....ก๊อก ..............ก๊อก ....ก๊อกก๊อก เสียงเคาะไม่เป็จังหวะที่ประตูบ้านหลังเก่าหลังหนึ่ง แล้วมีเสียงออกมาเป็รหัสลับ
"เงาเ้ายาวเท่าไหร่?"
"จันทราเป็ผู้กำหนด"
แล้วประตูก็เปิดออก เดินเข้าไปด้านในอีก 2 ห้อง ก็พบกลุ่มคนหน้าตานิ่งๆ บ้างยืน บ้างนั่ง มีชายวัยรุ่นคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ลังไม้ตรงกลาง มือจับอาวุธลับลูบเล่นไปมา
"เหม็นสาปกลิ่นผู้ดีว่ะ!"
"เ้าเองก็เป็ 1 ใน 7 ดาวเหนือเหมือนข้านะ เลี่ยเวิน!"
"เหอะ! มาตั้งเกือบเดือน เพิ่งโผล่หัวมาหาพี่น้อง เ้ามีธุระอะไร?"
"ในเมืองเกิดอะไรขึ้น?"
"อ๋องฝูถูกฆ่าไงล่ะ แต่พวกข้าไม่เกี่ยวนะ กำลังสืบหาข้อมูลกันอยู่เหมือนกัน"
"เ้าเห็นเพื่อนข้าหรือไม่? คุณชายไป๋ ...ไป๋เยว่หลิง"
"เหอะ! บอกราชบุตรเขยมาเลยก็สิ้นเื่ จะแอ้บทำไมวะ"
"เดี๋ยวนี้มีเพื่อนเป็คนใหญ่คนโตเชียวนะเ้าน่ะ"
เลี่ยหยางยกดาบขึ้น "ข้าถามว่าเขาอยู่ไหน!"
เฟี้ยว! อาวุธลับพุ่งเฉียดคอเลี่ยหยางไปนิดเดียว แต่เลี่ยหยางตาไม่กระพริบเลย เขาไม่ตอบโต้เพราะรู้ว่าเลี่ยเวิน ไม่ได้มีเจตนาฆ่า
"หึ! ถูกพวกจอมยุทธต่างแดนนั่นจับไปที่ว่าการเมืองแล้ว ก็เล่นะโชื่อเ้าลั่นเมืองซะขนาดนั้น เ้าดังแล้วนะรู้ตัวป่าว?"
เลี่ยหยางฟังแล้วก็รีบหันหลังเดินหนี แต่เขาก็ชะงัก แล้วหันหลังไปถามอีกคำถาม
"เ้ารู้เื่สุสานลับใต้เล้าไก่โรงแรมหรูย่านตะวันออกหรือไม่?"
"สุสาน?"
"ใช่! สุสานโบราณของจักพรรดินีหรืออะไรสักอย่าง"
เลี่ยหยางเห็นเลี่ยเวินทำหน้าประหลาดใจ ถิ่นเขาแท้ๆแต่ทำไมถึงไม่เคยรู้ข่าวนี้เลย ไม่น่าเชื่อว่าปกปิดเป็ความลับได้มิดชิดขนาดนี้
"เ้าพอรู้จักกลุ่มทาสในเล้าไก่นั้นหรือไม่?"
"พวกมันเป็ทาสเชลยศึกแคว้นที่ถูกทำลายไปแล้ว"
"พวกมันใช้ธนูเ้ารู้หรือไม่?"
"ไม่แปลก แคว้นพวกมันเคยขึ้นชื่อเื่ฝีมือธนูมาก"
"แคว้นมันเชื่อว่าได้วิชายิงธนูมาจากเทพเ้า"
"หัวหน้าทาส ไม่สิ! หัวหน้ามันเป็ใครกันแน่"
"มันเป็อดีตเชื้อพระวงศ์แคว้นนั้นแหละ รอดมาได้เพราะปลอมตัว"
เลี่ยหยางหันหลังกลับ "ขอบใจมาก..."
"ช้าก่อน!" เลี่ยเวินพูด
"จะไปคนเดียวรึ?"
"ใช่!" เลี่ยหยางตอบ โดยไม่หันหน้ามา
"ข้าไม่อยากให้พี่น้องเราต้องสูญเสีย นี่คือเื่ส่วนตัวของข้า"
"คิดได้ก็ดี พวกเ้าฟังไว้ ห้ามยุ่งเด็ดขาด!"
เลี่ยเวินะโมายืนข้างๆเลี่ยหยาง "แต่...ไม่ใช่ข้า ข้าจะไปกับเ้า"
"ถ้าเ้าตายที่นี่ ผู้นำ.....พ่อเ้าคงเอาข้าตายแน่"
เลี่ยหยางก้มหน้าเล็กน้อยและยิ้มเพื่อขอบคุณ เลี่ยเวินเกาหัวแกร่กๆ
"จะไปไหนก็รีบไปเหอะ ข้ามันพวกใจร้อน"
"งั้นเราไปบุกที่ว่าการเมืองกัน!!"
