“ว่าแต่ แล้วหนูมีไอเทมเด็ดๆ ติดตัวมาเหมือนคนอื่นๆ ที่ในนิยายบอกไว้บ้างหรือเปล่าคะ เช่นมีระบบร้านค้า ระบบเมียผู้แสนดี ระบบทำนาทำไร่ มิติเก็บของ มิติแลกเปลี่ยนแบบนี้อะค่ะ”
{เ้าอ่านนิยายเยอะจริงๆ }
ฉันกำลังนึกถึงไอเทมในนิยายที่นางเอกทะลุมาแล้วจะไอเทมเด็ดๆ ติดตัวมาด้วย พอได้ยินระบบพูดออกมาฉันเลยยิ้มจากนั้นก็เอาใจระบบแทบจะทันที ทุกคนอาจจะมองว่าบ้า ยอมบ้าค่ะ ถ้าต้องแลกกับสิ่งที่จะได้มา
“แน่นอนค่ะ นิยายอะไรที่อยู่ในระบบหนูอ่านแทบจะทุกเื่เลยนะคะ ส่วนมากก็แนวนี้ อ่านไม่พอบางทีเติมเหรียญเพื่อสนับสนุนด้วยค่ะ เปย์สุดๆ เลยนะคะ แต่ตอนนี้หนูลำบากแล้ว หนูต้องจากที่บ้านมาไกล ไกลจนหนูกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ท่านระบบจะไม่ปลอบใจหนูหน่อยเหรอคะ ท่านก็รู้ยุคนี้ในนิยายเป็ยุคข้าวยากหมากแพง ถึงแม้สามีจะมีเงิน ใช่ว่าสามีหนูจะไม่ต้องทำงานเสียเมื่อไหร่ แล้วถ้าหนูมีลูกน้อยๆ ลูกหนูก็ต้องลำบาก”
{เอาล่ะๆ เ้าพูดมาเราดูเป็ระบบที่ใจร้ายไปเลยถ้าไม่ให้เ้า ถือว่าเราให้ของขวัญเ้าในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกนี้แล้วกัน ระบบที่เ้าพูดมาเราล้วนมีทุกระบบ เ้า้าอะไรเ้าเลือกมาหนึ่งระบบเราจะให้เ้าเอง}
ฉันเบิกตากว้างพร้อมกับยิ้มออกมาจนตาปิด เพราะสามารถทำให้ท่านระบบใจอ่อนแล้วที่สำคัญอะไรคะแม่ ฉันสามารถเลือกระบบเองได้จ้า ก็ยิ้มมุมปากจากนั้นก็บอกความ้าของตัวเองทันที
“หนูขอบคุณมากๆ เลยนะคะ คุณระบบใจดีมาก ระบบที่หนูอยากได้คือระบบห้างสรรพสินค้าที่มีชื่อเสียงและมีของครบครันในโลกที่หนูจากมา แล้วก็มีโชว์รูมรถอยู่ข้างๆ ทุกยี่ห้อ มีร้านค้าขายผ้าที่นำมาตัดชุดทุกเกรด ั้แ่เกรดทั่วไปจนถึงเกรดดีที่สุด แล้วในระบบจะไม่มีข้อผูกมัดใดๆ หนูสามารถหยิบของออกมาได้ไม่จำกัดแล้วของก็จะเติมและอัพเดทตามโลกอนาคตอยู่ตลอด โดยที่ระบบนี้จะอยู่กับหนูไปจนถึงวันที่ร่างนี้หมดสิ้นอายุขัย นอกจากจะเป็ระบบห้างสรรพสินค้าแล้วก็ยังเป็กระเป๋ามิติที่หนูสามารถเก็บของและเข้าไปเดินเลือกของได้ด้วยค่ะ ลำบากคุณระบบแล้วนะคะ”
{ฮึ เ้านี่ฉลาดเสียจริง ฉลาดไม่พอยังมีความโลภแต่ไม่ได้พูดมาตรงๆ ช่างเหมาะสมกับสามีในอนาคตของเ้าเสียจริง แต่ก็เอาเถอะ เราจะให้เ้า สิ่งที่เ้า้าอยู่กับตัวเ้าแล้ว หาก้าเรียกใช้ก็พูดคำว่ามิติเปิด จะปิดเ้าก็บอกว่ามิติปิด อย่างไรเสีย ตอนนี้ ในระบบของนิยายก็กำลังเล่าเื่ราวของเ้าอยู่ สู้ๆ นะ พราวฝัน เอ้ย ไม่ใช่สิ สู้ๆ นะ ซูหนี่}
“คุณระบบ คุณระบบ จริงๆ ด้วยสิที่เขาพูดกันว่า ไม่มีใครให้อะไรโดยไม่หวังอะไร แต่อย่างน้อยระบบนี้ก็ใจดีใช้ได้ มีแขกมา น้องก็ช็อปเครื่องสำอางก่อนเลยสิคะ มิติเปิด”
