1(3)
เช้าวันต่อมาอากาศสดชื่นท้องฟ้าสดใสซึ่งตรงกันข้ามอย่างมากกับสภาพของพราวขวัญยามตื่นนอนวันนี้เมื่อคืนเธอหลับไปพร้อมกับความกังวลฟุ้งซ่านว่าจะไปขอโทษยังไงจะไปกู้หน้าตัวเองยังไง เธอคิดไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีเธอได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมา เธอหันไปดูตามเสียงนั้นตะวันฉายนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวยืนอยู่ปลายเตียงของเธอ เขากำลังหัวเราะแววตามองเธอด้วยความหื่นกระหาย
“คุณเข้ามาได้ยังไง”
ตะวันฉายไม่ตอบ สายตาเ้าเล่ห์จ้องมองเธอและเริ่มเดินเข้ามาใกล้
“คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ”
“การเงินมีปัญหา ใส่ชุดนักศึกษามาหาพี่สิจ๊ะ ฮ่าฮ่า ฮ่า” ตะวันฉายยังยิ้มเ้าเล่ห์ เขาทำราวกับไม่ได้ยินที่เธอพูด มิหนำซ้ำยังเดินเข้ามาใกล้จนเกือบชิดปลายเท้าของเธอเขาเอื้อมมือมาจับข้อเท้าของเธอผ่านผ้าห่ม เธอสะดุ้งโหยง
“กรี๊ดดดด ปล่อยนะ อย่ามาจับ ปล่อย ปล่อย”พราวขวัญสะบัดขาไปมา พยายามให้ข้อเท้าหลุดจากการจับกุม
“ปล่อยนะ ฮือ พี่ภพช่วยน้องด้วย”
พราวขวัญลืมตาขึ้น ได้ยินเสียงนกร้องจิ๊บๆที่นอกหน้าต่าง เธอรู้สึกเหนื่อยเหมือนเพิ่งไปออกกำลังมาเธอเอามือจับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองพบว่ามันกำลังเต้นโครมครามมืออีกข้างจับที่ใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยเหงื่อของเธอ เธอมองซ้ายมองขวารอบห้องไม่มีใครนี่ เธอฝัน เป็แค่ความฝัน
“ขนาดในฝันยังตามมาหลอกหลอนอีก” นี่มันความซวยอะไรของเธอทำไมพี่ภพต้องให้ผู้ชายคนนั้นเช่าบ้านด้วยนะ
่เย็นหลังจากจัดการธุระปะปังของตัวเองเรียบร้อยแล้วพราวขวัญก็ออกไปซื้อของ เธอคิดว่าควรซื้อของอร่อยๆ แถวละแวกบ้านดีกว่าเพราะอาหารดังๆ อย่างอื่นตามห้างตะวันฉายคงเคยกินมาหมดแล้วเธอตัดสินใจซื้อข้าวขาหมูร้านเฮียเจ๋งสองกล่อง และแวะซื้อโรตีพี่ชบามาอีกสี่อันสองร้านนี้เป็ร้านขึ้นชื่อในละแวกนี้ เธอคิดว่าแบ่งกับตะวันฉายคนละครึ่งซื้อมาแค่นี้ก็พอแล้ว แบบนี้จะดูไม่เยอะเกินไป ไม่รู้สึกเหมือนตั้งใจไปประจบประแจงเหมือนเธอแค่ซื้อมาเผื่อซะมากกว่า ทำให้เธอดูเป็คนมีน้ำใจไม่มีอะไรแอบแฝง
“เอาล่ะ รอบนี้ต้องไม่พลาด”เธอพยักหน้ากับตัวเองหงึกๆ รู้สึกภูมิใจจริงๆ กับความรอบคอบของตัวเอง
พราวขวัญขับรถกลับบ้านตอนอยู่ในเมืองเธอมักจะไม่ชอบขับรถเพราะสองข้างทางมีแต่ตึก ไม่มีอะไรจรรโลงใจต่างกับแถวชานเมืองอย่างที่นี่ ถนนสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เวลาเธอขับรถผ่านจะรู้สึกสดชื่นผ่อนคลายเหมือนได้ชาร์จพลังนิดๆเธอตัดสินใจถูกจริงๆ ที่เลือกมาสร้างบ้านที่นี่ จริงๆแล้วถนนแบบนี้ยังเหมาะกับการวิ่งออกกำลังกายด้วยเพราะไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านพลุกพล่านแถมต้นไม้ให้ร่มเงาเยอะ อากาศก็ดี วันนี้ก็มีคนมาวิ่งออกกำลังกายอยู่ประปรายเดี๋ยวว่างๆ เธอต้องหาเวลามาวิ่งบ้างแล้วล่ะ
