เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่
เริ่มเทอมใหม่
ผู้แต่ง Candydragon
---------------------
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว...
หนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืน...
ในหลอดแก้วสสารฟื้นฟูพลังพิเศษ...
...ตึ๊ง!...
เสียงแจ้งเตือนการฟื้นฟูพลังพิเศษสำเร็จดังขึ้น ทั้งบับเบิ้ลและทรีตเธอร์รีบเข้ามาจ้องดู หลอดแก้วขนาดใหญ่หลอดหนึ่ง ที่บรรจุน้ำสีรุ้งอยู่ภายในจนเต็มหลอด กับร่างของรุ้งสาวน้อยที่หลับตานิ่งในชุดเสื้อผ้าสำหรับฟื้นฟูพลัง ยืนลอยตัวอยู่กลางกลุ่มน้ำวิเศษสีรุ้งที่ไหลวนเวียนในหลอดแก้วั์นี้ อยู่ๆ ระดับน้ำวิเศษค่อยๆ ลดระดับลง จนเธอสามารถยืนนิ่งบนพื้นหลอดแก้วได้ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ทรีตเธอร์กดปุ่มเปิดประตูหลอดแก้ว แล้วนำเสื้อคลุมยาวสีขาวคลุมรอบกายเธอ
"ท่านรุ้งขอรับ! เป็อย่างไรบ้างขอรับ?"
ทรีตเธอร์พยุงตัวเธอเดินออกจากหลอดแก้วฟื้นฟูพลังอย่างช้าๆ และพามาที่เตียงระบบวินิจฉัยอัจฉริยะอีกครั้ง
"ท่านรุ้งขอรับ! รู้สึกเป็ยังไงบ้างขอรับ?"
บับเบิ้ลบินกระพือปีกกลมๆ บินตามเขาทั้งสองมาที่ข้างเตียง เขาเอ่ยถามเธอด้วยความห่วงใยเช่นกัน
แต่เหมือนรุ้งยังรู้สึกเบลอๆ จึงทำได้เพียงส่งยิ้มน้อยๆ ให้พวกเขา ทรีตเธอร์เห็นดังนั้น จึงรีบจัดวางร่างของเธอให้เข้าที่ แล้วกดปุ่มเริ่มระบบวินิจฉัยอัจฉริยะอีกครั้ง เพื่อตรวจเช็กสภาพความสมบูรณ์ของการฟื้นคืนร่างกายและพลังของรุ้ง ลำแสงเส้นหนาสีฟ้าขาวไหลออกมาจากของขอบเตียง้า วิ่งหมุนเป็เกลียวทั่วร่างกายเธออยู่ชั่วครู่ แล้ววิ่งไหล่ย้อนกลับไปบนหัวเตียง สีหน้าของรุ้งกลับมาสดใสดังเดิมแล้ว เธอลืมตาขึ้นอย่างกับไม่เคยผ่านการาเ็อะไรมาก่อน กับสติที่ฟื้นคืนกลับมา และสิ่งแรกที่เธอนึกถึงคือ...
"พี่กุ๊งกิ๊ง!"
"พี่กุ๊งกิ๊งเป็ไงบ้าง? เขาอยู่ไหน? รุ้งอยากเจอเขา!"
รุ้งรีบถามบับเบิ้ลและทรีตเธอร์ เธอพยายามจะลุกขึ้นเพื่อลงจากเตียง หันหน้าไปมา พยายามมองหากุ๊งกิ๊ง
"ท่านกุ๊งกิ๊งยังอยู่ในหลอดแก้วสสารฟื้นฟูพลังพิเศษอีกหลอดขอรับ!"
