20 1-1
ตอนที่25 นักอัญเชิญอสูร
จางเสวี่ยหรงนับเป็หนึ่งในผู้โชคดีเ่าั้เพียงว่า กายิญญาพิเศษของนางกลับเป็ร่างที่ไม่สมบูรณ์ส่งผลให้นางไม่สามารถควบคุมสัตว์อสูรตนใดให้เชื่องได้เลยเพื่อการประลองในครานี้โดยเฉพาะ แม่ทัพจางเจิ้นกั๋วจึงใช้ความพยายามยิ่งยวดสำหรับเสาะหาโอสถชั้นสูงแก่นางส่งผลให้กายิญญาพิเศษนี้ถูกเพิ่มเสริมให้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้นและสามารถฝึกปรือสัตว์อสูรหมาป่าตนนี้จนเชื่องลงในที่สุด
หมาป่าตนนี้มีชื่อว่าอสูรหมาป่า์ เป็สัตว์อสูริญญาชั้นกลาง ลักษณะโดดเด่นคือความดุร้ายเกรี้ยวกราด ท่วงท่าการเคลื่อนไหวกล่าวขานได้ว่าปราดเปรียวประดุจสายลมจู่โจมเซียถงพลาดหนึ่งคราใช่ว่าจะหยุด มันแยกกรงเล็บอันแหลมคมขึ้นชูชันปราดพุ่งโจมตีใส่เซียถงอีกระลอกประดุจสายอัสนีร่ายระบำ
เซียถงหลบเลี่ยงครั้งแล้วครั้งเล่าทว่าก็ยังไม่พ้นวิสัยกรงเล็บของอสูรหมาป่า์ตนนี้ ตะตบ่หัวไหล่ขวาของนางลากยาวเป็รอยขีดข่วนทะลุถึงเนื้อกำพร้า เซียถงกัดฟันกรามขบแน่นลับๆสมกับเป็สัญชาตญาณดิบของพวกสัตว์สายพันธุ์นักล่าอย่างแท้จริงทุกกระบวนโจมตีหวังสังหารเด็ดขาดในคราวเดียว ทั้งรุนแรง รวดเร็ว และไร้ปรานี ความสามารถเหล่านี้เกินกว่าที่นางคาดไว้หลานส่วน
กลิ่นคาวเืที่หยดติ๋งลงมายิ่งไปกระตุ้นต่อมกระหายจนบ้าคลั่งกันไปให้จากเดิมที่อสูรหมาป่า์มีดวงตาสีเขียว ทว่ายามนี้กลับกลายเป็สีแดงโลหิตรัศมีเดรัจฉานนักล่าโชติ่สาดสะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้นของมัน กระบวนเคลื่อนไหวของมันคล่องแคล่วว่องไวขึ้นเป็ทวีทบยิ่งต้องทำให้เซียถงต้องเร่งเร้าลมปราณขจรทั่วกายาเพิ่มความเร็วในการหลบเลี่ยงเท่าตัว
“เซียถงวันนี้ข้าจักบอกกล่าวแก่เ้า ให้จงรู้ไว้ว่า ข้าผู้นี้แข็งแกร่งปานใด!ปกป้องรูปโฉมอันอัปลักษณ์ของเ้าไปเถิด แต่จงจำเอาไว้หากต้องตายภายใต้กรงเล็บของอสูรหมาป่า์ของข้า นับเป็ความอัปยศอย่างที่สุด!”
พอเห็นเซียถงเริ่มได้รับาเ็จางเสวี่ยหรงก็ะเิหัวเราะเยาะบ้าคลั่ง ดีใจแทบจะะโโล้นเต้นออกมา
บนอัฒจันทร์ข้างสนามอิ๋งเอ๋อร์เห็นว่า เซียถงถูกบีบต้อนให้ต้องหลบหนีซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยเ้าอสูรหมาป่านางก็ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มออกมา ท้ายที่สุดนี้ทนดูต่อไปไม่ไหวจนอดะโลือลั่นน้ำเสียงสั่นคลอมิได้ว่า
“คุณหนู! ลงมาเถิดเ้าค่ะ!หากเอาชนะมิได้หาใช่เื่ใหญ่ สิ่งสำคัญกว่าคือชีวิตเ้าค่ะ!”
