เธอเห็นฉันเห็นเธอ

                        สักพักยูกิโกะก็น้ำตาไหลนองออกมา  โชคที่เห็นเธอในกระจกสะท้อนก็อดที่จะเห็นใจเธอไม่ได้  ถึงจะเห็นเธออย่างนั้นแต่โชคก็ทำได้เพียงแต่จ้องมองเธอผ่านสายตาของเธอเท่านั้น

                        เหมือนยูกิโกะจะนึกได้ว่าตอนนี้สิ่งที่เธอเห็นนั้นโชคก็เห็นด้วยเช่นกัน  ยูกิโกะปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยให้กับกระจกแล้วหันกลับไปนั่งบนเตียงตัวเอง

                        ยูกิโกะหยิบมือถือเธอขึ้นมาและรีบส่งข้อความหาโชค

                        “ ขอโทษนะ นายเห็นใช่ไหมเมื่อกี้ ”

                        “ (^ ^”) เห็น โทษทีนะ ”

                        “ ขอโทษด้วยนะ  ให้เห็นเ๹ื่๪๫น่าอายแล้ว ”

                        “ ไม่เป็๲ไรเหรอ แต่เธอไม่เป็๲อะไรใช่ไหม ”

                        ยูกิโกะตอบกลับโชคและบอกว่าเธอไม่เป็๞อะไร  โชคเองก็ไม่อยากจะซักไซ้เ๹ื่๪๫ส่วนตัวของยูกิโกะจึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมต่อ

                        ยูกิโกะต้มกาน้ำร้อนก่อนจะนำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยมาวางไว้  นั้นก็เพียงพอแล้วที่โชคจะเดาว่าเธอจะทำอะไรต่อไป

                        หลังจากที่ยูกิโกะกินบะหมี่เสร็จเธอก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเธอ  แต่หลังจากที่เธอเปิดเธอก็ปิดมันลงทันที  ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนและส่งข้อความหาโชคอีกครั้ง

                        “ ฉันจะไปอาบน้ำ ”

                        “ เข้าใจแล้ว ”

                        “ ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าเธอจะไม่แอบมอง ”

                        …

                        “ เธออย่าเงียบไปสิ ”

                        “ เอาอย่างนี้  ผมจะใช้มือปิดตาข้างซ้ายเอาไว้  จากนั้นก็จะเปิดกล้องหน้าของมือถือและผมจะใช้ตาขวาจ้องมันไว้อย่างนั้น  ที่นี่เธอก็จะเห็นฉันตลอดเวลา  ตกลงไหม ”

                        “ ตกลง ”

                        หลังจากที่ทั้งสองคนส่งข้อความหากันเสร็จ  โชคก็เริ่มทำตามที่บอก  ยูกิโกะที่ไม่ค่อยไว้ใจเท่าไรจึงพยายามมองโชคอยู่ตลอดเวลา

                        ยูกิโกะเดินออกจากห้องไปก็พบเจอแม่ของเธอตรงโถงทางนั้น  แม่ของเธอถามแค่ประโยคสั้นๆว่าเกิดอะไรขึ้น  และหลังจากที่ยูกิโกะตอบกลับไป  แม่ของเธอก็เดินจากไปทันทีโดยไม่มีท่าทีห่วงใยลูกสาวเลยแม้แต่น้อย

                        หลังจากยูกิโกะอาบน้ำเสร็จเธอก็ยังคงมองหน้าโชคที่ท่าทางเบื่อหน่ายแล้วผ่านสายตาของโชค  เธอแอบยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะส่งข้อความหาโชคว่าเธออาบน้ำเสร็จแล้ว

                        นั้นเป็๲เวลาเดียวกันที่ป้าแก้วเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงผลไม้หลายชนิด

                        หลังจากนั้นไม่นานยูกิโกะก็ขอตัวรีบเข้านอน  ทำให้ตอนนี้ดวงตาข้างซ้ายของโชคก็บอดลงอีกครั้ง  โชคถอนหายในเฮือกใหญ่จนป้าแก้วต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น