บับเบิ้ลพูดตอบเธอ เพื่อไม่ให้เธอต้องกังวล ส่วนทรีตเธอร์ได้พยุงตัวเธอให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วชี้มือไปทางทิศที่มีหลอดแก้วพิเศษ ซึ่งกำลังส่งพลังพิเศษรักษากุ๊งกิ๊งในร่างหมาน้อยขนยาวขาวปุยที่นอนนิ่งม้วนตัวกลมลอยอยู่กลางน้ำสสารสีฟ้า
"ท่านรุ้งไม่ต้องห่วงขอรับ! อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าจะครบเวลาฟื้นฟูพลังของเขาขอรับ แล้วเขาจะฟื้นคืนพลังได้ปกติ หรืออาจมีพลังพิเศษมากขึ้นกว่าเดิมอีกนะขอรับ!"
ทรีตเธอร์พูดเสริมให้เธอรู้สึกสบายใจ แล้วพาเธอมานั่งบนเก้าอี้ ที่มีโต๊ะกับผลไม้แก้วสีแวววับมากมายวางอยู่ข้างหน้า
"วางใจได้ขอรับ! ท่านรุ้งหิวไหมขอรับ? รู้สึกเป็อย่างไรบ้าง? ยังปวดตรงไหนอีกไหมขอรับ? หรือ้าอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมขอรับ?"
บับเบิ้ลบินตามหลังพวกเขา พูดถามมากมายตลอดทาง แล้วนำแก้วเครื่องดื่มรสชาติอ่อน หอม และเย็น คล้ายกับมีเมล็ดเล็กๆ ส่องแสงระยิบระยับอยู่ภายในแก้ว มาวางบนโต๊ะเพื่อให้เธอดื่ม
"ขอบคุณมากนะบับเบิ้ล ทรีตเธอร์!"
รุ้งรู้สึกขอบคุณและอุ่นใจเหลือเกินที่มีพวกเขาอยู่เคียงข้าง แต่ตอนนี้ สิ่งที่เธอกังวลใจมากที่สุดยังคงเป็พี่กุ๊งกิ๊ง
ไม่เคยคิดว่า...
หนึ่งชั่วโมงแห่งการรอคอย...
จะยาวนานได้เพียงนี้...
...ตึ๊ง!...
ในที่สุด เสียงแห่งการรอคอย เสียงแจ้งเตือนการฟื้นฟูพลังพิเศษสำเร็จได้ดังขึ้นอีกครั้ง ระดับน้ำวิเศษลดระดับลง จนกุ๊งกิ๊งหมาน้อยสามารถนอนนิ่งบนพื้นหลอดแก้วได้ เขาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ทรีตเธอร์กดปุ่มเปิดประตูหลอดแก้ว รุ้งรีบเข้าไปในหลอดแก้วเช่นกัน และรีบนำผ้าคลุมสีขาวมาห่อคลุมรอบตัวขนปุยของเขา เขาลืมตา เงยหน้าขึ้นมองรุ้ง พร้อมส่งยิ้มทะเล้นที่คุ้นเคยให้เธอ
"พี่กุ้งกิ๊ง! เดี๋ยวรุ้งพาไปที่เตียงวินิจฉัยนะ!"
รุ้งพูดเสร็จ รีบอุ้มกุ๊งกิ๊งออกจากหลอดแก้วั์ แล้วพามาที่เตียงระบบวินิจฉัยอัจฉริยะ ระบบดำเนินการตรวจเช็กร่างกายและพลังทุกขั้นตอนจนเสร็จสิ้น การฟื้นคืนร่างกายและพลังสมบูรณ์ แถมเขายังมีพลังพิเศษเพิ่มขึ้นตามที่ทรีตเธอร์ได้กล่าวไว้จริง
"ท่านรุ้งเป็ไงบ้าง? ทุกอย่างโอเคไหม?"
กุ๊งกิ๊งลุกขึ้นยืนบนเตียงด้วยหน้าตาสดใส เดินมาหารุ้งที่ยืนอยู่ข้างเตียง ยื่นมือขนปุยแตะไปที่มือของเธอ และถามเธออย่างห่วงใย
รุ้งน้ำตาคลอในทันที จับตัวกุ๊งกิ๊งขนปุยมากอดไว้แน่น
"งั้น หลังทานข้าวเสร็จ เรากลับบ้านกันเลยนะ!"
