“อ่ะ..เอ่อพะ..พี่ซีพักที่นี่เหรอครับ”
“อื่ม!ใช่..นายก็อยู่ชั้นนี้เหรอ”
“ครับ..บังเอิญจังเลยนะครับ”
“นั่นสิ! บังเอิญจัง” อันดาเอ่ยตอบอย่างครุ่นคิด เพราะก่อนหน้าเขาจะเดินทางมาที่นี่เขาได้ติดต่อกับกวีทางไลน์และขอคำแนะนำเื่ที่พัก
“นาย..อยู่กับแฟนเหรอ” อันดาไม่รู้จะถามอะไร
“คนเดียวครับแล้วพี่ละ”
“เหมือนกัน”
“อ่อ..ครับ”
สองคนยืนอยู่ในลิฟต์ด้วยความรู้สึกอึดอัด ในใจมีเป็หมื่นล้านคำถาม เพื่ออยากทำความรู้จักอีกฝ่าย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี
“เอ่อ..เื่เมื่อคืน”
“เื่อะไรครับ”
“เื่ที่..น้องบอยบอกว่า..”
“เื่นั้นอย่าไม่ใส่ใจเลยครับ เพื่อนผมก็แซวไปอย่างนั้นแหละ”
“อื้ม!”
อันดาหายใจเฮือกใจ ก่อนที่ลิฟต์จะเปิดรับคนอีกชั้นที่เข้ามาจนเต็มทำให้เขาขยับตัวเข้าใกล้ชิดตัวจีต้าที่รู้จักตึกนี้ดีว่าจะมีคนขึ้นอีกมาเขาจึงยืนชิดผนังั้แ่แรก แต่พออีกคนขยับมาแนบชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจนเขาเผลอสูดดมเข้าเต็มปอดจนเกือบเคลิ้ม
“อ่ะ..เอ่อ..ขอโทษนะ”
อันดาถูกดันตัวเข้าไปจนแผ่นหลังแนบชิดแผงอกอุ่นของจีต้าแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่คนข้างหลังจะเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบข้างหลัง
“ไม่เป็ไรครับ..ขยับมาอีกก็ได้”
นี้เป็ครั้งแรกที่อันดารู้ว่าตัวเขากำลังถูกเอาเปรียบจากใครบางคนอย่างตั้งใจ ขณะที่จีต้าเพียงสูดกลิ่นหอมกาย และยังแอบััตัว มันทำให้เขารู้อะไรบางอย่างที่วูบวาบจากข้างใน ส่วนอันดาเองก็รับรู้ว่ากำลังถูกรุกล้ำ แทนที่จะโวยวายเหมือนคนทั่วไป แต่เขากลับเมินเฉย แกล้งทำเป็ไม่รู้เื่ ซึ่งก็ไม่รู้ทำไม
“หวัดดีคะพี่ซี”
“หวัดดีครับ”
อันดาเดินเข้าโชว์รูมเพียงเปิดประตูก็มีพนักงานที่มาก่อนรีบเอ่ยทักทาย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปยังโต๊ะทำงาน อย่างเร่งรีบ
ตลอดการทำงานที่นี่หนึ่งอาทิตย์อันดากับเพื่อนร่วมงานใหม่เป็ไปด้วยดี ขณะที่จีต้าหลังจากวันนั้นมาเขาก็แทบไม่ได้คุยกับอันดาอีกเลยเพราะงานยุ่ง
“เสียงอะไรน่ะน้องกิ๊บ”
อันดานั่งทำงานในห้องได้ยินเสียงโวยวายมาจากข้างในโชว์รูม ร่างเล็กจึงรีบเดินออกมาถามไถ่ลูกน้อง ขณะที่พนักงานสาวกำลังเดินเข้ามาด้วยหน้าตื่นใรีบเอ่ยตอบ
“ลูกค้าที่เอารถมาจอดซ่อมและมาตามงาน แต่..ทางศูนย์อะไหล่ยังให้คำตอบไม่ได้ว่าจะส่งมาวันไหน ก็เลย..”
“อ้อเข้าใจแล้ว แล้วนี่ผู้จัดการรู้เื่หรือยัง”
“คือ..ผู้จัดการอยู่ข้างนอก ..น่าจะมีเื่ด่วนกลับเข้ามาตอนนี้คงไม่ทันคะ..เอ่อ..”