.....ค่ำคืนหนาวเย็นในลั่วหยาง เงาของดวงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างสูงเพียงริบหรี่
เลี่ยหยาง และ เลี่ยเวิน ใส่ชุดดำสนิท ผ้าปิดหน้าพลิ้วตามแรงลม ดาบในมือเลี่ยหยางสะท้อนแสงจันทร์บางๆ เลี่ยเวินมีอาวุธลับ, เข็ม, ดาบเล็ก และเหล็กเส้นเล็กที่ซ่อนในแขนเสื้อและตามร่างกายเต็มไปหมด
ทั้งสองค่อย ๆ เดินบนหลังคาหิน ไม่มีเสียงส้นเท้ากระแทกเลย เบายิ่งกว่าเท้าแมว
เมื่อถึงประตูเล้กด้านข้างที่ว่าการเมือง เลี่ยเวินหยิบตะขอเหล็กเล็กเกี่ยวกลอนประตู ประตูค่อย ๆ เปิดดังเพียงแค่ “ซู้บ”
ดวงตาทั้งสองตรวจพื้นที่ด้านในอย่างรวดเร็วและจดจำแม่นยำ เลี่ยหวินชูมือห้ามเลี่ยหยางเดิน เพราะมันมีด้ายบางๆที่แทบมองไม่เห็นอยู่
เลี่ยหยางค่อยๆยกก้าวท้าวสูงข้ามไป เลี่ยเวินส่งสัญญาณมือสื่อถึง “ระวังซ้าย” พบทหารยามเดินผ่าน พวกเขาหลบในเงามืดผนัง้าราวนินจาไม่มีใครเห็นไม่มีเสียงลมหายใจสักนิด
ทั้งสองเคลื่อนไหวร่วมกัน ประสานร่างกายเหมือน เงา 2 เงา แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างมือซ้ายมือขวา
ในที่สุด พวกเขาเข้าไปถึงด้านในห้องขังที่มืดสนิท มีเสียงครางเบาของผู้ถูกขังลอยมาตามสายลม
เลี่ยหยางใช้สายตาประเมินรอบตัว ไม่มีกับดักหรือเงาทหารซ่อนตัว
พวกเขาค่อยๆเดินจนทั่วก็ไม่พบคุณชายชุดขาวเลย เขามองเลี่ยหวินๆทำแบะมือออกหมายถึง "ข้าเองก็งง"
แล้วไฟก็พรึ่บ! ตรงประตูทางเข้ามีพวกมือปราบหลายคน และชายผิวสีน้ำผึ้ง ยิ้มอย่างสะใจ มีนักดาบซามูไรญี่ปุ่นคนเดิมเดินมาด้วย ไอ้หมอนี่มันอันตรายมาก ขนาดเซียนดาบยังได้แค่สูสี
"ไง! จำข้าได้ไหม?"
เลี่ยหยางยิ้มใต้ผ้าปิดหน้า "หึ! ข้าไม่หิวสักหน่อย มาตามทำอาหารให้ข้ารึไง?"
"ทีใครทีมันเนอะเ้า" เขาทำมือแล้วมือปราบก็พุ่งเข้ามาล้อมจับเลี่ยหยางและเลี่ยเวิน
แต่ฝีมือ 2 นักฆ่าผู้ขึ้นสู้จุดสูงสุดขององค์กรนั้นไม่ใช่มือปราบธรรมดาจะมาจับได้ เพียงอึดใจเดียวพวกมือปราบก็ล้มลงกับพื้นหมด
"หึ! ไม่ได้เื่ พวกเ้าไป!" กลุ่มนักฆ่าและนักดาบญี่ปุ่นพุ่งเข้าไป ดาบของเขาไวและแรงมาก เลี่ยหยางใช้ดาบรับแทบไม่ทัน แต่ก็ถอยหลังไปหลายก้าว มือสั่นชา
"ข้าเอง!" เลี่ยเวินมือขวาเอามีดสั้นออกจากแขนเสื้อเข้าฝ่ามือ ร่างกายก้มต่ำเล็กน้อย ข้อมือหมุน ปล่อยมีดพุ่งตรงไปยังข้อเท้าศัตรู มีดอีกเล่มหลบออกจากฝ่ามือซ้าย มีดหมุนเป็เส้นโค้ง
เคร้ง! ซามูไรตวัดดาบรับมีดสั้นทั้ง 2 เล่มนั้นได้
เลี่ยเวินแววตาวาวขึ้นมา เขารู้สึกสนุกที่ได้สู้กับคนเก่ง
เขากระโจนเข้าปล่อยมีดสั้นรัวๆไม่ยั้ง มีดแต่ละเล่มไม่ได้พุ่งเข้าตรงๆ มันพุ่งเป็วงโค้งแสดงถึงฝีมือชั้นยอดที่ผ่านการฝึกฝนมานับไม่ถ้วน ทำให้ศัตรูหลายคนเสียหลัก
เลี่ยเวินท่วงท่ารวดเร็ว ลื่นไหล แต่สวยเหมือนร่ายรำในเงามืด มีดชุดสุดท้ายหมุนแทงจุดสำคัญศัตรูทุกคนยกเว้นซามูไร
"เหลือไว้แค่ตัวสำคัญซะด้วย" เลี่ยหยางพูด
"พวกเ้าเอาเยว่หลิงไปไว้ที่ไหน?"