กุ๊งกิ๊งรู้ดีว่านี่คงเป็เหตุการณ์ที่กระทบจิตใจเธอมาก การพาเธอกลับบ้านพักผ่อน ได้นอนหลับเต็มที่ จะเป็สิ่งที่ดีที่สุด
ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะออกมาจากห้องพิเศษส่วนตัว บับเบิ้ลได้ส่งชุดเสื้อผ้าพลังพิเศษชุดใหม่มอบให้เธอ เป็เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว กับรองเท้าบูทสีรุ้ง เป็ชุดที่ผสมสสารพิเศษ มีความคงทนในระดับสูงสุด โดยชายปริศนาผู้นั้นได้ฝากมอบให้กับเธอ เขาได้มาดูการทดสอบพลังพื้นฐานของเธอจนจบ และเดินทางกลับไปก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะกลับเข้ามายังห้องควบคุม
...ซ่า...ซ่า...ซ่า...
เสียงคลื่นซัดซาดของชายหาดนอกบ้านที่คุ้นเคย...
กับห้องนอนเล็กๆ ผนังห้องไม้เก่า และเครื่องใช้ในห้องที่เป็ไม้เก่าสีเทาซีด...
สาวน้อยคนหนึ่งนั่งฟุบหลับบนโต๊ะ แขนสองข้างพาดประสานกันรองศีรษะที่เอียงหน้าหลับสนิท และแขนยังคงวางทับบนหนังสือที่เปิดค้างไว้ กับหมาน้อยตัวหนึ่งที่นอนม้วนขดตัวกลมอยู่บนเตียงนอนด้านข้าง
กลับมาแล้ว!
พวกเขาตื่นนอน เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน...
่เวลายามบ่าย...
หลังทานมื้อเที่ยงและพวกเขาเดินกลับเข้าห้อง...
กับเวลาที่ผ่านไปไม่ถึงสิบสองนาที...
รุ้งคืนสติกลับมาอีกครั้ง ยืดตัวนั่งตรงบนเก้าอี้ตามปกติ พร้อมกับกุ๊งกิ๊งที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง
'ขอบคุณมากนะพี่กุ๊งกิ๊ง! ถ้าตอนนั้นพี่กุ๊งกิ๊งไม่เข้าไปช่วย รุ้งต้องแย่แน่เลย?'
เธอกลับมาใช้พลังจิตคุยสื่อสารกับหมาน้อยกุ๊งกิ๊ง พร้อมกับเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆ หมาน้อย
'เราสนิทกัน ก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว จริงไหม?'
เขาส่งพลังจิตคุยกลับไป พร้อมหันจมูกกลมมองเธอด้วยใบหน้าทะเล้น เพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจ แล้วอธิบายข้อมูลสำคัญให้เธอทราบ
'ห้องส่วนตัววิเศษของท่านรุ้ง หรือ ห้องเสริมพลังวิเศษภายในนั้น ท่านสามารถเข้าได้ตลอดเวลาตามแต่ใจ้า เพียงแค่ส่งพลังจิต แต่ก่อนจะเข้าไปต้องเช็กเวลาเข้าออกให้ดี อย่าลืมว่าเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงในนั้นเท่ากับหนึ่งนาทีบนโลก อย่างที่เราเข้าไปด้วยกัน ฝึกกับทดสอบรวมสิบวัน รักษาและฟื้นฟูพลังกับร่างกายอีกหนึ่งวัน กลับมาอีกวันหลังเที่ยง ก็จะประมาณสิบเอ็ดนาทีกว่าๆ ไม่ถึงสิบสองนาทีบนโลก!'
เขาส่งพลังจิตพูดไป มองรุ้งไป เพื่อดูว่าเธอเข้าใจหรือไม่ แล้วส่งกระแสจิตพูดต่อ
'บนโลก เราจะคุยกันผ่านกระแสจิต! แต่เมื่อเข้าไปในห้องพลังวิเศษหรือในอาณาเขตที่เราควบคุม เราจะสามารถใช้ปากพูดคุยได้ตามปกติ!'
เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง รุ้งมองเขาอย่างตั้งใจ แต่เธออดขำไม่ได้ เมื่อนึกถึงว่าหนุ่มมาดหล่อเท่หน้าใสจะอยู่ในร่างหมาน้อยขนยาวขาวปุย แถมยังกินเก่งแบบนี้
'ท่านรุ้ง ยังฟังอยู่ไหม? จะเข้าเื่สำคัญแล้วนะ!'
เขาเห็นเธอเริ่มมีอาการขำแปลก จึงทักขึ้น บอกจะพูดเข้าเื่สำคัญ รุ้งพยักหน้ารับคำ พยายามมองเขาอย่างตั้งใจ
'พลังวิเศษที่สามารถใช้ได้บนโลก จะถูกจำกัดให้เหลือเพียงเศษหนึ่งส่วนร้อย หรือ สามารถใช้พลังวิเศษบนโลกได้เพียงแค่ 1 เปอร์เซ็นต์ของพลังวิเศษจริงเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูตรวจจับพลังของเราเจอ และป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหายบนโลกหากเผลอควบคุมพลังตนเองไม่ได้ นอกจากมีภาระกิจสำคัญ เราจะสร้างสนามพลังควบคุมอาณาเขต เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบตุ่์และทุกสิ่งบนโลก เมื่อสร้างสนามพลังแล้ว เราจะสามารถใช้พลังวิเศษได้อย่างเต็มที่ เหมือนอย่างตอนที่เปิดผลึกพลังคริสทัลเพอร์เพิลให้ท่านรุ้งเมื่อตอนตีสี่หัวรุ่งนี้ไง!'
เขาอธิบายยืดยาว เพื่อให้เธอได้เข้าใจชัดเจน
'อ๋อ ก็โอเคนะ! เพราะกลัวจะเผลอใช้พลังโดยไม่รู้ตัวอยู่เหมือนกัน!'
รุ้งตอบรับคำและเห็นด้วยตามข้อกำหนดที่เบื้องบนมอบให้มา
'เื่การฝึกพลัง เรายังคงต้องฝึกต่อเนื่องให้เกิดความชำนาญ ท่านรุ้งเข้ามาฝึกสัปดาห์ละครั้งก็พอ เพียงแค่หนึ่งนาทีบนโลกเท่ากับยี่สิบสี่ชั่วโมงในห้องส่วนตัววิเศษซึ่งเพียงพอแล้ว ไม่เช่นนั้น ท่านจะรู้สึกเหนื่อยเกินไป เพราะยังต้องเรียนหนังสืออีกด้วย การเพิ่มวันฝึกอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เท่ากับเป็วันที่แปดของสัปดาห์บนโลกมนุษย์แล้ว ท่านจะได้มีเวลาพักผ่อน ใช้ชีวิตแบบวัยเด็กชาวโลกได้อย่างปกติ มีความสุข ไม่กดดัน และนี่ก็ใกล้เปิดเทอมแล้วด้วยใช่ไหมขอรับ!'
เขาอธิบายเธออย่างละเอียดชัดเจน และปรารถนาให้เธอมีชีวิตที่มีความสุขให้ยาวนานที่สุด ก่อนที่จะต้องรับหน้าที่เข้าเสี่ยงอันตรายอันสุดคาดเดาในภายภาคหน้า
'หนึ่งเดือนมีสี่สัปดาห์ก็เท่ากับสี่ครั้ง โดยครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง ท่านรุ้งต้องฝึกเอง ส่วนกุ๊งกิ๊งกับบับเบิ้ลจะดูแลการฝึก ส่วนครั้งที่สาม กุ๊งกิ๊งจะกลายร่างเป็มนุษย์ร่วมฝึกกับท่านรุ้ง จะได้มีความชำนาญมากขึ้น และครั้งที่สี่ ท่านต้องเข้าห้องทดสอบพลังพื้นฐานอีก ดังนั้น จะมีการเข้าห้องทดสอบพลังพื้นฐานทุกเดือนนะขอรับ!'