ฉันใช้คำสั่งที่คุณระบบบอกจากนั้นก็เห็นแสงวาบขึ้นมาแล้วก็กรีดลงด้านล่างเหมือนรูดซิป จากนั้นก็เปิดออกฉันเลยก้าวเข้ามาด้านในแล้วก็เห็นเป็ห้างสรรพสินค้าแล้วก็โชว์รูมรถหลากหลายยี่ห้อ
“OMG! ฉันกลายเป็คนรวยไปแล้ว พ่อคะ แม่คะ เป็กำลังให้หนูด้วยนะคะ ไม่ว่าหนูจะอยู่ที่ไหน พ่อกับแม่จะอยู่ในหัวใจของหนูจนถึงวันที่หนูตาย แล้วหนูจะสู้กับปัญหาทุกอย่างที่วิ่งเข้ามาหา โอเค เริ่มใช้ชีวิต เดี๋ยวนะ ถ้าเราเดินมันจะเสียเวลาไหม แต่ทำไงได้ เพราะความสวยรอไม่ได้ค่ะ คิกๆ”
ฉันหัวเราะกับตัวเองจากนั้นก็เดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้า ทุกอย่างเหมือนห้างจริงที่ฉันเคยไปเดินกับเพื่อน บันไดเลื่อนและระบบทุกอย่างทำงานแบบปกติ เพียงแค่ไม่มีคนแค่นั้นเอง นี่มันคือภาพในฝัน ฉันเดินกรีดกรายโดยที่ไม่มีคนอื่น พอเดินมาสักพักฉันก็หยิบกระเป๋าที่เป็กระเป๋าสานทรงสี่เหลี่ยมในช็อปที่เขาขายจากนั้นก็เดินมากวาดเครื่องสำอางครีมทาผิวครีมบำหน้า แล้วพอหยิบออกสินค้าก็เติมลงมา หยิบออกอีก ของก็โผล่ขึ้นมาอีก พอเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินออกมาจากมิติแล้วก็มานั่งแต่งหน้า แล้วพอมองร่างนี้แบบมีสติเท่านั้นแหละ
“แม่จ๋า แม่ๆ คนอะไรมันจะเริ่ดขนาดนี้ ผิวขาวมาก ขาวเหมือนน้ำนม ผิวหน้าเนียนใสไร้สิวไร้ริ้วรอย ตาสองชั้นกลมโต มีลักยิ้มตรงมุมปากทั้งสองข้าง หน้าทรงวี ปากรูปกระจับ แบบโนฟิลเลอร์ จมูกโด่ง ปากนิดจมูกหน่อยของแท้ ถ้ายิ้มโลกก็ดูสดใส แต่ถ้าหน้านิ่งหรือขมวดคิ้วก็เหมือนจะคนละคน มาค่ะ งั้นแม่แต่งแบบเบาๆ ก็พอ งานผิว อืม เอาโทนชมพูๆ แล้วกัน แต่ทำไมยังดูเด็ก”
ฉันมองตัวเองแล้วหน้าดูเด็กมาก แต่สัดส่วนไม่เด็กนะคะ หน้าอกหน้าใจคือน้องเอามาเต็ม เอวบาง ร่างเล็ก มีสะโพก รูปร่างคือทรงนาฬิกาไม่ไหว พอนึกถึงอายุของร่างที่ฉันมาอยู่ก็หัวเราะกับตัวเองจากนั้นก็เริ่มลงมือแต่งหน้า
“เออ จะไม่ได้เด็กได้ไง ในนิยายนางร้ายเพิ่งจะ 17 ปี เอง ฮึ นางเอกจะสวยแค่ไหนก็ต้องหลบทางให้แม่นะคะ เพราะหนูไม่มีเครื่องสำอางแบบแม่จ่ะ เครื่องสำอางดี แต่งหน้าเก่งก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้วค่ะสาว คิกๆ”
ฉันนั่งแต่งหน้าอยู่สักพักแล้วก็รวบผมด้านหน้าทั้งสองข้างใช้ยางสีดำมัดแล้วก็เอาเครื่องหัวที่อยู่ในลิ้นชักติดลงไป วันนี้แจ้งเกิดโดยสีชมพูค่ะ พอแต่งตัวเสร็จฉันก็ลุกขึ้นจากนั้นก็หมุนตัวไปมา ชุดจีนโบราณแขนยาวสีชมพูอ่อนปักลวดลายดอกไม้กระโปรงยาวลงมาถึงตาตุ่มจากนั้นประตูห้องก็ถูกเคาะแล้วก็เปิดเข้ามา แม่ของเ้าของร่างนี่แหละ แต่ตอนนี้ก็เป็แม่ของฉันด้วย เพราะฉันอยู่ร่างนี้ก็ไม่มีใคร ฉันเลยยิ้มก่อนจะหมุนตัวให้ท่านดูพร้อมกับถามท่านออกไป
