ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 165 ดูลูกใหญ่(ฟรี)

เหลียนเซวียนได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงหันไปมอง และทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าความสูงของเหลียนอี้ใกล้เคียงกับฉีซวี่แล้ว เธอจึงมองสำรวจทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า

ถ้าพูดถึงความหล่อ ฉีซวี่เหนือกว่าอย่างแน่นอน แต่ถ้าพูดถึงความเป็นชาย ฉีซวี่ก็สู้เหลียนอี้ไม่ได้จริงๆ

เจ้าหนูคนนี้ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมากินดีวิ่งเร็ว ไม่เพียงสูงขึ้น แต่ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สืบทอดยีนของตระกูลเหลียน พูดตามตรง เหลียนอี้หน้าตาไม่เลวเลย!

แต่อย่าเพิ่งเปิดปาก!

พอเปิดปากปุ๊บ จากหนุ่มแกร่งกลายเป็นไอ้โง่ทันที!

"พี่ โก่งก้นดูอะไรอยู่น่ะ?" เหลียนอี้ถาม

เหลียนเซวียนยิ้มอย่างมีความหมาย 

"ฉันกำลังดูลูกอยู่น่ะ!"

"ลูก? ลูกอะไร?"

เหลียนเซวียน: "ลูกใหญ่!"

"ลูกใหญ่อะไร ผมก็อยากดู ผมก็อยากดู!"

ในทันใดนั้น ชายทั้งสามคนก็พากันเข้ามามุงที่หน้าต่าง ก้มลงดูลูกใหญ่!

ฉีซวี่เข้าใจทันทีว่า "ลูกใหญ่" ที่เหลียนเซวียนพูดถึงคืออะไร เขาจึงใช้ไม้ค้ำยันเดินออกไป แต่ก่อนจะไปก็ยังไม่ลืมที่จะเสริมประโยคหนึ่งว่า "น่าเบื่อ!"

เหลียนเซวียนรีบเรียกเขาให้หยุด

"เฮ้ อย่าไปสิ มีเรื่องดีๆ นะ!"

ฉีซวี่ขมวดคิ้ว 

"เรื่องดีอะไร?"

เขารู้ดีว่าครอบครัวหลิวนี้ไม่ใช่คนดี อาศัยการที่หลิวเอ๋อหนา...ก็แค่นั้นแหละ แต่ยังไงตาของเธอก็ขึ้นไปอยู่บนหน้าผากแล้ว มีเพื่อนร่วมทีมหนุ่มคนหนึ่งของพวกเขาถูกใจหลิวเอ๋อหยา ไปสู่ขอถึงบ้านแต่กลับถูกด่าอย่างรุนแรงและถูกไล่ออกมา โดนดูถูกว่าบ้านหนุ่มคนนั้นเป็นชุมชนแออัด ดูถูกว่ายากจนจนกางเกงในก็ไม่มีใส่!

ตระกูลหลิวของพวกเขาไม่ใช่ชุมชนแออัดหรือ ไม่ใช่พวกกินมื้อนี้ไม่รู้มื้อหน้าหรอกหรือ?

ยังอยากได้คู่แบบไหนอีกล่ะ?

พวกนี้จะมองเห็นเหลียนอี้อย่างไรได้ นอกจากจะได้ยินข่าวอะไรมา และหวังจะแต่งงานกับเหลียนอี้เพราะเห็นแก่เงินทองของตระกูลเหลียนเท่านั้น?

ไม่ได้ เขาต้องเตือนพวกเขา!

ฉีซวี่ไม่ลังเลเลยที่จะใช้ไม้ค้ำยันสองข้างเดินเข้าไปในบ้าน เหลียนเซวียน พ่อเหลียน และเหลียนอี้ทั้งสามคนก็เดินตามเข้าไปเป็นแถว

ดูเรื่องสนุกกันเถอะ ดูเรื่องสนุกกันเถอะ!

เหลียนเซวียนเข้าไปในบ้านก็เอาเก้าอี้เล็กๆ มาวางริมผนังแล้วนั่งลง ยิ้มอย่างมีความสุขมองดูทุกคน!

เหลียนอี้หลงรักหลิวเอ๋อหยาฝ่ายเดียว หลิวเอ๋อหยาหลงรักฉีซวี่ฝ่ายเดียว ฉีซวี่คิดว่าไม่เกี่ยวกับเขา ช่างมันเถอะ!

และแล้ว ตั้งแต่เหลียนอี้แอบดูที่หน้าต่างและเห็นว่าคนในห้องคือหลิวเอ๋อหยา เขาก็เริ่มมีอาการเหม่อลอย ใบหน้ามีรอยยิ้มโง่ๆ แบบหมาเลียแผลตลอดเวลา

ป้าหลิวพอเห็นฉีซวี่ก็เหมือนเห็นดอกไม้ดอกหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเข้าไปต้อนรับ

"โอ้โฮ ฉีซวี่นี่เอง ขาของนายเป็นอะไรไปล่ะ?"