“อื้ม..พี่เข้าใจแล้วเดี๋ยวพี่จัดการเอง”
“ตะ.แต่มันใช่เื่ของฝ่ายเรานะคะพี่ซี”
พนักงานขายสาวรีบค้านหัวหน้า เพราะว่าเื่นี้เป็ความรับผิดชอบของส่วนดูแลลูกค้าและผู้จัดการโชว์รูม แต่หัวหน้าของหล่อนก็ไม่ได้หยุดฟังสิ่งที่เธอพูด ซ้ำยังสาวเท้าเดินเข้าไปหาลูกค้าทันที
“ขอโทษครับลูกค้า ผมอันดาหัวหน้าฝ่ายขาย ไม่ทราบว่าลูกค้าติดปัญหาด้านใดครับ”
“นี่คุณ..ถ้าไม่ใช่ผู้จัดการก็ไม่ต้องมาคุย” ลูกค้าวัยห้าสิบกว่าขึ้นเสียงดัง
“กวีช่วยส่งแฟ้มงานลูกค้ามาให้พี่” อันดาหายใจเฮือกใหญ่
“คุณเป็แค่ฝ่ายขายจะรู้เื่อะไร ไปเรียกผู้จัดการมาคุย ไม่อย่างนั้นผมจะฟ้องเรียกค่าเสียหาย” ลูกค้าคนเดิมเอ่ยต่อด้วยความโมโห
“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับลูกค้า เดี๋ยวทางเราจัดการให้”
อันดาเอ่ยพลางเปิดแฟ้มเอกสารการรับรถเข้าซ่อมของลูกค้า ขณะที่พนักงาน ทั้งฝ่ายขาย ส่วนดูแลลูกค้า และที่สำคัญเ้าของพื้นอย่างช่างทั้งหลายรวมไปถึงจีต้า กว่าสิบคนจ้องมองไปยังจุดเดียวกันนั้นก็คือ อันดา
“ลูกค้านำรถมาจอดตั้งหนึ่งอาทิตย์แล้วบ้าจริง หัวหน้าดอนติดปัญหาอะไรครับ”
อันดาอ่านเอกสารแล้วหันหน้าไปถามหัวหน้าช่างที่ยืนมือสั่นเพราะไร้คำตอบให้กับลูกค้า
“รอศูนย์อะไหล่ให้คำตอบครับคุณซี”
“นานแค่ไหน”
“ยังไม่มีกำหนดเลยครับ”
“ตามเมื่อไหร่”
“เมื่อครู่นี้ครับคุณซี”
“น้องกิ๊บต่อสายศูนย์อะไหล่ให้พี่หน่อย” อันดารีบหันไปสั่งงานลูกน้อง
“นี่ค่ะพี่ซี” พนักงานสาวรีบกดโทรศัพท์แล้วยื่นส่งให้ทันที
“ขอโทษครับ อันดา จากโชว์รูมภูมิภาค อะไหล่ใบสั่งเลขที่A56895 จะได้เมื่อไหร่ครับ”
“ยังไม่ได้รับการยืนยันจากทางโรงงานผลิตเลยค่ะ เนื่องจากอะไหล่ตัวนี้ต้องขึ้นงานใหม่ไม่มีสต๊อก”
“ผมทราบครับ ถ้าเช่นนั้นพาร์ทตัวนี้มีการสั่งจากศูนย์ไหนบ้าง จำนวนเท่าไหร่ที่มี”
“ตอนนี้มี 3ตัวคะคุณอันดา ทางศูนย์กำลังจะส่งไปที่ภาคเหนือหนึ่งชิ้นส่วนอีกสองชิ้น ส่งไปที่สำนักงานใหญ่”
“อ่อครับ ถ้าอย่างนั้น รบกวนช่วยต่อสายซ่อมบำรุงที่สำนักงานใหญ่ให้ผมที”
อันดาคุยกับพนักงานศูนย์อะไหล่ในโทรศัพท์ ขณะที่ทุกคนได้แต่ยืนฟังอย่างเงียบไม่เว้นแม้ลูกค้าที่กำลังโวยวายโมโหอยู่
“หวัดดีครับเฮีย อันดานะ รบกวนหน่อย พาร์ท005133Z เฮียรีบใช้ไหม พอดีซี้าใช้ด่วน จะยืมเฮียก่อนได้ไหม?”