เขาพูดด้วยพลังจิตอธิบายเธอให้เข้าใจชัดเจนมากขึ้น
'อืม โอเค ได้เลย รุ้งก็อยากจะฝึกด่านต่างๆ และใช้พลังต่างๆ ให้คล่องแคล่ว รวมทั้งหาทางวิธีจัดการเ้าัตัวนั้นแบบใหม่ๆ ด้วย!'
รุ้งตอบตกลง และเริ่มตื่นเต้นน้อยๆ ที่จะได้กลับไปฝึกพลังและจัดการเ้าัตัวใหญ่สีดำอีกครั้ง ตอนนี้เธอมีความกล้าหาญมากขึ้นแล้ว
'ส่วนด่านสุดท้าย อาจจะยังเป็ัเหมือนเดิม หรือสิ่งอื่นที่ร้ายกาจกว่านะขอรับ เพราะเมื่อกี้ท่านพิชิตัไฟะได้แล้ว เมื่อกี้ท่านรุ้งเยี่ยมมากเลยขอรับ!'
เขาเห็นเธอไม่ค่อยรู้สึกหวาดกลัวเหมือนแต่ก่อน จึงรู้สึกโล่งใจมากขึ้น เพราะความกล้าหาญในสิ่งที่ถูกต้อง ถือเป็สิ่งจำเป็มากในชีวิต
ตลอดบ่าย พวกเขาออกมาดูทีวีที่ห้องหน้าบ้าน หิวแล้วไปหยิบเค้กใบเตยหน้ามะพร้าวหวานจากในตู้เย็นมาทาน พูดคุยกันทางกระแสจิต เล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยมีคุณตาคุณยายนั่งดูทีวีบนโซฟาเก่าข้างๆ อย่างอบอุ่น
่เย็นวันนั้น มีใครคนหนึ่งมาหารุ้งที่บ้าน...
"สวัสดีค่ะ คุณตาคุณยาย! รุ้งอยู่ไหมคะ?"
สาวน้อยตัวเล็ก ผิวสีแทน ผมสั้นสีดำ รุ่นราวคราวเดียวกับรุ้ง เดินเข้ามาที่ประตูหน้าบ้าน กล่าวทักทายคุณตาคุณยายและถามหารุ้ง เธอชื่อ นิสา เป็เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่บนเกาะเดียวกับรุ้ง เธอยังเป็เพื่อนนักเรียน เข้าเรียนที่เดียวกันั้แ่ระดับประถมบนเกาะจนถึงตอนนี้ คือ ระดับมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง เมื่อรุ้งที่นั่งดูทีวีบนโซฟาได้ยินเสียงเธอ จึงรีบลุกขึ้น เดินมาทักทายเธอแล้วเรียกให้เธอเข้ามานั่งในบ้าน
"สุขสันต์วันเกิดนะรุ้ง! นี่นิสาทำเอง ไม่รู้รุ้งจะชอบไหม?"
นิสายื่นกล่องของขวัญเล็กๆ ให้รุ้ง นี่เป็ของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่รุ้งได้รับจากเพื่อน เธอรู้สึกดีใจมาก เธอแกะกล่องของขวัญอย่างทะนุถนอม กุ๊งกิ๊งที่นั่งอยู่ข้างรุ้งรู้สึกตื่นเต้นอยากให้เปิดเร็วๆ สร้อยข้อมือเล็กแสนน่ารัก ทำจากเปลือกหอยหลากสีมาร้อยเรียงกัน รุ้งเห็นแล้วชอบมาก รีบนำมาใส่บนข้อมือข้างซ้าย รุ้งกล่าวขอบคุณเพื่อนเธออย่างมีความสุข
พวกเขาคุยกันไปคุยกันมา จนถึงเื่สำคัญ นั่นคือเื่เตรียมตัวกลับโรงเรียน เพราะใกล้จะถึงเวลาเปิดภาคเรียนที่สอง และเหลือเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ พวกเขาจึงปรึกษากันและสรุปว่า จะเดินทางกลับล่วงหน้าสามวัน คือวันศุกร์ก่อนที่จะเปิดเทอมในวันจันทร์
วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว...