พอกลับถึงบ้านเธอขนของลงจากรถและตรวจดูความเรียบร้อยเสร็จเธอชะเง้อหน้ามองไปข้างบ้านว่ามีคนอยู่ไหม มีไฟเปิด มีเสียงคน เอ๊ะ แต่ไม่มีรถอยู่หรือว่าจะไม่อยู่ แต่มีเสียงคนอยู่ในบ้านนี่นา ไฟก็เปิดอยู่งั้นลองไปดูแล้วกัน คิดได้ดังนั้นพราวขวัญจึงหิ้วถุงใส่ของกินที่ซื้อมาแล้วพาร่างเดินไปยังบ้านข้างๆ
พอถึงประตูรั้ว เธอพบว่าประตูรั้วเปิดอยู่นี่มันทะแม่งๆ นะ หรือว่าจะลืมปิด แต่รถก็ไม่อยู่ หรือว่าคราวนี้จะเป็ขโมยขึ้นบ้านจริงๆ ไม่หรอกมั้ง เมื่อวานก็หน้าแตกทีนึงแล้ววันนี้ต้องใจเย็นๆ ดูสถานการณ์ก่อน
เธอเดินผ่านประตูรั้วหน้าบ้านมาเรื่อยจนถึงประตูบ้าน แต่ก็ยังคงพบว่าประตูบ้านก็เปิดอยู่อีกเหมือนกัน เอ๊ะ นี่มันยังไงทั้งประตูรั้วและประตูบ้านเปิดค้างไว้หมด แล้วรถก็ไม่มีเสียงคนในบ้านเมื่อกี้ก็หายไปแล้ว หรือว่ารอบนี้จะเป็ขโมยเข้าบ้านจริงๆ เธอควรจะเข้าไปในบ้านดีไหมนะหรือควรจะโทรตามคนมาช่วย ใช่สิ ต้องโทรตามคนมาช่วย
คิดได้ดังนั้นพราวขวัญก็ทำท่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไม่มี ... เอ๊ะ เธอไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย ต้องเดินกลับไปเอาโทรศัพท์แล้วถ้าขโมยมันเอาของสำคัญแล้วหนีไปตอนที่เธอกลับไปเอาโทรศัพท์ที่บ้านล่ะ ตายแล้วผู้หญิงบอบบางแบบเธอควรจะทำยังไงดี
“โอ๊ย!” เสียงร้องดังมาจากในบ้าน ตายแล้วเริ่มมีการลงมือทำร้ายกันแล้ว ภาพข่าวที่เห็นในทีวีในหน้าหนังสือพิมพ์แล่นเข้ามาในหัว‘หนุ่มดับสยองทุบหัวชิงทรัพย์โหด’ ‘โจรใจกล้าปาดคอเหยื่อสิ้นใจก่อนหอบทรัพย์หนี’
ไม่ได้ เธอเห็นคนจะตายตรงหน้าจะไม่ช่วยได้ยังไงกันพราวขวัญสูดหายใจเข้าเต็มปอดและพ่นลมออกทางปากเพื่อปลุกใจตัวเอง สู้ๆ เธอมองไปรอบๆหาอะไรสักอย่างที่จะใช้เป็อาวุธได้เธอเห็นพลั่วสำหรับทำสวนวางพิงผนังบ้านอยู่จึงรีบไปหยิบมาถือไว้ ในขณะที่มืออีกข้างก็ยังคงหิ้วถุงอาหารอยู่แลดูเป็ท่วงท่าที่ประหลาดชอบกล ดูเผินๆ คล้ายเธอกำลังจะไปขุดหาอะไรกิน
เอาล่ะสถานการณ์สร้างฮีโร่ ต้องเข้าไปช่วยคนก่อน ชักช้าอาจจะมีคนตายได้ เื่อื่นค่อยว่ากัน เธอก้าวเดินไป ค่อยๆ ย่องผ่านประตูเข้าไปในบ้านอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ มองซ้าย มองขวา ไม่มีคน ไม่มีใครเลยเธอเดินเข้าไปลึกอีก ชะเง้อมองไปทางห้องนั่งเล่น ไม่มีคน หรือว่าจะอยู่ในห้องครัวเธอกระชับด้ามพลั่วในมือแน่นขึ้นไปอีก ค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปในครัว ใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอกเธอเดินเข้าไปอีก แล้วก็เจอเ้าหัวขโมยตัวร้าย
“หยุดนะ!”