                        เ๱ื่๵๹เหลือเชื่อพวกนี้คงจะเล่าให้ใครฟังไม่ได้แน่ๆ  ขืนเล่าไปเขาจะหาว่าบ้าอีก  เดี๋ยวก็ได้นอนโรงบาลยาวๆไม่ได้เรียนกันพอดี

                        แต่เช้ามืดมือถือโชคก็ดังขึ้นเพราะมีสายโทรเข้าผ่านแอป  โชคใช้มือไปคว้ามือถือมาและกดรับสายทันที  แต่พอรับแล้วปลายสายก็รีบตัดสายทิ้งไปนั้นก็ทำให้โชคนั้นสงสัย  จึงได้รีบกดมือถือขึ้นมาดู

                        แต่ก็สงสัยได้ไม่นานข้อความมือถือก็ได้ดังขึ้น

                        “ โทษทีนะที่รบกวน  ฉันรู้ว่านายคงยังไม่ตื่น ”

                        “ ไม่เป็๲ไร  มีอะไรหรือเปล่า ”

                        “ ฉันจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานน่ะ  ฉันกลัวว่านายจะตื่นตอนฉันอาบน้ำพอดี  เลยโทรไปปลุก ”

                        โชคที่ได้ยินอย่างนี้ก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน  ถึงจะโดนปลุกแต่เช้า  แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ยูกิโกะพูด

                        โชคหันไปดูป้าแก้วที่นอนอยู่บนโซฟา  ถ้าจะใช้วิธีแบบเมื่อวานก็คงไม่ได้  เดี๋ยวป้าแก้วตื่นมาเห็นก็คงจะสงสัยว่าผมจะจ้องมือถือเอากล้องหน้าส่องตัวเองทำไม

                        โชคตัดสินใจลุกและเดินไปห้องน้ำและยืนจ้องกระจกในห้องน้ำอยู่อย่างนั้น

                        “ ขอบคุณนะ ”

                        ยูกิโกะส่งข้อความหาโชคก่อนจะรีบตรงไปยังห้องน้ำ  ด้วยความเกร็จใจเธอจึงรีบอาบน้ำให้เร็วกว่าปกติ

                        หลังจากยูกิโกะทำธุระส่วนตัวเสร็จก็รีบส่งข้อความกลับมาหาโชค

                        “ ขอบใจนะ  ฉันต้องไปทำงานแล้ว ”

                        “ ขอให้เป็๞วันที่ดี  แต่ช่วยปิดตาด้วยนะ  ผมจะไปฉี่ ”

                        “ รู้แล้วๆ ไว้ใจได้เลย ”

                        โชคที่ได้ยินอย่างนี้ก็ยิ้มแห้ง  ทียูกิโกะจะเข้าห้องน้ำเราต้องยืนจ้องตัวเอง  พอเราเข้าห้องน้ำบ้างเธอกลับบอกว่าไว้ใจได้เลย  แต่โชคเองก็คิดว่าเธอก็คงไม่ได้อยากดูตัวเองฉี่หรอกนะคงจะไม่เป็๞อะไร

                        ชั่วโมงต่อมาหมอก็มาตรวจอาการโชคดูอีกครั้ง  โชคก็ยังบอกเหมือนเดิมว่าตัวเองนั้นเห็นภาพซ้อน  หมอเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น  เพราะเท่าที่ตรวจโดยละเอียดแล้วก็ไม่พบอะไรผิดปกติ  ดังนั้นหมอจึงอยากจะให้โชคอยู่ดูอาการอีกซักหลายวัน

                        ถึงคุณหมอจะพูดอย่างนั้นแต่โชคก็ไม่อยากจะขาดเรียน  จึงอยากจะขอคุณหมอกลับบ้านเพราะตัวเองรู้สึกว่าไม่ได้เจ็บป่วยอะไรแล้ว

                        คุณหมอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็อนุญาติให้วันนี้โชคกลับบ้านได้  แต่ก็ได้นัดโชคไว้และขอให้โชคนั้นมาตรวจดูอาการตามนัด

                        ระหว่างที่รอหมอทำเ๹ื่๪๫กลับบ้าน  โชคก็เปิดตาซ้ายและเฝ้าดูยูกิโกะ  ตอนนี้ยูกิโกะกำลังทำงานอยู่ร้านสะดวกซื้อ  โชคเห็นแล้วก็รู้สึกว่ายูกิโกะนั้นเป็๞คนขยันเอามากๆ  แต่โชคไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี่ล้วนเ็นความจำเป็๞ทั้งสิ้น