“แม่คะ ลูกสาวของแม่สวยไหมคะ”
“ไอหย่า ซูหนี่ของแม่สวยจริงๆ เลยลูก เอ่อ ซูหนี่”
ฉันยิ้มก่อนจะมองคุณแม่ที่ท่านเดินเข้ามาจับมือแล้วก็มองมาที่ฉันสายตากังวล ฉันเลยมองท่านแล้วก็ถามท่านกลับไป อ่อ แล้วฉันเห็นในนิยายเขาก็ไม่ได้เรียกท่านแม่หรือท่านพ่อ เพราะนิยายเื่นี้เขาระบุว่าเป็ยุค 70 เื่ราวทั้งหมดเกิดขึ้นที่หมู่บ้านชนบทของจีน ภาษาเลยไม่ได้ต่างจากที่ฉันพูดคุยกับที่บ้านของฉันเอง เริ่ดตรงนี้นะ เพราะถ้าให้ฉันทะลุไปนิยายที่อยู่ในวังฉันคงใบ้กินแน่ๆ
“แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้ามีอะไรหนักใจแม่บอกลูกคนนี้ได้เลยนะคะ”
“คือแม่อยากให้ลูกตัดใจจากซิงอี้นะลูก พ่อของลูกไม่เห็นด้วย”
ซิงอี้ พระเอกของเื่ อือหื้อ คนนี้แหละคนอันตราย เพราะยิ่งฉันอยู่ใกล้เขาทำให้เวลาการมีชีวิตของฉันก็ยิ่งลดน้อยลง ฉันจะไม่พาตัวเองไปอยู่จุดนั้นเด็ดขาด เื่ราวจะเป็มาแล้วยังไงล่ะ ต่อจากนี้ฉันจะคลั่งรักสามีของฉันคนเดียว เด็กจ้ำม่ำแบบฉันรักเดียวใจเดียวมาั้แ่อนุบาลค่ะ ฉันยิ้มแล้วก็จับมือแม่เอาไว้และตอบท่านกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แม่สบายใจเถอะนะคะ ต่อจากนี้หนูไม่ได้รักเขาแล้วค่ะ ความรู้สึกสักนิดก็ไม่เหลือให้เขาแล้วค่ะ”
“ไอหย่า แม่ดีใจจริงๆ ซูหนี่ของแม่โตแล้วจริงๆ ไปลูก เราออกไปข้างนอกกัน วันนี้เสวียตงมาที่บ้าน พ่อของลูกนั่งดื่มน้ำชาอยู่กับเขาแล้วก็ครอบครัวของเขา วันนี้เขามาสู่ขอลูก ลูกรู้แล้วใช่ไหม”
“ค่ะ หนูพร้อมแล้วค่ะ”
“งั้นเราออกไปข้างนอกกันนะลูก”
“ค่ะ”
ฉันเดินตามแม่ออกมาด้านนอก ซึ่งบ้านเป็บ้านปูนชั้นเดียว พื้นที่ก็ไม่ได้กว้างมาก แต่ก็ไม่ได้แคบ สั้นๆ ง่ายๆ ก็สมฐานะนั่นแหละ ตามเนื้อเื่นางร้ายรักจมปลักอยู่กับพระเอกเพราะคิดว่าพระเอกรักตนเอง พ่อของนางร้ายไม่อยากให้ลูกลำบากเลยหาคู่ให้ พอแต่งไปก็หลายเป็ว่าต่างคนต่างไม่มีใจให้กันแล้วตัวร้ายเขาก็รู้ว่าซูหนี่คนเดิมรักพระเอกไม่เคยรักเขา เขาก็เลยแค้นแล้วก็เป็เื่ราวก็เกิดขึ้นตามเนื้อเื่ของนิยาย เพราะฉะนั้นการแต่งงานและการใช้ชีวิตของฉันและตัวร้ายของเื่ถือว่าเป็การเริ่มต้นเื่ราว ฉันต้องหยุดมัน
“ซูหนี่มาแล้ว อาซู นี่ลุงฉินกับป้าหลิน แล้วนั่นก็พี่เสวียตง”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีลูก ไอหย่า ซูหนี่ยิ่งโตก็ยิ่งสวย”