“นี่หรือคนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะแห่งจักรวรรดิตงหลี่?ช่างอ่อนปวกเปียกโดยแท้ เซียถงหากเ้ายอมคุกเข่าและขอความเมตตาต่อหน้าข้า บางทีข้าอาจไว้ชีวิตเ้า”
จางเสวี่ยหรงยืนกอดอกจ้องมองไปทางเซียถงที่กำลังวิ่งเต้นหลบหนีต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน เมื่อวานนี้เพราะนังบัดซบนี่ที่ต้องทำให้นางกลายเป็ตัวตลกต่อหน้าสาธารณชน ดังนั้นแล้ววันนี้นางก็จะไม่มีวันหยุดมือจนกว่าจะได้ฆ่าหรือสร้างความอัปยศอย่างที่สุดแก่นังนี่
เซียถงเหล่มองเหลือบหางตามองจางเสวี่ยหรงอยู่ปราดหนึ่ง มุมปากพลันกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
คุกเข่าขอความเมตตา? ตลกแล้วกระมัง? หากเ้าได้ใจนัก เช่นนั้นข้าจะสำแดงขุมพลังที่แท้จริงให้เห็นเ้าสักครา
ใช้นิ้วชี้คำยันพื้นดันร่างตัวเองกระโจนขึ้นมาหนึ่งตลบทันทีทันใด ร่างของเซียถงก็แปรเปลี่ยนเป็เงาสายหนึ่งเร่งความเร็วสุดขีดจนก่อเกิดเป็ภาพซ้อนจนมองแทบไม่ทัน ตรงเข้าประชิดกายอยู่เคียงข้างจางเสวี่ยหรงในเสี้ยวพริบตาประดุจเสือดาวจ้าวแห่งความเร็ว กระชับจับมีดสั้นฟันออกไปโดยตรง ทุกภาพฉากลงมือเกิดขึ้นก่อนที่จางเสวี่ยหรงจะสามารถตอบสนองได้ด้วยซ้ำ กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีใบหน้าของจางเสวี่ยหรงก็ถูกคมมีดสั้นกรีดลึกเป็ทางยาวเสียแล้ว กล่าวได้ว่ายามนี้รูปโฉมอันงดงามของนาง กลับไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไป
เซียถงกลิ้งตัวหมุนติ๋วออกมาอย่างรวดเร็วเื้ัในจุดมุมอับ อสูรหมาป่า์เองก็ฟันฟาดหวดกรงเล็บเข้าตะปบใส่นางจู่โจมฉับพลันความเร็วสูงประดุจสายฟ้าฟาด
รอยข่วนสลักจารึกฝากฝังอยู่กลางพื้นสนามสองจุดในตำแหน่งที่นางเคยอยู่ ยามนี้หลงเหลือเพียงเม็ดฝุ่นที่ลอยคลุ้งเท่านั้นอสูรหมาป่า์เร่งกวาดสายตาไล่ล่าติดตามก่อนจะพุ่งจู่โจมใส่เซียถงที่เลี่ยงหลบไปอีกทิศเป็คำรบสอง
“เซียถง!!หากข้ามิสามารถฆ่าเ้าได้ในวันนี้ ข้า จางเสวี่ยหรงขอไม่ใช่มนุษย์!!!”
จางเสวี่ยหรงยกมือปิดหน้าปิดตาพร้อมธารเืสดที่ไหลรินผ่านซอกนิ้วหยดเป็สายสายตาที่จับจ้องเซียถงเปี่ยมล้นไปด้วยความสุดแค้นแสนอาฆาตยิ่งยวดความเกลียดชังมากมายเกินจะควบคุมอีกต่อไปแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะฉีกกระชากเนื้อหนังของเซียถงทั้งเป็!
“ฆ่าข้า? กำลังฝันกลางวันอยู่กระมัง?”
ประกายตาของเซียถงยามนี้ฉายแววรังเกียจออกมาวูบหนึ่งคมมีดสั้นในมือขวา ยามนี้เริ่มเปล่งแสงสีเขียวมรกตอ่อนเลือนรางห้อมล้อมปกคลุมใบมีด ดวงตาสะท้อนแสงวูบวาบเสมือนปรากฏไฟฟ้าสถิต
“อสูรหมาป่า์จงฉีกกระชากหัวมันซะ!!”