                        ก่อนเที่ยงโชคก็ได้เดินทางกลับบ้าน  ระหว่างทางป้าแก้วก็ได้แวะร้านอาหารข้างทาง

                        หลังจากที่โชคกินมื้อเที่ยงเสร็จและกำลังเดินทางกลับก็มีข้อความเข้ามาหาโชค

                        “ เมื่อสักครู่นายกินอะไรเหรอ  ฉันไม่เคยเห็นเมนูนี้มาก่อน ”

                        “ ข้าวราดแกงเขียวหวานน่ะ ”

                        “ โทษทีนะ  ฉันไม่รู้จักมันเลย ”

                        “ ยูกิโกะเธอพักแล้วเหรอ ”

                        “ ใช่กำลังเป็๲เวลาพักของฉันอยู่  ฉันอยากจะถามว่าได้เ๱ื่๵๹อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เราเป็๲ตอนนี้บ้างไหม ”

                        “ หมอที่รักษาผบอกก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน  และผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง  กลัวจะโดนหาว่าบ้าน่ะ ”

                        “ นั่นสินะ  นี่เราต้องเป็๲แบบนี้กันอีกนานแค่ไหนกันนะ ”

                        “ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน  แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่ามันแย่ขนาดนั้นเหรอ ”

                        “ ยังไงเหรอ ? ”

                        โชครู้ตัวแล้วว่าเผลอพูดบางอย่างออกไปจึงได้รีบหาคำแก้ตัวและส่งข้อความกลับไป

                        “ หมายถึงว่าเรายังเหลือดวงตาอีกข้างไว้ใช้งานได้น่ะ ”

                        “ ใช่  นั้นสินะ  ถ้าเราสลับดวงตากันทั้งสองข้างคงจะแย่มาก  ขอโทษด้วยนะที่ฉันอาจจะรบกวนเธอบ่อยๆ  ถ้าเป็๞๰่๭๫เวลาอื่นฉันคงอาจจะห้ามเธอไม่ให้มองผ่านสายตาฉันก็คงยาก  แต่ช่วยปิดตาเวลาที่ฉันเข้าห้องน้ำด้วย  และฉันจะทักไปบอกนะ ”

                        “ ได้  ผมเองก็รบกวนด้วยนะครับ ”

                        “ อย่างนั้นแค่นี้นะ  มีอะไรคืบหน้าก็บอกฉันด้วย ”

                        หลังจากทั้งสองสนทนาเสร็จโชคก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขจนป้าแก้วต้องแซวว่าคุยกับแฟนเหรอดูมีความสุขเชียว

                        ถึงแม้โชคปฏิเสธไปแต่ในใจก็รู้สึกมีความสุขเวลาได้คุยยูกิโกะ  ซึ่งนี่ก็อาจจะเป็๞อาการของการตกหลุมรักใครสักคน  ที่ตอนนี้โชคนั้นก็ยังคงไม่รู้ตัว

                        ระหว่างที่ยูกิโกะพัก  เธอก็ได้กินข้าวห่อสาหร่ายจากร้านสะดวกซื้อแบบเดียวกับตอนเช้า  โชคก็ไม่รู้เหรอว่านี่เป็๲เพราะเธอชอบกินแบบนี้แล้วหรือเปล่า

                        ความจริงแล้วชีวิตของยูกิโกะนั้นแสนเศร้า  หลายปีก่อนพ่อของเธอนั้นเสียชีวิต  ปีต่อมาแม่ของเธอก็แต่งงานใหม่  ซึ่งพ่อเลี้ยงเธอก็ไม่ได้ใจดีกับเธอนัก  และพอนานวันแม่ของเธอก็เริ่มไม่ได้ให้ความสนใจเธออีก  ทุกๆวันนี้ในครอบครัวของเธอก็แทบไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย  และที่เธอต้องทำงานตลอดนั้นก็เพราะเธอต้องหาเงินใช้จ่ายในด้านการเรียนและความเป็๲อยู่ของเธอด้วยตนเอง