แสงแดนอุ่นรุ่งอรุณวันแรกของคุณพ่อบ้านแดนนี่ เขารู้สึกตื่นเต้นตื่นนอนั้แ่ตีห้า แม้ว่าชีวิตของเขาปกติก็ตื่นเช้าเพื่อออกกำลังกายอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับแปลกกว่าทุกวัน
“อาหารเช้าที่คุณสั่งครับ”
“ขอบใจ อ้อ..นี้บัตรเครดิตเอาไว้สั่งอาหาร ฉันให้พี่ดาส่งเงินเข้าให้แล้ว นายสั่งของเข้าครัวได้ตามสบาย แต่ถ้าไม่พอหรือมีปัญหา ก็โทรหาพี่ดา เลขาฉันได้เลย”
อารัววางบัตรลงบนโต๊ะ พลางทิ้งตัวนั่งลงกินข้าวต้มปลา ที่เขาเขียนเอาไว้ในเมนูอาหารเช้า ในขณะที่แดนยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร สวมผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้ม ดูทะมัดทะแมง แน่นอนที่บ้านของเขาเปิดร้านอาหาร และพ่อของเขายังเป็เซฟอาหารอิตาลีฝีมือดีมีหรือที่ลูกชายจะไม่ได้มา ซึ่งข้อนี้อารัวก็มีข้อมูล
“ครับ”
“ชุดเข้ากับคุณดีนะ”
“ครับ”
“อื้อ..รสชาติดี..เก่งนะเนี่ย”
“ครับ”
“..” อารัวหันมองหน้าแดนอย่างมึนงง มันแปลกประหลาด จนอดสงสัยไม่ได้ ในขณะที่คุณพ่อบ้านก็ยังยืนยกยิ้มบาง ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้คนตัวเล็ก
“นาย..เอ่อคุณเป็อะไรหรือเปล่า หรือว่าไม่พอใจ”
“เปล่าครับ แค่ตอนนี้ผมอยู่ในฐานะพ่อบ้าน...”
“อ้อ..แล้วไป”
หลังจากทานอาหารเสร็จอารัวก็ขับรถไปทำงานเช่นทุกวัน แต่วันนี้พิเศษกว่าก็ตรงที่ ั้แ่ลงจากห้องจนขึ้นนั่งบนรถ มีใครคนหนึ่งคอยดูแลตลอดเวลา จนทำให้อารัวรู้ว่าตัวเองเล่นยาแรงกับอีกฝ่ายไปหรือเปล่า เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกอึดอัดไม่พึงพอใจอยู่ไม่น้อย
“อื้อ หื้อ~~~อื้า~~..”
แดนฮำเพลงเบาๆ พร้อมจังหวะโยกย้ายขยับกายไปมา แม้เวลานี้ที่กำลังเก็บครัว หลังจากที่เขาสั่งของจากซูเปอร์หน้าหมูบ้าน ที่มีบริการส่งถึงที่
ทั้งวันเขาเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขา เคยอยู่เซฟเฮ้าส์มาแล้วครั้งหนึ่ง และหลังจากนั้นเขาก็ไม่รับงานแนวนี้อีกเลย เพราะไม่ชอบชีวิตที่ต้องถูกกักบริเวณ
แต่มาครั้งนี้มันแตกต่าง ดูเหมือนอารัวจะรู้จักนิสัยเขา จึงให้เข้ามาอยู่ในบ้าน ที่มีทุกอย่างพร้อมสรรพ ทั้งสระว่ายน้ำ สนามหญ้า และเครื่องออกกำลังกายหลายชิ้น ที่สำคัญครัวหรูหรา แต่ไม่เคยใช้งานเลย
เวลาเกือบสองทุ่มชายหนุ่มร่างใหญ่ ชะเง้อมองประตูหน้าบ้านครั้งที่ ร้อย เขาไม่เคยเป็ห่วง และต้องรอคอยใครมาก่อน แต่มาตอนนี้เขาคอยาวราวยีราฟ เพราะรอเ้านายตัวเล็กของเขากลับเข้าบ้าน
“อื้อ!” แดนนั่งรออารัว จนเผลอหลับ
“5ทุ่มแล้วเหรอ? ..ไปไหนของเขานะ” แดนงัวเงียลุกขึ้นจากโซฟา
“นั่นมัน”
แต่แล้วเขากลับมองออกไปยังที่จอดรถหน้าบ้าน รถยนต์คันโตของอารัวจอดนิ่งอยู่ ขายาวรีบปรี่ออกไปดู จนพบว่าอารัวหลับอยู่ในรถ และก็ไม่รู้ว่ามาถึงั้แ่เมื่อไหร่
“คุณ..คุณ..”
