เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ

            ยังไม่ทันที่เด็กหญิงจะได้ปรากฏตัวเสียงลูกธนูแหวกอากาศก็ผ่านมาอย่างรวดเร็ว

            ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

            ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีที่หูไวรีบถอยไปด้านหลังสองก้าวลูกธนูปักเรียงหน้ากระดานที่พื้นนับยี่สิบดอก อาจารย์หนุ่มทั้งสองชักกระบี่กระโดดเข้าไปยังพุ่มไม้ที่คาดว่าอีกฝ่ายซุ่มอยู่

            “แน่จริงก็ออกมา!” ไต้เส้าจวินแทงเข้าไปในพุ่มไม้

            “อ๊าก!” เสียงร้องของบุรุษหนึ่งดังลั่นคนที่เหลือนับสิบออกมาล้อมคนทั้งสองเอาไว้

            ชิงเว่ยเว่ยชะงักเท้ามองการต่อสู้เบื้องหน้าด้วยใจระทึก นางนึกอยากจะเห็นวรยุทธ์ของคนทั้งสองและนี่ก็นับเป็นโอกาสอันดี

            “คุณหนูพวกเขาปะทะกันแล้วขอรับ” ไห่ฮ่าวเป็นห่วงวิ่งตามมาซุ่มอยู่เบื้องหลัง

            ชิงเว่ยเว่ยปรายตาไปมอง“ข้าอยากจะดูวรยุทธ์อาจารย์ทั้งสองสักหน่อย เราอย่าเพิ่งออกไปช่วย”

            ชนเผ่าชู่ชีไม่เพียงมีฝีมือด้านการยิงเกาทัณฑ์แต่ยังใช้ดาบได้อย่างคล่องแคล่วพวกเขาสะพายดาบติดตัวมาด้วยและเหวี่ยงออกมาต่อสู้อย่างห้าวหาญ

            “ดูเหมือนอาจารย์ไต้จะฝีมือเหนือกว่าอาจารย์จงพอสมควรขอรับ”

            “อืม...เก่งมากเชียวล่ะ”

            ไต้เส้าจวินตวัดกระบี่ว่องไวท่วงท่าเข้มแข็งแต่พลิ้วไหวราวสายน้ำ เขาบุกตะลุยรวดเร็ว ผ่านไปร่วมสิบกระบวนท่าชายหนุ่มก็แทงร่างของชนเผ่าชู่ชีล้มลงไปสองคน

            “ฝีมือคนเผ่าชู่ชีร้ายกาจมากขอรับ”

            “ใช่!แต่อาจารย์ไต้เองก็นับว่าเป็นจอมยุทธ์ผู้หนึ่ง”

            ไห่ฮ่าวเองก็เห็นด้วยเขาเพิ่งรู้ว่าทั้งไต้เส้าจวินและจงกว้างซีที่ดูบอบบางอ้อนแอ้นแท้จริงเป็นจอมยุทธ์ที่มีวิชาสูงส่งจงกว้านซีเพิ่งฆ่าศัตรูไปได้เพียงหนึ่งแต่ก็ทำให้อีกคนบาดเจ็บจนต้องยกมือกุมไหล่

            “ฆ่าให้ได้!”เสียงสั่งการของชายชุดดำที่ดูจะเป็นหัวหน้าร้องสั่งมาจากข้างหลัง ตัวเขาเองพุ่งเข้าไปต่อสู้กับไต้เส้าจวินในกระบวนท่าที่หมายเอาชีวิต

            “คุณหนูเราจะออกไปช่วยเขาตอนไหนขอรับ?”

            “รอก่อนข้าว่าพวกเขาน่าจัดการคนพวกนี้ได้อีกหลายคน ขอข้าดูกระบวนท่าวิชาพวกเขาอีกหน่อย”

            ชิงเว่ยเว่ยสังเกตการต่อสู้ด้วยดาบของชนเผ่าชู่ชีเพื่อหาช่องโหว่และดูวิชาที่ไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีใช้

            “อาจารย์ทั้งสองใช้วิชาคนละสำนักกันข้านึกว่าพวกเขาเป็นพี่น้องร่วมสำนักเสียอีกแต่นี่กระบวนท่าไปคนละทิศละทางเลยทีเดียว”

            ไห่ฮ่าวเหลือบมองด้านข้างใบหน้าคุณหนูของตนเขาคิดว่านางคงกำลังใคร่ครวญหาวิธีเอาชนะคนทั้งหมดที่กำลังต่อสู้อยู่ชิงเว่ยเว่ยช่างมีความคิดลุ่มลึกนักหลายครั้งเขาเองก็ไม่รู้ว่าคุณหนูผู้นี้คิดคาดการณ์สิ่งใดอยู่

            เมื่อเห็นไต้เส้าจวินกับจงกว้านซีล้มชายชุดดำไปได้อีกสองคนตอนนี้เป็นการต่อสู้แบบหกต่อสอง เด็กหญิงก็เห็นว่าโอกาสที่อาจารย์ทั้งสองจะเอาชนะได้น่าจะพอมีทว่าไห่ฮ่าวกลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ บนกิ่งไม้ใหญ่ถัดไปไม่ไกล

