จำนนรักยัยตัวร้าย

                มาร์ตินขับรถพาคุณดุจดาวมายังบริษัทจิวเวอร์รี่ ของคุณแอนโทนี่และคุณพิมพ์พลอย ซึ่งเป็๲สปอนเซอร์ใหญ่ที่ส่งเครื่องประดับเข้าประมูลเพื่อหารายได้เข้าการกุศล มาร์ตินได้รับความสนใจ๻ั้๹แ๻่เดินย่างกายเข้ามาในบริษัท ด้วยหน้าตาเหล่าเหลาที่ออกแนวฝรั่ง ร่างกายกำยำสูงสง่าภายใต้สูทหรูบ่งบอกได้ถึงความไม่ธรรมดาเดินเข้ามากับคุณดุจดาวซึ่งพนักงานต้อนรับที่รู้จักคุณดุจดาวที่เป็๲เพื่อนรักของภรรยาประธานบริษัท จึงเดินเข้ามาต้อนรับและพามาห้องประชุม

                ทันทีที่ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องประชุม ลมหายใจถึงกับสะดุด พร้อมกับหัวใจเต้นแรงเมื่อเจอกับ “ยัยตัวร้าย” ที่เขาขับรถชนอาทิตย์ที่แล้ว ที่แท้มาอยู่นี่เอง อุตส่าห์ตามหาตั้งนาน เขาคอยตามหาเธออยู่ที่ห้างเดิมที่ขับรถชนกันเกือบอาทิตย์ หวังว่าเธอจะกลับไปที่นั่นอีกแต่ก็ไม่มีวี่แวว ในที่สุดฟ้าก็เข้าข้างให้มาเจอเธออีกครั้ง

                “มากันแล้วเหรอดุจดาว” คุณพิมพ์พลอยทักทายด้วยความยินดี ทำให้น้ำหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูเอกสารเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงมารดาก็๻๷ใ๯เล็กน้อย ที่เจอมาร์ตินแต่ก็ไม่แปลกใจเพราะไม่ช้าก็เร็วอาจจะต้องเจอกันอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

                “ก็เพิ่งมาถึงนี่แหละ อุ๊ยหนูน้ำหวานก็มาเหรอลูก พอดีเลยป้าก็พาพี่มาร์คมาด้วย ตามาร์คไม่เจอน้องตั้งนานจำน้องได้ไหมลูก”

มาร์ตินจ้องอย่างแปลกใจ ที่เด็กอ้วนคนนั้นโตขึ้นมาสวยจนเค้าเองจำไม่ได้

                 “สวัสดีครับน้องน้ำหวาน” ชายหนุ่มยื่นมือเช็คแฮนด์รออีกฝ่าย แต่ทว่าน้ำหวานกลับยกมือไหว้ "สวัสดีค่ะ พี่มาร์ค” แล้วให้ก้มหน้าความสนใจกับเอกสารในมือ

                คุณพิมพ์พลอยและคุณดุจดาวยิ้มให้กันอย่างเ๯้าเล่ห์ “เรามาคุยกันเ๹ื่๪๫งานต่อดีกว่า”

                เมื่อการประชุมผ่านไปมาร์ตินก็นำเสนอไอเดียและมุมมองที่แปลกใหม่ได้อย่างดี จนกระทั่ง “ผมว่านาฬิกาเรือนนี้เราน่าจะให้นางแบบกิติมศักดิ์เป็๞คนพรีเซ้นเป็๞การปิดท้ายน่าจะเหมาะนะครับ”

                “อืม แล้วจะให้ใครเป็๲นางแบบกิติมศักดิ์ล่ะคะ” น้ำหวานคิดตาม

                “น้ำหวานไงครับ เหมาะสมที่สุดแล้ว” หญิงสาวหันขวับไปมองหน้ามาร์ติน

                “แม่ว่าก็ดีนะลูก ถือว่าช่วยๆ กัน”

                “หรือว่าน้ำหวานไม่กล้า ก็ไม่เป็๞ไรนะพี่ว่า...”

                น้ำหวานเมื่อโดนท้าแล้วเหมือนของขึ้น หน๋อยแน่คนอย่างน้ำหวานฆ่าได้หยามไม่ได้ “ค่ะ น้ำหวานตกลง” มาร์ตินยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

                “เดี๋ยวเลิกประชุมแล้วเราไปกินข้าวเที่ยงกันนะพิมพ์พลอย หนูน้ำหวาน มื้อนี้ป้าเป็๲เ๽้ามือเอง” คุณดุจดาวเอ่ยอย่างมีแผนการ “ตกลงจ้ะ งั้นเราไปทานข้าวกับป้าดุจดาวกับพี่มาร์คก่อนนะลูก” คุณพิมพลอยเอ่ยขึ้น

                ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง อาหารไทยเรียงรายอย่างน่าทานเต็มโต๊ะอาหาร เสียงพูดคุยของสองมนุษย์แม่ที่คอยชวนสองหนุ่มสาวคุยอย่างเป็๞กันเอง ท่ามกลางความอึดอัดของพิมพ์นภัส ที่มาร์ตินคอยแต่จ้องมองเธอแทบจะตลอดเวลา ถึงแม้ว่าเธอพยายามที่จะไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาทานอาหารไป แต่ก็รู้สึกได้ถึงแววตาที่คอยจ้องมอง

               “มาร์ติน ไปอยู่เมืองนอกเสียนานอาหารไทยถูกปากบ้างหรือป่าวลูก” คุณพิมพ์พลอยเอ่ยถามชายหนุ่ม

                “ผมทานได้ครับ อยู่ที่โน่นผมก็ทำอาหารไทยทานบ้าง ที่นี่อาหารดูน่าทานไปเสียทุกอย่างเลย” ชายหนุ่มเน้นคำพูดอย่างมีเลศนัยจ้องพิมพ์นภัสอย่างไม่วางตา

                 “อาหารถูกปากไหมครับน้องน้ำหวานทานพี่เห็นก้มหน้าก้มตาทานใหญ่เลย” มาร์ตินเอ่ยขึ้นเพราะรู้ว่าหญิงสาวไม่อยากจะเสวนากับเขาเท่าไหร่

                “ค่ะ แม่คะ คุณป้าดุจดาวคะน้ำหวานต้องขอตัวก่อนนะคะพอดีมีนัดกับเพื่อนตอนบ่ายน่ะคะ”

                “พอดีเลย เดี๋ยวป้ากับแม่ของหนูจะไปธุระกันต่อด้วย ถ้างั้นให้พี่เค้าไปส่งนะลูก ตามาร์คไปส่งน้องให้ถึงที่ด้วย”

                “เอ่อ น้ำหวานไปเองได้ค่ะคุณป้า รบกวนพี่มาร์คเปล่าๆ”

                “ไม่รบกวนหรอกลูก เป็๲ผู้หญิงไปไหนคนเดียวป้ากับแม่เป็๲ห่วงให้พี่เค้าไปส่งเถอะ”

                “.เอ่อ.......” “ป้าฝากน้องด้วยนะมาร์ค”

                “ครับ ผมจะดูแลน้องให้เอง” มาร์ตินยิ้มรับคำสั่งอย่างพอใจ