แดนเคาะกระจกเรียกคนหลับอย่างร้อนใจ เพราะอีกฝ่ายยังล็อตรถอยู่ ในหัวของเขาคิกวุ่นวายหลายพันอย่าง แต่แล้วคนหลับก็งัวเงียตื่นเมื่อได้ยินเสียง
“อื้อ..ยังไม่เช้าสักหน่อย”
อารัวทำเช่นนี้บ่อยครั้ง หากวันไหนเขาเหนื่อยมากหรือเมาหนัก เขาก็มักจะนอนในรถ ทั้งที่เดินทางมาถึงบ้านแล้ว
แกร๊ก! ประตูรถเปิดออก พร้อมๆ กับร่างของอารัวที่ขยับกายลงจากรถ
“อื้อ~~นี่ดื่มมาเหรอ?” แดนรีบเข้าไปพยุงตัวคนโซเซเดินจะล้ม
“อื้อ..ดื่มกับเพื่อนนิดหน่อย”
“ไม่หน่อยละ..กลิ่นฟุ้งเป็กิโลขนาดนี้ ..มานี่เลย”
“อื้อ~เดินเองได้ไม่ต้องยุ่ง”
แดนไม่รอช้ารีบจับยกตัวอารัวแบกขึ้นบ่า แล้วสาวเท้าเข้าบ้านด้วยความรีบร้อน ก่อนจะยกตัวอารัวนังบนเคาน์เตอร์ในครัว จากนั้นเขาก็รีบเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็น แล้วยื่นส่งให้คนเมาดื่ม หวังให้แอลกอฮอล์เจือจาง
“คุณดื่มน้ำ”
“ไม่เอาจะนอน” อารัวพยายามยกตัวลงยืน แต่ก็ถูกคนร่างใหญ่ยกกลับไปนั่งที่เดิม พร้อมกับเปิดฝาขวดน้ำแล้วยื่นให้
“อื้อ..ดื่ม”
“ไม่..ถอยจะนอน”
“คุณ..ดื้อเป็เด็กเลยนะ..อึ๊กๆ ..”
แดนพร่ำบ่นด้วยความเป็ห่วง ก่อนที่เขาจะกระดกน้ำดื่ม ในครั้งแรกเพียงเขากระหาย แต่แล้วกลับคิดอะไรได้ จึงรีบอมน้ำเต็มโพรงปาก แล้วจูบป้อนคนเมา มันเสียเลย
“จุ๊บ!..อื้อ~~~~”
อารัวถูกบังคับจูบในครั้งแรก แต่หลังจากนั้นกลับกลายเป็การป้อนน้ำ เขาพยายามผลักตัวแดนออก ทั้งที่กลืนกินน้ำลงคออย่างเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว แดนก็หันไปกระดกน้ำเข้าปากอีกครั้ง หวังดื่มเพื่อดับความคิดฟุ้งซ่าน ที่ได้ััริมฝีปากของอีกฝ่ายเมื่อครู่ เพราะเขารู้สึกวูบไหว ใจเต้นสั่นอย่างบอกไม่ถูก
แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้น เมื่ออารัว คว้ากรอบใบหน้าของแดนหันกลับมา พร้อมกับกดริมฝีปากอุ่นจูบดูดดื่ม แย่งกินน้ำในโพรงปากของแดนจนหมด แล้วบดขยี้ริมฝีปากของชายร่างใหญ่อย่างเมามัน ประหนึ่งกระสันอยากใคร่ จนแดนต้องรีบผลักออก เพราะกำลังจะเกินเลย
“จุ๊บๆ อื้อๆ อื้อ..จุ๊บจ๊วบ~อื้อ..คุณ”
แดนยิ่งผลัก อารัวก็ยิ่งโหมจูบ เพราะลึกๆ ในใจเขาเคยปลื้มแดนเป็อย่างมาก แต่ดันถูกบดบังเพราะถ้อยคำที่ดูถูก แต่เมื่อวานเขาจำได้แน่ ว่าถูกแดนจูบที่ริมสระ รวมถึงการป้อนน้ำเมื่อครู่
“ทำไม? ..คุณยังจูบฉันได้เลย แล้ว..”
“จุ๊บจ๊วบ~~~~~~”
แดนไม่อาจสั่งร่างกายของตนได้ เมื่ออีกฝ่ายพูดมาแบบนี้ เขาขยับก็รีบขยับริมฝีปากจูบ ขณะที่อารัวก็ตอบโต้ พร้อมขยับกายเข้าแนบชิด ก่อนที่แดนจะตั้งสติได้ จึงรีบถอยออก พร้อมคำเอ่ย
“จูบไม่เห็นเก่งเหมือนปากเลย”
“ห่ะ!” อารัวถึงกับได้สติ เมื่อได้ยินถ้อยคำตำหนิ ดูน่าอายไม่ใช่น้อย
“มานี่เลย”
“อื้อ..จะทำอะไร..ปล่อยนะ”
แดนรีบจับอารัวแบกขึ้นบ่า แล้วพาขึ้นห้องนอนขณะที่คนตัวเล็กเอาแต่แหกปากร้องโวยวาย ยิ่งเดินเข้าห้องของตน ก็ยิ่งส่งเสียงดังอย่างหวาดกลัว
พรึ้บ! พั๊ว! พั๊ว!