"ชนะข้าให้ได้สิ แล้วข้าจะบอก"
เลี่ยหยางกำกระบี่แน่น เลี่ยเวินหยุดยืนมอง ปล่อยให้เป็การประลอง 1-1 กับซามูไร
ซามูไรญี่ปุ่นเก็บดาบเข้าฝัก สูดลมหายใจ เก็บดาบเข้าฝัก ชูแขนปล่อยมือจากการกำฝักดาบ นี่เป็ที่ชักกระบี่สังหาร ข้าเคยเห็นแล้ว ตอนนั้นแม้แต่เซียนดาบก็ยังตึงมือ
แววตาเลี่ยหยางไม่ปกติ ไอสังหารรุนแรง เขากดปุ่มเล็กๆที่ซ่อนอยู่ที่ด้ามดาบของเขา เลี่ยเวินยิ้ม "หึ! ใช้ท่านี้จนได้"
ทั้งคู่นิ่ง จนไอ้หล่อนักมวยจาม "ฮัดชิ่ว!" ทั้ง 2 ก็พุ่งเข้าปะทะดาบกัน
ดาบซามูไรกระแทกดาบเลี่ยหยางอย่างรุนแรงเกิดประกายไฟที่ดาบ
แล้ว....ไฟก็ลุกขึ้นที่ดาบเลี่ยหยาง!
ซามูไรและนักมวยใ ดาบไฟลุก!
ย๊ากกกก! เลี่ยหยางร้องสุดแรง ฟันดาบใส่ซามูไรไม่ยั้ง ยิ่งเวลาตวัดดาบตัดอากาศเปลวเพลิงดาบนั้นยิ่งลุกร้อนแรงขึ้น ไฟลุกติดไปทั่ว แม้แต่เสื้อซามูไรก็เกิดไฟลุกและไม่ยอมดับ จนซามูไรใสะบัดแขนที่มีไฟลุก แต่มันกลัยิ่งลามไปทั่วจนเขาต้องถอยวิ่งหนีไปหาน้ำดับ
"นี่มันท่าบ้าอะไรวะเนี่ย" ไอ้หล่อผิวน้ำผึ้งอุทาน
"หึ! พวกเ้าคิดว่า 7 ดาวเหนือแห่งเงาได้มาง่ายๆหรือไง?" เลี่ยเวินตอบ และมองมาที่เลี่ยหยาง
"และ...เขาคือดาวเหนือดวงที่ 1"
"พวกข้าเป็เ้าถิ่นที่นี่ เ้าบังอาจมายืนเบ่งบนอาณาเขตของข้า อวดดี!"
เฟี้ยว! อาวุธลับพุ่งเข้าเฉียดคอหอยไปนิดเดียว แต่ก็ได้แผลจนเืออก
"เหลือเ้าคนเดียวแล้ว"
ไอ้หน้าหล่อผิวน้ำผึ้ง มองทั้ง 2 คนๆหนึ่งถือดาบไฟลุก อีกคนปามีดสั้นได้ไม่หยุด(มันพกมาเยอะแค่ไหนวะเนี่ย)
เขาแบะมือออก "ยอมๆ ข้ายอมแพ้แล้ว"
"เยว่หลิงอยู่ไหน!!!" เลี่ยหยางตะคอก
"อยู่ที่สุสานโบราณใต้เล้าไก่" ไอ้หล่อผิวน้ำผึ้งตอบ
"แต่....พวกเ้าอย่าไปดีกว่า ที่นั่น แค่พวกเ้า 2 คนฝ่าไม่ไหวหรอก"
เลี่ยหยางรีบวิ่งผ่านไอ้หล่อผิวน้ำผึ้งออกประตูไปไม่สนใจ ดาบไฟลุกถูกเก็บลงในฝักและไฟดับแต่ก็นังมีควันออกจากร่องฝัก เลี่ยเวินก็วิ่งตามออกไปมือข้างหนึ่งแตะเืที่คอมันแล้วเอามาเลียเล่นก่อนจะโบกมือบ้ายบายแล้ววิ่งตามเลี่ยหยางออกไป
ไอ้หล่อผิวน้ำผึ้งมองตามทั้ง 2 คนแล้วยิ้ม "หึ! จันทรากับแปลวไฟ ช่างสมกันดีจริงๆ"
.
.
.
.
.
(ท้ายตอน)
เลี่ยหยางวัยเด็ก : โอ้โห! ทำไมวิชาดาบเพลิงของท่านอาจารย์ถึงมหัศจรรย์ได้เพียงนี้ขอรับ? ข้าอยากทำได้แบบนี้บ้างจัง
อาจารย์ : เมื่อเ้าโตขึ้น มีคนที่เ้าต้องปกป้อง เ้าจะควบคุมไฟนี้ได้เช่นเดียวกับข้า...
2K
![เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730902484_34986963.webp)