วันเดินทางกลับโรงเรียนในเมืองมาถึง...
คุณตาและคุณยายเดินทางมาพร้อมกับรุ้งเหมือนเมื่อเทอมก่อน มีกุ๊งกิ๊งเฝ้าบ้านบนเกาะคนเดียว ส่วนนิสามีพ่อและแม่ของเธอมาส่งด้วย พวกเขาออกเดินทางั้แ่เช้ามืด นั่งเรือเจ็ดชั่วโมง มาขึ้นรถตู้เหมาเข้าเมืองอีกสองชั่วโมง จนมาถึงโรงเรียน ช่างเป็การเดินทางที่แสนเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ในที่สุดพวกเขามาถึงหอพักนักเรียน
หอพักนักเรียนที่นี่ มีการแบ่งแยกเป็หอพักนักเรียนชายและหอพักนักเรียนหญิง ในหอพักจะแบ่งเป็ห้องนอนเล็กมากมาย มีเตียงนอน ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ และห้องน้ำเล็ก สำหรับนักเรียนสองคน โชคดีที่รุ้งและนิสาได้อยู่ห้องพักเดียวกันั้แ่แรกเข้าเรียน คุณตาคุณยายของรุ้งและพ่อแม่ของนิสาจะพักอยู่ที่นี่กับพวกเขาสองคืน และกลับในเช้าวันอาทิตย์ พวกเขาช่วยกันจัดปัดกวาดห้องพักให้สะอาดเรียบร้อย ตอนเย็นรุ้งและนิสาพาพวกเขาไปทานอาหารเย็นในโรงอาหารของโรงเรียน ซึ่งตอนนี้เริ่มเปิดบริการทุกวันตามปกติเพื่อเตรียมรับการเปิดเทอม เช้าวันเสาร์พวกเขาไปรายงานตัวเข้าเรียนที่อาคารเรียนรวม หลังจากนั้น คุณตาคุณยายของรุ้งและพ่อแม่ของนิสาพาพวกเขาไปซื้อของกินของใช้และเที่ยวในเมือง จนถึงเย็นจึงกลับเข้าหอพักและพักที่นั่นอีกหนึ่งคืน พวกเขาเดินทางกลับในเช้าของวันอาทิตย์
เริ่มต้นเทอมใหม่...
ชีวิตวัยเรียนที่นี่ดูเป็ไปอย่างปกติ เช้า ซื้ออาหารเช้าที่โรงอาหารแล้วเข้าเรียน เที่ยง ซื้อมื้อเที่ยงที่โรงอาหารแล้วเรียนต่อตอนบ่าย เย็น ซื้ออาหารแล้วเอากลับไปทานที่ห้องพัก วันหยุดเสาร์อาทิตย์ พักผ่อนทำความสะอาดห้องกับเสื้อผ้าหนึ่งวัน อีกวันออกไปเดินเล่นพักผ่อนในเมืองกับนิสา โดยใช้เวลาหนึ่งนาทีของวันหยุดที่อยู่ห้องพักในการเข้าห้องฝึกพลังวิเศษกับกุ๊งกิ๊ง
ทุกอย่างดูเหมือนดำเนินไปทุกปกติ...
แต่ในความปกตินี้กลับมีความพิเศษซ่อนอยู่...
นั่นคือ รุ้งมีความสามารถในการจดจำบทเรียนได้อย่างรวดเร็วแม่นยำ ทำข้อสอบวิชาต่างๆ ได้คะแนนเต็ม วิ่งเร็ว เล่นกีฬาวิชาพลศึกษาได้ดี มีการเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ซึ่งหมายความว่าเธอเรียนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญเธอยังมีความกล้าหาญและมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ผิดกับเมื่อตอนที่ได้ฉายาว่า เด็กขี้กลัว แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เธอยังคงเป็สาวน้อยจิตใจดีและมารยาทงาม รู้จักกาลเทศะเสมอ
3K