“อ่าวคุณซี สบายดีนะ..เดี๋ยวเฮียดูให้...อื่มมมม..พาร์ทนี้เหรอ? ...อ้อได้สิ เฮียสั่งมารอลูกค้าพอดีเขาจะนำรถมาเปลี่ยนเดือนหน้า แล้วซีจะใช้เมื่อไหร่ล่ะ”
“ตอนนี้เลยเฮีย งั้นเฮียช่วยแจ้งศูนย์อะไหล่ให้ส่งมาให้ซีเที่ยวรถรอบบ่ายนี้ได้ไหมครับ”
“ได้สิเดี๋ยวเฮียจัดการให้”
“ขอบคุณครับเฮีย”
อันดาวางสายจากเพื่อนร่วมงานที่เก่า ก่อนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยกับลูกค้าอย่างใจเย็น
“ทางเราต้องอภัยลูกค้าเป็อย่างสูงที่ทำให้เสียเวลา ทางเราจะได้รับอะไหล่ภายในคืนนี้ และพรุ่งนี้ไม่เกิน 10โมงลูกค้าสามารถมารับรถได้ แต่ถ้าลูกค้าไม่สะดวก เดี๋ยวซีจะให้ช่างขับรถไปส่งให้ ทางเราต้องขอโทษอีกครั้งครับ”
อันดาโค้งตัวขอโทษลูกค้า ขณะที่ทีมงานยืนอยู่นับสิบก็รีบโค้งตัวตามอย่างจริงใจ ทำให้ภรรยาลูกค้าที่มาด้วยถึงกับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะรีบยกมือจับแขนสามีของหล่อนเพื่อให้ตอบกลับ
“ก็แค่นี้แหละสิ่งที่ผมในฐานะลูกค้า้า”
“ขอบคุณครับ เอ่อตรงนี้มันร้อนเชิญลูกค้าเข้าไปทานกาแฟในห้องรับรอง เดี๋ยวซีจะให้ช่างเข้าไปชี้แจงรายละเอียดให้ฟังข้างในนะครับ กิ๊บกวี”
อันดารีบสั่งลูกน้องให้พาลูกค้าเข้าไปข้างใน ขณะที่เขาเดินเข้าไปหาหัวช่างที่ยังก้มโค้งตัวอยู่
“หัวหน้าดอน ต้องรบกวนแล้วล่ะ คืนนี้ซีไม่แน่ใจรถขนส่งจะมาถึงกี่ทุ่ม แต่พรุ่งนี้แปดโมงครึ่งรถต้องพร้อมส่งคืนลูกค้า”
“ไม่ต้องหวงครับคุณซี พวกผมจะจัดการทันทีเมื่ออะไหล่มาถึงเลยครับ”
“เยี่ยม! งั้นรบกวนช่างทุกคนด้วยนะ”
อันดาเอ่ยกับหัวหน้า ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังทีมช่างทุกคน ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นในตัวพวกเขา ก่อนที่อันดาจะรีบเดินเข้าไปคุยกับลูกค้าต่อ
ทิ้งให้ทีมช่างได้แต่ล่องลอยในปุยเมฆขาวเนียนนุ่มนิ่มในรอยยิ้มหวานๆ ที่อันดาส่งมาััหัวใจพวกเขาเมื่อครู่ ไม่เว้นแม้จีต้า ที่รู้สึกประทับใจในการแก้ไขปัญหาของอีกฝ่ายได้อย่างสวยงามดั่งรอยยิ้มที่ส่งมา
“ว้าว พี่ซีเจ๋งโคตร สมกับที่ไอ้วีมันชื่นชมจริงๆ”
บอยเดินมากอดคอและตบไหล่ของจีต้าเบาๆ ขณะที่เขายังทอดสายตา มองตามหลังคนที่กำลังเดินเข้าไปในออฟฟิศอย่างรีบเร่ง
