第 二十五 章
"ท่านอาจารย์มีเื่จะกล่าวหรือขอรับ"จื่อหลงขยับเข้าไปใกล้ฉงซ่านอีกนิดเพื่อจะได้ฟังถนัดมากขึ้น ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าขรึมลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้จื่อหลงระมัดระวังตัวเองมากขึ้นรู้ด้วยสำนึกว่าเื่ที่จะกล่าวคงสำคัญไม่น้อย
"สิ่งที่อาจารย์จะบอกเ้าเป็เื่สำคัญ เมื่อเ้ารู้แล้วก็ไตร่ตรองให้ดีอย่าใช้อารมณ์ก่อนที่คิดจะตัดสินใจทำสิ่งใดลงไป ตัวข้าเองนั้นดุจขอนไม้ที่ใกล้ผุพังจะอยู่ช่วยเหลือเ้าได้อีกนานแค่ไหนมิอาจคาดเดา"
"ท่านอย่าพูดเช่นนั้นศิษย์..."
"จื่อหลง เ้าจะห้ามหินมิให้ร่วงหล่นจากหน้าผา ห้ามท้องฟ้ามิให้หลั่งน้ำฝนเป็เื่ที่เ้าทำไม่ได้เ้าควรตระหนักเอาไว้"ฉงซ่านถอนหายใจเบาๆ
"เอาเถอะเื่นั้นยังไม่ถึงเวลา ประเดี๋ยวถ้าไห่เปียวเข้ามาก็ให้เขาไปจัดแจงเื่จดหมายให้ข้า เ้าไปหยิบกล่องที่ข้าเก็บไว้ด้านหลังโต๊ะหนังสือมาให้ข้า"จื่อหลงออกไปแล้วเขาก็ได้แต่คิดคำนึงถึงเื่ราวที่ผ่าน สองจิตสองใจว่าควรจะบอกจื่อหลงดีหรือไม่ หรือจะให้มันผ่านไปเช่นนี้ เื่ราวบางอย่างหากทำลืมมันไปจะเกิดผลดีกว่าหรือเปล่า
"ท่านอาจารย์"
"ไห่เปียว เ้าจงนำจดหมายนี้ไปให้ปู้เฉินคนสนิทของศิษย์พี่ใหญ่เ้า สั่งเขาให้รีบหาม้าเร็วส่งไปยังซงซานอย่าได้ช้า"ไห่เปียวรอจนอาจารย์ฉงเขียนจดหมายฝากฝังเื่เกี่ยวกับเปลี่ยนเ้าสำนักเป็จื่อหลงและคอยช่วยเหลือเซิ่งหว่านกับอวี้หนี่ให้ดี รอจนไห่เปียวออกไปแล้วจื่อหลงถึงถือกล่องไม้สีดำเดินเข้ามาหาไห่เปียวจึงขอตัวออกไป
"มานั่งนี่เถอะ"ฉงซ่านชี้ไปยังเก้าอี้ข้างที่นอนของตน จื่อหลงเดินเข้าไปส่งกล่องไม้ให้ถึงมือแล้วทรุดตัวลงนั่ง
"เ้าเอาไปอ่าน"จื่อหลงรับจดหมายเก่าจนเหลืองกรอบเนื้อความในจดหมายเริ่มซีดจางตามกาลเวลา หลังจากอ่านจดหมายแล้วเขาถึงกับตื่นตะลึง
"เื่นี้จะเป็ไปได้อย่างไร"
"ทำไมจะเป็ไปไม่ได้ ทั้งฮ่องเต้และบิดาของเ้าต่างก็รู้เต็มอก"
"แต่เื่มัน...แล้วท่านแม่ล่ะขอรับ"
"ตอนแรกนางไม่อยากเก็บเ้าเอาไว้ให้เป็ที่ละอายใจต่อบิดาเ้าและสกุลเหวิน หากแต่บิดาของเ้าทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งเอาใจใส่และให้คำมั่นว่าจะรักเด็กที่เกิดมาดุจสายเืนางถึงเก็บเ้าเอาไว้"จื่อหลงขยำจดหมายในมือแน่นจนมันยับย่น แววตามืดทะมึน
"จื่อหลงเอ๋ยเื่ราวผ่านมานานมากแล้ว เื่นี้มิใช่ความผิดพลาด แม่เ้าเดิมทีเป็ท่านหญิงที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันพึงใจั้แ่เป็องค์รัชทายาท แต่เพราะไท่หวงไท่โฮ่วไม่อยากให้เสื่อมเสียจึงประทานพิธีสมรสนางแต่งให้บิดาเ้า ครั้งนั้นรัชทายาททรงเสียพระทัยถึงกับไม่ดื่มไม่กินหลายวันจนองค์ไท่โฮ่วทนเห็นสภาพนั้นไม่ไหวจึงขอร้องอดีตฮ่องเต้ให้พระราชทานอภิเษกสมรสกับไทเฮาองค์ปัจจุบันยาวนานมาจนบัดนี้"