ร่างของอารัวนอนลงจมที่นอน ก่อนที่เขาจะรีบดีดตัวลุกขึ้นพยายามต่อสู้อีกคนที่กำลังจะล่วงเกินเขา ทำให้แดนยิ่งโมโห รวมมือเล็กที่วุ่นวาย ตบตีเขาอยู่ ก่อนที่ตัวเขาจะยกตัวขึ้นนั่งทับบนร่างของอารัว เพื่อให้อีกคนหยุดดิ้น
“อื้อ~~โอ๊ย!..หยุด~~อยู่นิ่งๆ”
“อย่านะ”
อารัวกลืนกินน้ำลายเหนียวลงคอ หายใจหอบเหนื่อยแทบสร่างเมา ขณะที่แดนจับถอกเสื้อสูทตัวแพง ที่ร่างเล็กใส่อยู่ จากนั้นก็ตามติดด้วยเข็มขัดที่รัดเองเล็กอยู่ ยิ่งทำให้อารัวตื่นเต้น จนเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว รู้สึกชาหนึบตัวแข็งเป็หิน ในใจคิดไปถึงท่วงท่าต่างๆ ที่ตนจะต้องโดนชายร่างใหญ่คนนี้บดขยี้อย่างป่าเถื่อน
“อื้อ..นอนซะ..ไว้ตื่นขึ้นมาค่อยไปอาบน้ำ”
แดนจัดการถอดเสื้อเข็มขัด และถุงเท้า พร้อมห่มผ้าให้คนที่กำลังหลับตาปรี่เกร็งตัวอยู่ และเพียงได้ยินเสียงสั่ง ร่างเล็กจึงได้เข้าใจ ส่งผลให้อารัวเขินอาย แทบแทรกแผ่นดินหนี เพราะความคิดของตน
“บ้า!”
“ห่ะ!..คุณว่าอะไรนะ” แดนรีบหันกลับมาถาม เมื่อเขากำลังจะก้าวเดิน
“ปะ..เปล่า..ปิดไฟให้ด้วย”
“ครับ..เ้านาย”
แกร๊ก!!ประตูห้องปิดลง หลังจากส่งชายร่างใหญ่ออกไป ทำให้อารัวถึงกับถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ อายจนไม่รู้จะเก็บเศษเสี้ยวใบหน้าที่แตกกระจายเกลื่อนเต็มพื้นอย่างไร
“เกือบไปแล้วไหมเรา”
แดนปิดลงถึงกับสบถคำ เขาเอาแต่ลูบคลำริมฝีปากที่จูบกับคนข้างหลังประตู กลิ่นเหล้าจางๆ ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น
“อรุณสวัสดิ์ครับ”
แดนส่งเสียงทักทายทันที เมื่ออารัวเดินลงบันไดบ้านมา แม้ว่าเขายังวุ่นวายกับการเก็บข้าวของในครัวอยู่ ขณะที่อารัวหายใจเฮือกใหญ่มองแผ่นหลังหนาของแดนอย่างหลงใหล จนแอบกลืนกินน้ำลาย
“อื้ม..อรุณสวัสดิ์”
“เช้านี้ดื่มน้ำขิงกับขนมปังไข่ดาวแล้วกัน..” แดนจัดอาหารเช้าให้คนกำลังนั่งลงบนเก้าอี้
“อื้ม..”
“ไม่สบาย หรือว่าแฮงค์หรือเปล่า..หึม!”
“ปะ..เปล่า ..คือ..เอ่อ..เื่..”
“คุณจูบผมเมื่อคืนนะเหรอ?”
“นี่!..ทีคุณยังจูบฉันเลย” อารัวใบหน้าร้อนผ่าวรีบโต้ตอบทันที
“จะให้หายกันว่างั้น” แดนรีบถาม
“ห่า..”
“ผมไม่ยอมหรอกนะ..ที่ผ่านมาไม่เคยมีนายจ้างคนไหนได้ใกล้ตัว”
“หมายความว่ายังไง?”
อารัวถึงกับมึนงง จากที่ตนเป็ผู้เสียหายในตอนแรก กลับกลายเป็คนทำผิดเสียอย่างนั้น
“คุณต้อง...เก็บเื่นี้ไว้..ห้ามบอกใคร”
แดนโน้มใบหน้าเข้าใกล้กระซิบข้างใบหูบาง อย่างจงใจเป่าลมหายใจอุ่นเบาๆ ทำเอาคนร่างเล็กถึงกับขนลุกชูชันขึ้นมาทันที
......................................
35K
