุกขึ้น พุ่งเข้ามาหาอาจารย์ทั้งสองคน พร้อมกับอ้าปากกว้างแล้วกัดจนเืไหลทะลัก
“อ้ากกก”
เสียงร้องของอาจารย์ทั้งสองคนดังไปทั่วหุบเขา แต่พวกเซี่ยปู้เอ้อร์ที่เดินจากมาก็ไม่ได้มีสถานการณ์ที่ดีไปกว่ากัน เพราะไม่ได้เกิดเื่ร้ายแค่ในหุบเขาเท่านั้น ขนาดถนนนอกหุบเขาก็วุ่นวายไปหมด และไม่ใช่แค่รถที่ชนกันเป็กอง ยังมีพวกซอมบี้ที่กำลังไล่โจมตีคนทั่วไปอีกด้วย
“แย่แล้ว! ข้างนอกก็มีซอมบี้ ทีนี้จะทำยังไงล่ะ”
ใบหน้าอ้วนๆ ของต้ายุ้ยโถวซีดขาวมากกว่าเดิม ในจังหวะเดียวกันนั้น บังเกิดเสียงกรีดร้องดังมาจากทางโรงแรม ฟังเพียงนิดเดียวก็รู้ว่านั่นเป็เสียงของเฉินจิงฮัว โต่วโต่วรีบมองไปทางเซี่ยปู้เอ้อร์ แล้วถามว่า “พี่เอ้อร์ เสียงร้องนี้เหมือนจะเป็ครูประจำชั้นของพี่นะ จะไปช่วยเธอไหม?”
“ช่วยทำไมวะ เตือนแล้วไม่เชื่อเอง สมน้ำหน้า…”
เซี่ยปู้เอ้อร์จ้องเขาทีหนึ่ง โก่วเม่ยก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย แต่ตอนนั้นเองเด็กหนุ่มก็ได้ยินคนเรียกชื่อของตนเอง พอเขาหันกลับไปมอง ก็เจออาจารย์สาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่หน้าต่างชั้นสามของโรงแรมไกลลิบๆ พวกเธอกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอยู่
และแล้วในตอนนั้นเอง ก็มีซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเธอ มันกระแทกร่างของคุณครูสาวตกจากหน้าต่างลงมาสู่พื้นด้านล่าง คุณครูต่อสู้ได้เพียงไม่นาน ก็ถูกมันกัดกินจนตายทั้งเป็
110
![ปรารถนารักซ่อนเร้น [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771765791_63473304.webp)