"เขาไม่ควรทำเช่นนี้"จื่อหลงข่มโทสะในอก
"เื่มันเกิดขึ้นแล้วและเ้าเองก็มิใช่ความผิดพลาดเ้าเกิดมาจากความรักของเขาทั้งคู่"
"ข้าไม่เคยรู้ท่านพ่อไม่เคยทำท่ารังเกียจข้ากลับเลี้ยงดูข้าอย่างดีทั้งให้ความรู้และมอบความรักความใส่ใจข้าไม่เคยรู้ว่าข้ามิใช่สายเืของเขา"
"แน่นอนบิดาของเ้าภูมิใจในตัวเ้ายิ่งกล่าวชมกับข้าหลายครั้งหลายหนถึงขั้นฝากฝังเ้าให้เป็ศิษย์ข้าทั้งที่ข้าไม่เคยคิดจะก่อตั้งสำนัก เ้าจะแค้นเคืองพวกเขามิได้"ฉงซ่านกล่าวหนักแน่นทว่าจื่อหลงคิดว่าเื่นี้ไม่เป็ธรรมกับเขาแม้แต่น้อย ดูทีหรือเขาเดิมเกิดมาในชนชั้นสูงแต่เพราะการแก่งแย่งราชอำนาจที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับทำให้ตระกูลของเขาต้องถูกเข่นฆ่าล้างโคตรมันถูกต้องหรือไม่ แล้วคนที่เป็ใหญ่มีสิทธิ์ใดถึงมาทำลายล้างครอบครัวเขาเช่นนี้ แค่คิดความแค้นก็ยิ่งอัดแน่นอยู่ในอกสันกรามถูกกัดจนเด่นนูนออกมาดวงตาทะมึนดุจทะเลปั่นป่วนยามค่ำ
"เขา...เขารู้ทั้งรู้ว่าท่านพ่อและท่านแม่ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด มีแต่ความภักดีมอบให้ รู้ทั้งรู้ว่าข้าคือใครเขายังกล้าออกคำสั่งโทษปะาทั้งตระกูล เช่นนี้แล้วจะให้ข้านับถือเขาในฐานะใดหรือท่านอาจารย์ ความเจ็บแค้นนี้ยากจะไม่สะสาง"น้ำเสียงเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็ง
"จื่อหลงเอ๋ย อาจารย์บอกเ้าแล้วมิใช่หรือให้ลืมความแค้นนั้นไปเสีย เขาไม่นับเ้าเป็พระโอรสเ้าก็ถือเสียว่านั่นไม่ใช่ผู้ให้กำเนิด บิดาที่เลี้ยงดูเ้าเติบใหญ่ต่างหากเล่าลืมมันไปได้หรือไม่ บัดนี้เ้าเองก็ใช่ไม่มีฐานะ ข้ายกสำนักของข้าให้เ้า เงินทองของเ้าเองก็มากมายจนใช้สามชาติภพก็ไม่หมดสิ้น หากเ้าอยากได้ตัวเสี่ยวเสวียนของเ้าข้าจะหาหนทางช่วยเต็มที่ อย่าก้าวขาลงโคลนอีกเลย"ฉงซ่านพยายามกล่อม
"ข้าจะไปเจอเขา ข้าจะเข้าไปเป็ข้าหลวง"
"เหลวไหลเ้าคิดจะไปคานอำนาจผู้เป็โอรส์ก็เท่ากับรนหาที่ตายแล้ว"ฉงซ่านขมวดคิ้วจนขมวดเป็ปม
"ท่านอาจารย์ศิษย์มีเื่จะขอร้อง"จื่อหลงรีบคุกเข่าลงประสานมือก้มกราบลงกับพื้น
"ลุกขึ้น! ลุกขึ้นเถอะข้าไม่อาจจะช่วยเหลือเ้า"ฉงซ่านรู้ดีว่าหากวันใดจื่อหลงคิดขึ้นหลังเสือก็คงยากจะลงแล้ว
"ได้โปรดเถอะขอรับ"น้ำเสียงของจื่อหลงแหบแห้งด้วยความอัดอั้นในอก
"จื่อหลงเ้ารู้ทั้งรู้ว่ามีเสืออยู่บนูเาเ้ายังคิดจะก้าวขาขึ้นไปอีกหรือ"
