ตอน ััที่เมียโดนและปริศนาในใจผม
ผมเชิญหัวหน้าวิทย์มานั่งที่โต๊ะอาหารกลางบ้าน บนโต๊ะมีกับแกล้มและเหล้ายี่ห้อแพงที่หัวหน้าหิ้วติดมือมาด้วย หน่าวางน้องเนโก๊ะให้นั่งเล่นของเล่นอยู่ในคอกกั้นเด็กใกล้ๆ แล้วเดินมาช่วยรินเหล้าให้เ้านายของผม ทรวดทรงองเอวของเมียผมเวลาขยับตัวมันช่างเย้ายวน หน้าอกคัดเต่งตึงเปรี๊ยะดันเนื้อผ้าจนเห็นรอยนูนของจุกนมที่ซ่อนอยู่ข้างใน
หัวหน้าวิทย์รับแก้วเหล้าจากมือหน่า แกจงใจใช้นิ้วสากๆ กรีดกรายโดนหลังมือขาวเนียนของเมียผม หน่าสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ส่งยิ้มแหยๆ ตามมารยาทคนทำหน้าที่เ้าบ้านที่ดี ผมนั่งมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก ความรู้สึกผิดและหวงแหนแล่นแปล๊บเข้ามาในหัวใจ แต่เมื่อนึกถึงคุกและหนี้สินก้อนโต ผมก็ได้แต่กัดฟันกรอดและฝืนยิ้มรับบทผัวหน้าโง่ต่อไป
แก้วแล้วแก้วเล่าถูกกระดกเข้าปาก หัวหน้าวิทย์ชวนผมคุยเื่งานบ้างเื่สัพเพเหระบ้าง แต่สายตาของแกไม่เคยละไปจากร่องอกขาวๆ ของหน่าเลย ผมรู้ดีว่าหน่าคออ่อน แค่เบียร์สองสามแก้วหน้าเธอก็แดงก่ำและเริ่มมีอาการมึนเมา นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการที่ผมเตรียมไว้ ผมแกล้งทำเป็เมาหนักกว่าปกติ พูดจาอ้อแอ้และฟุบหน้าลงกับโต๊ะ
"โอ๊ย ผมไม่ไหวแล้วหัวหน้า ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะครับ หน่าดูแลเ้านายพี่ด้วยนะ"
ผมลุกขึ้นเดินโซเซแกล้งทำเป็เซไปชนขอบประตู ก่อนจะรีบผลุบเข้าไปในห้องน้ำแล้วแง้มประตูแอบดูเหตุการณ์ข้างนอก
ทันทีที่ผมลับสายตา หัวหน้าวิทย์ก็ลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขยับมานั่งเก้าอี้ตัวติดกับหน่าแทนที่ผมทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นเหล้าโชยเข้าจมูกเมียผม แกเอื้อมมือมาจับพนักพิงเก้าอี้ของหน่า ทำทีเป็ชวนคุยเื่ทั่วไป แต่จังหวะที่แกขยับตัว ท่อนแขนล่ำๆ ของหัวหน้าก็จงใจเบียดเสียดเข้าที่ด้านข้างของหน้าอกอวบใหญ่ของหน่าอย่างจัง ความนุ่มหยุ่นที่กระเพื่อมไหวทำให้แววตาของหัวหน้าวิทย์วาวโรจน์
หน่าสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามขยับตัวหนีรักษาระยะห่าง แต่หัวหน้าวิทย์กลับไม่ยอมแพ้ แกแกล้งทำของตกแล้วก้มลงเก็บ จังหวะที่ยืดตัวขึ้นมา มือหนาและสากของแกก็จงใจปัดผ่านหน้าขาอ่อนขาวเนียนของหน่าที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นสีเขียวมะนาวออกมา
อุ๊ย!
เมียผมเบิกตากว้างด้วยความใ เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว สีหน้าเลิ่กลั่กและเต็มไปด้วยความอึดอัด เธอไม่ได้โวยวายหรือด่าทอ แต่เลือกที่จะหันขวับมาทางประตูห้องน้ำที่ผมซ่อนตัวอยู่
"พี่เอกคะ เสร็จหรือยังคะ เ้านายรอนานแล้วนะคะ"
เสียงใสๆ ของหน่าะโเรียกผมดังก้องบ้าน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวลและ้าความช่วยเหลือ
หัวหน้าวิทย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีระแวดระวังและเสียงเรียกของหน่า แกยิ้มกลบเกลื่อน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่
"สงสัยไอ้เอกมันจะหลับคาชักโครกไปแล้วมั้งครับน้องหน่า งั้นดึกแล้วพี่ขอตัวกลับก่อนดีกว่า ฝากบอกมันด้วยนะว่าพรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ"
หัวหน้าวิทย์เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ผมรีบออกจากห้องน้ำ แกล้งทำเป็สร่างเมาเดินนวดขมับออกมาหาเมียรักที่กำลังยืนเก็บแก้วเหล้าบนโต๊ะ
ผมจ้องมองใบหน้าสวยหวานของหน่า รอคอยให้เธอฟ้อง รอให้เธอโวยวายว่าถูกไอ้แก่ตัณหากลับลวนลาม รอให้เธอบอกว่ามันเอาแขนมาเบียดนมและเอามือมาลูบขาอ่อน แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมีความเพียงความเงียบ
"เ้านายพี่เอกกลับไปแล้วนะคะพี่เอก ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวหน่าเก็บกวาดตรงนี้เอง"
หน่าพูดด้วยน้ำเสียงปกติ รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับบนใบหน้าสวยระยับของเธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนรอยััจาบจ้วงเมื่อครู่นี้เป็เพียงแค่สายลมพัดผ่าน
ความเงียบของเธอทำเอาสติผมแทบแตก ความคิดบ้าๆ แล่นแปล๊บ เข้ามาในสมองจนปวดหนึบ ผมเดินกลับเข้าห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง แต่กลับข่มตาหลับไม่ลงแม้แต่วินาทีเดียว
ทำไม ทำไมเมียสุดที่รักของผมถึงไม่ปริปากบอกเื่ที่ถูกลวนลาม เธอปกปิดผมทำไม ในหัวผมมีแต่คำถามตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
เธอหวาดกลัวว่าผมจะโกรธแล้วไปมีเื่ชกต่อยกับหัวหน้าจนเสียงานเสียการอย่างนั้นหรือ หรือว่าเธอกลัวผมจะคิดมากและเครียดไปกว่าเดิม
หรือว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ลึกๆ แล้วเธออาจจะมีใจหรือหวั่นไหวกับััของผู้ชายทรงอิทธิพลและมีเสน่ห์แบบหัวหน้าวิทย์
ผมพลิกตัวไปมาบนที่นอน เหงื่อซึมชื้นเต็มแผ่นหลัง ผมสับสนไปหมดแล้ว ความหึงหวง ความรู้สึกผิด และความระแวงผสมปนเปกันจนผมคลั่งแทบบ้า ภาพหัวหน้าวิทย์เอาแขนเบียดหน้าอกเมียผมฉายวนซ้ำๆ ในหัว ผมนอนเบิกตาโพลงในความมืด คิดหนักจนหัวจะแตก คืนนี้คงเป็คืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของผม
82K