เ้าขโมยหันมามองหน้าเธอด้วยสีหน้างุนงงซ้ำยังเอ่ยปากถามอีกว่า “คุณเป็ใคร มีธุระอะไร”
หนอยแน่ะ เ้าโจรชั่วช้า ตัวเองบุกรุกบ้านคนอื่นยังจะมาถามว่าฉันเป็ใครอีกเหรอ“ฉันเป็เ้าของบ้านหลังนี้”
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เมื่อกี้มีเสียงคนร้องจากในบ้านมันต้องเจอพี่ตะวันฉายแล้วแน่ๆ
“อะแฮ่มๆ ฉันเป็แฟนเ้าของบ้าน”
เธอยืดตัวตรงและพูดต่อ “ฉันแจ้งตำรวจแล้วอีกไม่นานตำรวจจะมาถึง ยอมมอบตัวซะดีๆ เถอะ ถ้าขืนยังดื้อด้านจะโดนวิสามัญเอาได้นะโดนยิงตายน่ะเข้าใจไหม”
เ้าหัวขโมยยังมีสีหน้ามึนงง พร้อมล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด ทำท่าจะโทรออก
พราวขวัญใ หรือว่าเ้านี่ยังมีพรรคพวกอยู่แถวนี้มันเลยจะโทรตามพวกให้มาช่วย ไม่ได้การแล้วจะให้มันโทรเรียกพรรคพวกมาช่วยไม่ได้ พราวขวัญรีบเดินเข้าไปหาเ้าโจรตรงหน้าแล้วเงื้อมือขึ้นฟาดพลั่วลงไปทันทีหัวขโมยคนนั้นเบี่ยงตัวหลบทันแต่ก็ถูกพลั่วฟาดที่ไหล่ด้านซ้ายแบบเฉียดๆ
“แกอย่าคิดจะโทรเรียกพรรคพวกมาช่วยนะวางโทรศัพท์ลง” พราวขวัญขู่ฟ่อ ออกคำสั่งเสียงแหว
เ้าหัวขโมยสีหน้านิ่งขึง มองเธอด้วยสายแข็งกร้าวแย่แล้ว เหมือนเธอจะทำให้มันโกรธเข้าแล้ว ยังไม่ทันที่พราวขวัญจะคิดอะไรต่อเ้าโจรก็บุกประชิดตัวเธอจากด้านหลังและล็อคคอเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวอีกมือหนึ่งฟาดเข้าที่ข้อมือข้างที่ถือพลั่วของเธอ พลั่วที่ถืออยู่ในมือหล่นลงพื้นพราวขวัญเจ็บจนน้ำตาเล็ด
“นี่แกจะทำอะไร คิดจะฆ่าคนปิดปากเหรอตำรวจกำลังจะมาแล้วนะ” ด้วยความใและเจ็บแม้แต่ถุงอาหารที่อุตส่าห์ไปซื้อมาเป็มื้อเย็นก็หลุดจากมือหล่นลงพื้นไปซะแล้ว
เ้าโจรตรงหน้าไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิดกลับลากเธอเดินถอยหลังทำให้เธอต้องก้าวขาถอยหลังตาม
“นี่ๆ ตำรวจกำลังจะมาแล้วนะอย่ามามัวเสียเวลากับฉันเลย รีบหนีไปสิ ช้ากว่านี้จะหนีไม่ทันแล้วนะ”
พราวขวัญเริ่มรู้สึกร้อนใจในเมื่อจับมันไม่ได้และตัวเองกำลังเป็ฝ่ายเสียเปรียบก็ต้องกล่อมให้ไอ้โจรบ้านี่ปล่อยเธอแล้วหนีไปอย่างน้อยเธอก็จะปลอดภัยและมีชีวิตรอดไปเจอพี่ชาย แต่เหมือนเ้าหัวขโมยนี่จะไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดเลย ยังลากเธอเดินถอยหลังในสภาพล็อคคอเธอไว้จากด้านหลังเหมือนกำลังพยายามหาอะไรอยู่หรือมันกำลังหาสมบัติของมีค่า