"ข้าขอร้อง ถึงแม้จะเข้ารับราชการไม่ได้ข้าก็ขอได้เข้าเฝ้าก็ยังดีขอรับ ขอให้ข้าได้ถามคนผู้นั้นสักคำว่าเหตุใดจึงคิดทำร้ายครอบครัวของข้า"ฉงซ่านได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วง คิดผิดไปเสียแล้วที่เอาจดหมายฉบับนี้ให้เขาอ่าน
"เ้าคิดจะทำการใดบอกข้ามาห้ามปิดบัง"ในเมื่อค้านไม่ได้ก็ได้แต่ช่วยเหลือ เขาเลี้ยงดูเด็กคนนี้จากวัยเยาว์จนเติบใหญ่เป็หนุ่มรูปงามเก่งทั้งบุ๋นทั้งบู๊ศิลป์ทั้งหกล้วนแต่เก่งกาจจะมาตายด้วยเงื้อมมือของมัจจุราชก็ใช่ที่
"ข้าคิดจะขอเข้าเฝ้าและทูลเื่จริงทั้งหมดให้ทรงทราบ คนฉ้อฉลต้องได้รับการลงโทษขอรับ"
"เ้าคิดว่าจะได้ผลหรือไม่"
"ข้ามิอาจรู้ได้แต่จะพยายามเต็มที่ ท่านอาจารย์ขอรับท่านคิดว่าผู้ใดอยู่เื้ัเื่นี้"ฉงซ่านใช้ความคิดพลางลูบเคราขาวไปมา
"ข้าคิดว่าน่าจะเป็ไทเฮา พระนางก่อนจะอภิเษกก็รู้ดีว่าฮ่องเต้ทรงมีใจปฏิพัทธ์ต่อสตรีนางหนึ่งและสืบรู้ว่าเป็มารดาเ้า ต่อให้นางแต่งเข้าสกุลเหวินไปแล้วก็ยังไม่เลิกรา มีข่าวร่ำลือว่าคืนหนึ่งที่ใต้เท้าเหวินเดินทางไปยังหัวเมืองเพื่อไปดูตำหนักฤดูร้อนที่กำลังก่อสร้าง สมัยที่ยังทรงเป็รัชทายาทก็แอบไปพบนางเพียงลำพังเื่นี้ต่างก็กล่าวถุกไปทั่วแค้วน หลังจากนั้นไม่นานนางก็ตั้งครรภ์"
"ท่านแม่บอกท่านอาจารย์หรือขอรับว่าข้าเป็บุตรของคนผู้นั้น"
"ข้าได้ยินจากปากของบิดาเ้า ส่วนรัชทายาทเองก็ดึงดันจะรับมารดาของเ้าเข้าตำหนักให้เป็นางสนมจนได้ ถึงแม้ว่ามารดาของเ้าจะมีตำแหน่งเป็ถึงท่านหญิงแต่ก็หาใช่สตรีตัวเปล่า"เมื่อคิดถึงครั้งนั้นฉงซ่านก็ต้องถอนหายใจอีกครั้ง
"เป็เช่นนี้"จื่อหลงพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น
"ข้าคงต้องเดือดร้อนท่านอาจารย์แล้วขอรับ"
"เ้าตัดสินใจให้ดีเถอะ เื่เข้าเฝ้าหาใช่เื่เกินความสามารถของข้าไม่ แต่ถ้าหากเื่นี้ฮ่องเต้ไม่ทรงปลื้มและรู้ตัวตนที่แท้จริงของเ้าจะมิยิ่งแย่หรอกหรือ"
"ข้าคงต้องเสี่ยง อีกอย่างข้าอยากจะจัดการเื่มลทินของข้าให้ขาวสะอาดก่อนจะรับเสี่ยวเสวียนมาเป็ภรรยาขอรับ"
"เ้านี่นะหายใจเข้าก็เขาหายใจออกก็ยังเป็เขาอยู่ดี"ฉงซ่านหัวเราะเบาๆ ถึงแม้ทั้งคู่กำลังปรึกษาเื่คอขาดบาดตายแต่ก็อดหัวเราะไม่ได้
"ท่านอาจารย์ก็ทราบดีว่าศิษย์ไม่มีสายตาให้ผู้ใดอีกแล้วขอรับ"
"เอาล่ะ เอาล่ะ เลิกคุยเื่นี้ ข้าให้เวลาเ้าอีกสามวันไปตรึกตรองให้ดีแล้วค่อยมาบอกข้า เื่เข้าเฝ้ามิใช่ปัญหาข้าจะจัดการให้"
"ขอบคุณท่านอาจารย์ ขอบคุณท่านอาจารย์"เขาโขกศีรษะแรงๆ ถึงสามครั้ง