ฉีซวี่: "หัก!"

ร่างของป้าหลิวแข็งค้าง ในชั่วขณะหนึ่ง สมองของเธอมึนงง แต่แล้วก็รีบตั้งสติได้!

เป็นไปไม่ได้ ถ้าขาของฉีซวี่หัก นั่นก็หมายความว่าเขาต้องออกจากกองทหารรับจ้าง ไม่มีอนาคตที่ดี แล้วทำไมพวกเขายังให้ยืมบ้านอยู่?

ตอนที่พวกเขาเข้ามา ยังแบกปืนและเครื่องยิงจรวดมาด้วย!

แม้ว่าฉีซวี่จะไม่มีอนาคตแล้วจริงๆ แต่ปืนและเครื่องยิงพวกนี้ก็ถือเป็นทรัพย์สมบัติ!

แม้ว่าขาของเขาจะได้รับบาดเจ็บจริงๆ และในอนาคตเขาอาจไม่ได้ทำงานในกองทัพอีกต่อไป แต่ด้วยอุปกรณ์พวกนี้ เขาจะสามารถล่าสัตว์กลายพันธุ์ได้มากแค่ไหนถ้าเข้าไปในป่า?

ชีวิตก็คงไม่ลำบาก!

ตอนนี้สิ่งดีๆ พวกนี้ตกเป็นของครอบครัวเหลียนที่โง่ๆ พวกนี้ไปหมดแล้ว ถ้าฉีซวี่กลายเป็นลูกเขยของเธอ คนที่จะได้อยู่ในบ้านที่มีอุณหภูมิคงที่ ใช้เฟอร์นิเจอร์ทันสมัย ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารทุกมื้อก็จะเป็นเธอ!

ป้าหลิวฝืนยิ้มออกมาอีกครั้ง

"เด็กคนนี้ ยังจะมาล้อป้าเล่นอีก นั่งลงเถอะ นั่งลงเร็ว ป้าจะช่วยเอาไม้ค้ำยันวางไว้ข้างๆ ให้!"

หลิวเอ๋อหยามองฉีซวี่แวบหนึ่ง แล้วก็หันหน้าไปอย่างเขินอาย

ฉีซวี่: "......"

มีอะไรไม่ถูกต้อง!

แม่ลูกคู่นี้ดูเหมือนไม่ได้มาหาเหลียนอี้ เป้าหมายของพวกเธอดูเหมือนจะเป็นเขา!

ไม่แปลกที่เมื่อกี้เซวียนน้อยมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

เขารีบมองไปทางเหลียนเซวียน และพบว่าเจ้าหล่อนกำลังยิ้มมุมปากมองเขาอยู่

แย่แล้ว

ในเวลานี้ เหลียนอี้ที่ดีใจจนลืมตัว วิ่งเข้าไปในครัวและหยิบจานสองใบออกมาจากตู้เย็น

จานหนึ่งใส่บลูเบอร์รี่แช่แข็งลูกใหญ่กลมมน อีกจานหนึ่งใส่เมล็ดสนที่แกะเปลือกแล้ว!

แม่เหลียนเปลี่ยนสีหน้าทันที!

ไอ้ลูกบ้านี่ รู้หรือเปล่าว่าสองจานนี้มีค่าเท่าไหร่?

แล้วยังเอาออกมาอย่างกระตือรือร้น!

ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ คนเขาไม่ได้สนใจมันเลย แต่มันยังมายิ้มโง่ๆ อยู่ตรงนี้ ราวกับอยากจะเอาทุกอย่างที่บ้านมีมาให้แม่ลูกคู่นั้น!

แต่เหลียนอี้ได้วางจานทั้งสองไว้ตรงหน้าแม่ลูกตระกูลหลิวแล้ว แม่เหลียนก็ไม่กล้าจะดุลูกและเอากลับคืนมา

ไม่คาดคิดว่าในตอนนี้ ฉีซวี่จะยืนพรวดขึ้นมา!

ไอ้บ้าเอ๊ย บลูเบอร์รี่พวกนี้เขาซื้อมาให้เซวียนน้อยกิน!

เมล็ดสนพวกนี้เซวียนน้อยของเขาเสี่ยงชีวิตเก็บกลับมา และเขาก็แกะเปลือกให้เธอทีละเมล็ดๆ จะยอมให้คนอื่นมากินได้อย่างไร?