“นี่บ้านนี้ไม่มีทรัพย์สินอะไรหรอก ฉันกับพี่เอ๊ย กับแฟนจนมาก หนี้สินท่วมหัว นายเข้าผิดบ้านแล้ว รีบไปเถอะ”
เงียบ ไม่มีการตอบรับร่างแข็งแรงยังคงลากเธอต่อไป และค้นหาของที่้าต่อไป
จนในสุด มันก็หยุดค้นหา
มือที่ล็อคคอเธอไว้เมื่อครู่เปลี่ยนเป็โอบรอบตัวเธอและจับมือทั้งสองข้างของเธอเข้าด้วยกันมองเผินๆ เหมือนเธอกำลังโดนเ้าขโมยนี่สวมกอดจากข้างหลัง
เอ๊ะ หมอนี่จะทำอะไรหรือว่ามันหาของมีค่าไม่ได้เลยจะเปลี่ยนใจมาทำมิดีมิร้ายเธอแทนพราวขวัญพยายามดิ้นแต่เหมือนจะไม่เป็ผล ร่างที่โอบเธอไว้ไม่ะเืแม้แต่น้อยและเธอก็กระจ่างชัดเมื่อเห็นมืออีกข้างของเ้าโจรนั่นกำลังเอาเชือกพันรอบข้อมือของเธอนี่มันกำลังจะมัดเธอเพื่อไม่ให้เธอขัดขืน คิดได้แบบนั้นหัวใจก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
แย่แล้วๆ คราวนี้แย่จริงๆ แล้ว จะทำไงดีเธอมองมือตัวเองกำลังโดนมัดติดกันอย่างไม่มีทางต่อต้าน ในที่สุดมันก็มัดเสร็จ จากนั้นเ้าโจรก็ลากเธอไปที่โซฟาผลักเธอนั่งลงบนโซฟา ยังไม่พอ ยังผลักให้เธอหงายท้องลงนอนอีก นี่มันใช่แน่แล้วมันจะข่มขืนเธอ พราวขวัญรีบคิดสิ ต้องทำยังไงเธอถึงจะรอด
“นี่นายจะทำอะไร ฉันขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันเป็เอดส์ ถ้านายทำอะไรฉันนายก็จะติดเอดส์ไปด้วย”
เ้าหัวขโมยคนนั้นเหลือบสายตามามองหน้าเธอแว่บหนึ่งก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเธอ พราวขวัญสะดุ้งเฮือก พยายามสะบัดข้อเท้าออกนี่มันเดจาวูชัดๆ เมื่อคืนเธอเพิ่งฝันร้ายว่าถูกตะวันฉายจับข้อเท้าแบบนี้เลย หรือจริงๆ เธอจะมีญาณวิเศษฝันบอกอนาคตได้เอาเถอะ เื่นั้นช่างมันก่อน เธอดึงความสนใจกลับมาที่ข้อเท้าตัวเองอีกครั้งเมื่อเห็นอีกทีก็พบว่าข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอก็ถูกเชือกมัดเข้าด้วยกันแล้วเรียบร้อยถูกมัดมือมัดเท้าแบบนี้ นี่มันสภาพคนกำลังถูกฆ่าชัดๆ ฮือ....
ขณะที่พราวขวัญตระหนกตกใจนั้นเจ้าโจรร้ายดูมีท่าทางพอใจเหมือนมันรู้สึกว่าควบคุมสถานการณ์ไว้ได้แล้วมันดึงให้เธอลุกขึ้นนั่งเอนตัวพิงโซฟา จากนั้นไปลากเก้าอี้มานั่งจ้องเธอมองไล่ไปทั่วตัวของเธอเหมือนสนุกที่กำลังมองเหยื่ออันโอชะที่กำลังจะถูกมันขย้ำพราวขวัญกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรท้าทายอีกเธอกลัวว่ายิ่งพูดชีวิตเธอจะยิ่งมีโอกาสรอดน้อยลง
9K