"พอแล้วลุกขึ้นๆ อีกไม่นานไห่เปียวคงกลับมาแล้วอย่าพึ่งให้เขารู้เื่มากไป เด็กคนนี้พึ่งเข้ามาอยู่กับข้าเราจะวางใจแท้จริงยังไม่ได้"
"ขอรับ"จื่อหลงรับปากลุกขึ้นแล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้เช่นเดิมทั้งคู่ต่างปรึกษาหารือกันถึงเื่ภายในสำนักของตน เื่ช่วยเหลือผู้คนที่ซงซานและเื่ของฟ่านเสวียน
"ข้าเปิดร้านเอาไว้ได้สามปีแล้วขอรับ"
"เ้ายังเห็นหัวข้าอีกหรือเ้าศิษย์เนรคุณเื่เช่นนี้ยังกล้าปิดบังข้าอีก"ฉงซ่านแสร้งดุ
"ตอนนั้นข้ายังไม่คาดคิดนี่ขอรับว่าจะได้เขาเร็วปานนี้"
"ตาเ้าโดนไก่จิกหรือยังไง สาวงามล่มเมืองมากมายล้วนยื่นกิ่งท้อให้แต่เ้ากลับไม่เหลือบแล"
"ข้ามิได้ไม่ชื่นชมอิสตรีแต่ข้ารักแค่เขาจึงไม่อยากเหลือบแลผู้ใด"
"เ้านี่นะ เช่นนี้อย่างไรเล่าข้าถึงไม่กล้าให้อวี้หนี่แต่งกับเ้า"
"แสดงว่าท่านอาจารย์คิดจะยกนางให้ข้ามาก่อนหรือขอรับ"
"แน่นอน ข้าเป็บิดาของนางย่อมต้องหาหลักยึดที่มั่นคงให้กับนาง เดิมทีข้าคิดจะยกนางให้เ้า แต่พอรู้เช่นนี้ข้าถึงให้นางแต่งกับเซิ่งหว่านแทน ต่อให้นางไม่ได้รักใครเขาแต่ข้ารู้ดีว่าเขารักนางมากแค่ไหน เช่นนี้ข้าถึงวางใจ"
"เป็เช่นนี้ เป็เช่นนี้"ทั้งคู่รู้สึกถึงฝีเท้าเบาแสนเบามาหยุดอยู่ตรงหน้าต่างข้างห้องฉงซ่านคุ้นเคยกับเสียงนี้ดีทว่าจื่อหลงยังไม่คุ้นชิน ทั้งสองต่างสบตากันจึงเปลี่ยนเื่เจรจา
"แล้วเ้าจะทำเช่นไรเื่ไปซงซาน"
"ศิษย์คิดว่าจะให้ศิษย์น้องรองไปก่อนขอรับ รอจัดการเื่ของเสี่ยวเสวียนเรียบร้อยแล้วถึงจะพาเขาออกเที่ยวชมต่างเมือง"
"เหอะๆ หายใจหายคอก็ไม่พ้นคุณชายฟ่านเสวียนจริงๆ เ้านี่มันน่าจับมาโบกให้รู้สึกตัวเสียบ้าง"ชะรอยคนด้านนอกเห็นว่าทอดเวลานานเกินไปแล้วจึงลงฝีเท้าหนักขึ้นมาเคาะประตู
"ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่"
"เข้ามา! "จื่อหลงออกปาก บานประตูเปิดออกด้วยมือบอบบางของไห่เปียวใบหน้าเรียวงามสอดนำเข้ามาก่อนพร้อมรอยยิ้มกว้างทั้งปากเลยไปถึงดวงตา
"ศิษย์พี่ ข้าจะเข้ามาถามว่าพวกท่านหิวหรือยังขอรับ ข้าจะได้ไปเตรียมอาหารมาให้"
"อืมเตรียมาเถอะ"เป็ฉงซ่านที่พยักหน้า คล้อยหลังไห่เปียวจื่อหลงจึงถามฉงซ่านด้วยเสียงแผ่งเบา
"หรือเขาจะเป็หนอน"
"เ้าลองดูเขาไปก่อนเถอะอย่าพึ่งตัดสินผู้ใด"
"ขอรับ ข้าจะทำตามสั่ง"
#่นี้โควิทกำลังระบาดไรท์ขอให้ผู้อ่านทุกท่านดูแลสุขภาพและป้องกันตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยืนห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ พกแอลกอฮอล์ ทำอย่างสม่ำเสมอนะคะเพื่อป้องกันโควิด-19เป็ห่วงทุกคนจากใจค่ะ #เราจะผ่านมันไปด้วยกัน
13K