“เก่งแบบนี้น่าเอาชนะฉิบหาย” จีต้าสบถคำลอดไรฟันมองตามหลังบางไม่ละสายตาเช่นเดียวกับทุกคน จนในหัวของเขารู้นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา
“ห่ะ!มึงว่าอะไรนะ”
“ป่ะ..เปล่ากูแค่จะบอกว่าคืนนี้กูอยู่เองกับหัวหน้า”
“กูด้วย ไม่เสร็จเราจะไม่กลับ ให้สมกับพี่ซีคนน่ารักของกูได้รับปากลูกค้า” บอยทำให้ตาปลื้มปริ่ม ขณะที่จีต้าถึงกับเบ้ปาก ส่ายใบหน้าหล่อไปมาเบาๆ
“ไม่ต้องเลยมึง ทำเป็เบ้ปาก มองขนาดนั้นสาบานว่ามึงไม่คิด”
“เชี่ย!บอย ไปเลย..รีบทำงาน”
จีต้ารีบต่อว่าเพื่อนสนิท ขณะที่เขาเดินไปหยิบเครื่องมือเพื่อไปซ่อมรถให้ลูกค้าต่ออย่างหัวใจล่องลอย
เหตุการณ์ครั้งนี้ดังไกลไปจนถึงสำนักงานใหญ่ทุกคนต่างเสียดายอันดา และอยากให้กลับมาอยู่อย่างเดิม จนผู้จัดการเรียกคุย แต่อันดาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ต่อ เพราะเขารู้สึกว่าตรงนี้มีอะไรมากมายที่น่าสนใจ
หนึ่งในนั้นก็คือเด็กช่างซ่อมรุ่นน้อง ที่วันๆ เดินทำหน้าหล่อเข้ามาหยอดสาวๆ ในออฟฟิศอยู่ประจำ ทำเอาสาวเล็กสาวน้อยไปจนถึงแม่บ้านวี้ดว้ายไปตามๆ กัน จะเว้นก็แต่กับเขาที่ไม่เคยสนใจ หรือเพราะกลัวจะเป็ข่าวอย่างที่แล้วมา
“ต้ามาเบิกอะไรเหรอ..เบิกหัวใจกุ๊กไปด้วยไหมอ่า”
พนักงานสาวแซวจีต้าที่เดินมาเบิกอะไหล่ไปซ่อมรถให้ลูกค้าตามปกติ เขาถูกแซวเป็ประจำจนไม่รู้สึกอะไร ได้แต่ยกยิ้มและกะพริบตาข้างหนึ่งเบาๆ ดูเ้าชู้มีเสน่ห์น่าหลงใหลใช่เล่น แม้จะไม่พูดจาออกเสียงใดๆ ขณะที่มีสายตาคู่หนึ่งแอบมองการกระทำของเขาอยู่บ่อยครั้ง อย่างหมั่นไส้
“อ่าวพี่ซีมาเช็กรถลูกค้าเหรอครับ เรียบร้อยเนียนกริ๊บเลยครับพี่”
บอยรีบรายงาน เพราะั้แ่ลูกค้าวีนรอบที่แล้วทุกคนก็กระตือรือร้น และตระหนักในปัญหาที่ได้เจอมารวมไปถึง ข่าวลือว่าอันดาจะได้ย้ายกลับไป ทำให้ทุกคนตั้งใจทำงาน เพราะอยากให้เขาอยู่ต่อ นับั้แ่อันดาย้ายมาประจำที่นี่ยังไม่ถึงสามเดือน ยอดขายเพิ่มขึ้น และงานซ่อมบำรุงก็คล่องตัวรวดเร็วจนลูกค้าเอ่ยปากชม
“น้องวีพี่ไปแล้วนะมีปัญหาอะไร..ก็โทรหาพี่ได้ตลอดนะ”
อันดาเก็บข้าวของ กำลังจะเดินทางไปฝึกอบรมพนักงานให้กับโชว์รูมในจังหวัดใกล้เคียงที่พึ่งเปิดใหม่
“ครับพี่ซีเดินทางปลอดภัยนะครับ” กวีรีบเอ่ยพลางยกยิ้มจนตายี่
“อ่าว..”
“เชิญครับคุณซี”
................................................
11K