            “คุณหนูมีพลซุ่มยิงอยู่บนต้นไม้”

            ชิงเว่ยเว่ยหันขวับ“ไห่ฮ่าวไปจัดการที”

            “ขอรับ”

            ร่างที่นั่งอยู่ข้างเด็กหญิงแวบหายไปอย่างรวดเร็วไห่ฮ่าวกระโจนขึ้นไปบนกิ่งไม้ลอบแทงข้างหลังจนร่างบนกิ่งไม้หงายจะตกลงมาทว่าเขากลับคว้าเอาไว้แล้วดึงเอากระบอกใส่ลูกธนูและคันเกาทัณฑ์เอาไว้ได้

            ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

            ไห่ฮ่าวจับเอาลูกธนูมายิงไปยังคนที่ซุ่มอยู่บนต้นไม้อีกสามคนจนร่างคนเหล่านั้นดิ่งพสุธาชิงเว่ยเว่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปยังศพของพวกเขา ดึงเอาเกาทัณฑ์และกระบอกออกมา

            เด็กหญิงยิงลูกธนูไปยังคนที่กำลังจะเงื้อดาบขึ้นฟันอาจารย์จง

            ฉึก!

            ร่างนั้นล้มไปข้างหน้าจงกว้านซีรีบพุ่งไปใช้กระบี่แทงเข้าที่หน้าอกข้างซ้ายทะลุร่างบึกบึนจนปลายกระบี่โผล่ที่ด้านหลังบุรุษผู้นั้นส่งเสียงอ๊ะเดียว

            อาจารย์หนุ่มรีบมองตามทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมาเมื่อเห็นเด็กหญิงที่ก้าวออกมาจากพงไม้เบื้องหน้าก็ถึงกับตกตะลึง

            “ชิงเว่ยเว่ย!”

            เด็กหญิงหันไปมองคนชุดดำอีกรายที่กำลังพุ่งทะยานเข้า

            “อาจารย์จงระวัง!”

            ชายหนุ่มพลิกกายหลบอย่างรวดเร็วชิงเว่ยเว่ยแตะปลายเท้ากระโจนขึ้นแล้วยิงธนูออกไปอีกสามดอกพร้อมกัน

            ฉึก! ฉึก! ฉึก!

            ร่างคนรายอีกสองคนก็ล้มตึงหงายลงไปจงกว้านซีหันไปมองไต้เส้าจวินที่กำลังต่อสู้กับคนทั้งสามเขารีบวิ่งเข้าไปช่วยสหายรักอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวอาจารย์หนุ่มทั้งสองก็ล้มนักสู้ชนเผ่าชู่ชีทั้งสามลงไปได้

            ไห่ฮ่าวกับชิงเว่ยเว่ยยืนดูอยู่ด้านหลังโดยมีสองพี่น้องฝาแฝดเข้ามาสมทบพวกเขายืนชมการแสดงฝีมือของอาจารย์หนุ่มทั้งสองอย่างเพลิดเพลิน

            ไต้เส้าจวินหันไปนั่งลงเช็ดกระบี่กับชายเสื้อของคนร้ายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสี่ตรงหน้า

            “พวกท่านเข้ามาที่นี่มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?”

            “พวกเราสงสัยว่าคนที่ซ่อนอยู่ที่นี่น่าจะจับตัวคนเอาไว้ก็เลยเข้ามาดู”

            ชายหนุ่มรูปงามพยักหน้า“ข้าเห็นแล้ว คนผู้นั้นคือบิดาของข้าเอง       ไต้จี้หลิง”

            “ไหนๆเขาก็รู้แล้วว่าพวกเราบุกมา พวกเราก็ลุยเลยเถอะจะได้ถือโอกาสชิงตัวใต้เท้าไต้ออกมาด้วย” จงกว้านซีเสนอ

            ไต้เส้าจวินหันไปมองลูกศิษย์ตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างไห่ฮ่าว“ชิงเว่ยเว่ย ฝีมือการยิงธนูของเจ้า อาจารย์ไม่คิดเลยว่าจะเก่งกาจเยี่ยงนี้”

            เด็กหญิงยิ้มน้อยๆ“ที่บ้านข้าสอนมาเจ้าค่ะ”

            จงกว้านซีขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าวรยุทธ์ของเด็กหญิงไม่น่าจะด้อยทั้งวิชาตัวเบาและการยิงธนูของนางล้วนน่าทึ่ง

            “ตอนนี้พวกเขาคงรู้ตัวแล้วอย่างไรก็ต้องปะทะ เช่นนั้นเราเลือกจะบุกดีกว่าพวกข้าสำรวจจำนวนคนแล้วว่าไม่เกินกำลังที่เราจะสู้ไหว” ไป๋ซิงซวี่หันไปสบตาทุกคนเมื่อครู่เขาได้ประจักษ์ในฝีมือของชิงเว่ยเว่ยแล้วเป็นจริงอย่างที่จินวั่งซูรับรอง เด็กหญิงเก่งกว่าที่เขาคาดเอาไว้มาก

******************************