เห็นแม่ลูกตระกูลหลิวตาเป็นประกาย มือทั้งสองเอื้อมไปที่จานแล้ว ฉีซวี่ไม่สนใจไม้ค้ำยัน รีบดึงจานกลับมาอย่างรวดเร็ว!

"เฮ่ๆ ป้าหลิว ขอโทษด้วย เหลียนอี้บ้านเราไม่รู้เรื่อง ผลไม้และถั่วพวกนี้เป็นของที่ผู้บังคับบัญชาของเราฝากไว้ที่นี่ กินไม่ได้นะครับ ถ้ากินแล้วพวกเราชดใช้ไม่ไหวนะ!"

แม่ลูกตระกูลหลิวหน้าบึ้งทันที แต่ก็พยายามกดความไม่พอใจในใจไว้ แล้วฝืนยิ้มออกมาอีกครั้ง

ป้าหลิวพูด

"ใช่ๆๆ ของผู้บังคับบัญชา พวกเรากินไม่ได้หรอก!"

ใครจะคิด ว่าเหลียนอี้ราชาแห่งการทำลายบรรยากาศจะพูดขึ้นมาทันที

"พี่ฉีซวี่โกหก นี่มันเป็นของบ้านผมชัดๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่มันกลายเป็นของผู้บังคับบัญชาของพี่ล่ะ?"

ฉีซวี่: "......"

ทุกคน: "......"

แม่เหลียนเห็นเหตุการณ์จึงรีบแก้ไขสถานการณ์

"พี่สาวหลิว อย่าถือสาเลยนะ เหลียนอี้เด็กคนนี้สมองไม่ค่อยดี โดยเฉพาะเวลาเจอเอ๋อหยาก็ยิ่งลืมตัว!"

ป้าหลิวถึงได้มองเหลียนอี้แวบหนึ่ง แหม ไอ้หนูตายซากนี่จ้องอะไรอยู่น่ะ!

แทบจะจ้องลูกสาวของเธอทะลุแล้ว!

ความไม่พอใจบนใบหน้าซ่อนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลากลูกสาวเตรียมออกไป

แต่สายตาของหลิวเอ๋อหยายังคงมองไปที่ครัวของบ้านเหลียนอย่างไม่รู้ตัว

ผลไม้พวกนั้นกลมมนสวยงาม ดูน่ากินจริงๆ!

และเมล็ดสนพวกนั้น แต่ละเมล็ดขาวนวล ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร คงจะหวานมากใช่ไหม!

อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้นก็จะได้กินแล้ว!

ฉีซวี่ไม่สนใจเธอ และยังไม่ให้เธอกินผลไม้อีก!

แต่เหลียนอี้คนโง่นั่น มีของอร่อยก็เต็มใจให้เธอกินจริงๆ!

แม่ลูกตระกูลหลิวออกจากบ้านเหลียน แม่ของเอ๋อหยายิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ!

ฉีซวี่คนนี้หมายความว่าอย่างไร?

ของที่วางตรงหน้าแขกแล้วยังกล้าดึงกลับมา เขาช่างหน้าด้านจริงๆ และไม่ได้มองลูกสาวของเธอเลย จะเก่งอะไรนักหนา?

ก็แค่ทหารรับจ้างปลดประจำการที่ขาหักเท่านั้นเอง!

ลูกสาวของเธอ อยากจะหาผู้บังคับหมวดก็มีเหลือเฟือ ผู้บังคับกองพันก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้!

เมื่อถึงเวลานั้น จะมีผลไม้อะไรที่ครอบครัวของเธอกินไม่ได้?

ป้าหลิวลากลูกสาวออกจากบ้านเหลียน แม่เหลียนขับรถเข็นเล็กไปส่ง เหลียนอี้ก็เดินตามไปอย่างงุ่มง่าม ไม่พูดอะไร ได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของหลิวเอ๋อหยาและยิ้มโง่ๆ

จนกระทั่งแม่ลูกตระกูลหลิวเดินห่างออกไป น้ำลายที่ไหลยาวสองฟุตก็ยังไม่ได้เก็บกลับมา

แม่เหลียนโกรธอย่างสุดที่จะทน จึงตีลูกชายทีหนึ่ง เหลียนอี้จึงได้สติและอย่างไม่เต็มใจผลักรถเข็นของแม่กลับบ้าน

พอเข้าบ้าน เหลียนเซวียนก็รีบถามแม่

"แม่ เคยให้เงินเหลียนอี้ไปใช้บ้างไหม?"

แม่ของเหลียนส่ายหัว!

เหลียนเซวียนถึงได้โล่งอก น้องชายของเธอมีสภาพบ้าผู้หญิงแบบนี้ คงไม่ต้องรอให้คนอื่นมาหลอก เขาคงอยากจะมอบทุกอย่างให้ไปหมดแล้ว