“ขอบคุณค่ะ ป้าหลินก็ยังสวยไม่เปลี่ยนเหมือนกันนะคะ หนูโตแล้วแต่ป้าหลินยังเหมือนเดิมอยู่เลยค่ะ”
“ไอหย่า ดูเด็กคนนี้ รู้จักพูดเอาใจคนแก่ซะแล้ว”
ฉันยิ้มแล้วก็มองไปที่ผู้ชายที่นั่งหน้านิ่ง รังสีความเ็าคือแผ่ออกมาเยอะสุดๆ ยิ้มก็ไม่ยิ้ม เขาเป็ผู้ชายสูงโปร่ง ผิวขาวเหลือง คล้ำกว่าฉันนิดหน่อย คิ้วเข้ม ตาสองชั้น ปากกับจมูกรับกัน ตัดผมคล้ายรองทรงสูง คล้ายพระเอกในซีรีส์จีนจริงๆ อะ นิ่งๆ พูดน้อยๆ พระเอกสายซึน รวมๆ แล้วคือหล่อค่ะ หล่อยิ่งกว่าที่ฉันจินตนาการเอาไว้สะอีก ฉันเลยอมยิ้มก่อนจะยักคิ้วส่งไปให้ผู้ชายหน้านิ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ เขินม้วนเลยค่ะแม่ ถ้าเอาเสื่อติดมาด้วยน้องม้วนเสื่อแล้วนะเอาจริง มันใช่อะ มองมุมไหนก็คือใช่เลยอะ
“คิกๆ”
“แฮ่ม”
ผมกระแอมในลำคอเบาๆ หลังจากเห็นร่างบางตรงหน้ายิ้มพร้อมกับยักคิ้วให้ แล้วผู้หญิงตรงหน้าสวยมากจริงๆ สวยกว่าผู้หญิงทุกคนในหมู่บ้าน เรียกได้ว่างามสมคำล่ำลือ ตัวเล็ก ผิวขาวมากๆ ขาวอมชมพู ยิ่งยิ้มยิ่งน่ารัก ผมสวยตรงยาวสีดำ ดวงตากลมโต ที่สำคัญผมก็ชอบร่างบางมาั้แ่เด็กๆ แต่คล้ายว่าร่างบางจะมีเ้าของหัวใจแล้ว พ่อแม่ผมท่านก็อยากให้ผมมีครอบครัวท่านทั้งคู่เลยปรึกษากัน ด้วยความที่ท่านสนิทกับคุณลุงเลยว่าจะมาคุยแล้วก็สู่ขอ แต่ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าผลออกมาจะเป็ยังไง
“หึหึ ซูหนี่ ลุงกับป้าเขามาสู่ขอลูกกับพ่อให้กับพี่เสวียตง พี่เขาเป็คนดี เก่งฉลาด เอาการเอางาน อีกอย่างเรากับบ้านพี่เขาก็รู้จักกันมานาน ลูกว่ายังไง ตอบตกลงหรือไม่”
ฉันมองคุณพ่อที่เหมือนจะถามความคิดเห็นแต่ก็เหมือนว่าจะแอบกลัวคำตอบของฉัน ฉันอยากจะะโบอกคุณพ่อว่า ตกลงค่ะ แต่ก็ต้องเก็บอาการนิดหนึ่ง เดี๋ยวว่าที่สามีจะใ ยิ่งเขามองมายิ่งจะละลาย ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้ต้าว ใจน้อนไม่ดีนะ ฉันเลยยิ้มแล้วก็ตอบคุณพ่อกลับไปด้วยประโยคที่ว่า
“หนูตอบเหมือนพ่อค่ะ เพราะพ่อรักและหวังดีกับหนู พ่อต้องมองแล้วว่าสมควรจะยกหนูให้ใคร หนูเชื่อพ่อค่ะ”
“ไอหย่า งั้นพ่อก็ต้องตอบว่าตกลง ฮ่าๆ มาๆ เราดื่มน้ำชากันสักหน่อย ซูหนี่ ลูกสาวพ่อโตแล้วจริงๆ”
“ฉันดีใจจริงๆ ที่เราทั้งสองครอบครัวได้เป็ทองแผ่นเดียวกัน”
“ใช่ๆ วันนี้อยู่กินข้าวด้วยเลยนะ แม่ซูหนี่ เดี๋ยวเตรียมอาหารเย็นด้วยนะ”
“ค่ะ”
ผมนั่งมองร่างบางพอได้ยินคำตอบเลยแอบยิ้มที่มุมปาก เพราะตอนแรกผมก็ไม่ได้คาดหวังกับคำตอบแล้วก็คิดว่าร่างบางจะตอบรับแบบโดนกดดัน พอได้ยินแบบนี้ผมเลยรู้สึกดีขึ้นมาแทบจะทันที
1K