สายตาคู่นั้นของจางเสวี่ยหรงฉายแววเหี้ยมออกคำสั่งแก่สัตว์อสูรตนนั้นเข้าเผด็จศึกทันที
อสูรหมาป่า์กำลังรอคอยโอกาสนี้อยู่เสียนานแล้วในที่สุดก็จะได้ปลดปล่อยสัญชาตญาณนักล่าออกมาได้ถึงขีดสุด!มันลุกยืนหยัดด้วยสี่ขาผงาดล่ำ เชิดศีรษะชูจมูกยาวขึ้นฟ้า ะเิเสียงเห่าหอนก้องกังวานเืของเซียถงที่เปื้อนปาก มันเลียด้วยความหิวกระหายยิ่งรับรู้ถึงรสััยิ่งเพิ่มทวีความกระหายเป็เท่าตัวแผดรัศมีเดรัจฉานะเิคลั่งสุดแกร่งกร้าวออกมา ร่างกายกำยำหนามัดกล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้นอีกหลายเท่าตัว คมเขี้ยวงอกยาวออกมาจากปากของมันทอแสงสีขาวประกายเย็นเฉียบออกมา
เมื่อเห็นคมเขี้ยวยาวที่งอกออกมาฝูงชนโดยรอบต่างสั่นสะท้านเสียวสั่นหลังวาบเกินควบคุมหากถูกจมเขี้ยวฉีกกระชากเข้าจริง ศีรษะคงหลุดกระเด็นออกมาในเสี้ยวพริบตาแน่นอน!
อุ้งเท้าที่สี่คำยันพื้นพร้อมทีบตัวเองใช้แรงส่งพุ่งออกไป อสูรหมาป่า์แสยะเขี้ยวะโโจมตีออกไปทันที
ในชั่วอึดใจเดียวกันจางเสวี่ยหรงเองก็ชักกระบี่คู่กายขึ้นในมือและเข้าโจมตีเซียถงจากอีกมุมหนึ่งพร้อมกันไปด้วย
หนึ่งมนุษย์ หนึ่งสัตว์อสูรผสานกระบวนโจมตีที่สุดอานุภาพที่สุดใส่เซียถงโดยพร้อมเพรียง
เซียถงหมอบร่างแนบกับพื้นดินเหลือบสายตาขึ้นมองอสูรหมาป่า์ จากการวิเคราะห์แล้วด้วยความเร็วของกล้ามเนื้อทั้งสี่มัด มันน่าจะเข้าถึงตัวนางได้ก่อนจางเสวี่ยหรงสายตาคมของเซียถงหกแคบ กำมีดสั้นในมือให้กระชับแน่น และะโโผล่งออกไปจากจุดนั้น
หนึ่งนางปะทะสัตว์ร้ายกลางอากาศอสูรหมาป่าฉีกปากกว้างเสมือนบ่อเืั์ กัดขย่ำเซียถงไปครึ่งตัวในเสี้ยวพริบตา!ธารเืสดสีแดงฉานสาดกระเซ็น กระอักทะลักล้นไม่หยุดหย่อนเสมือนน้ำพุ ชโลมสรรพสิ่งจนบดบังวิสัยทัศน์ของฝูงชนทั้งหมด ทำเอามองไม่ออกว่าอะไรเป็อะไร
ฝูงชนรอบอัฒจันทร์ร้องอุทานลือลั่นหัวใจบีบเกรงระทึกขวัญ ตรงกันข้ามกับจางเสวี่ยหรงที่ยามนี้เผยรอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางราวกับว่าได้เห็นศีรษะของเซียถงหลุดออกจากบ่าแล้วก็มิปาน
อิ๋งเอ๋อร์นยกมือปิดตาพร้อมกับสีหน้าซีดเผือดเจียนหมดสติเซไปมาแทบล้มทั้งยืน จนนอดฝีมือที่นั่งอยู่แถวนั้นต้องรีบลุกขึ้นยืนเพื่อเข้าไปช่วยพยุงนางขึ้นมา
คล้อยหลังได้ยินเสียงอสูรหมาป่า์เห่าหอนสุดเสียงลั่นตัวมันกับเซียถงที่ถูกงับไปครึ่งร่างก็ล้มคะมำลงพร้อมกันร่างสูงใหญ่ั์ล้มทับเซียถงผนวกกับเืสีแดงฉานที่อาบชโลมราวกับภาพฉากโศกนาฏกกรรม ทำให้แยกไม่ออกว่าไหนหัวไหนห่างเพราะทั้งหมดล้วนถูกย้อมกลายเป็สีแดงฉานไปหมดสิ้นบรรยากาศทั่วทั้งสนามประลองเงียบสงัด ห้วงเวลาหยุดลงโดยฉับพลัน
ฝูงชนเ่าั้ปิดปากเงียบจางเสวี่ยหรงเองก็หยุดไปชั่วขณะเช่นกันทุกสายตาจับจ้องไปที่ครึ่งร่างชโลมเืของหญิงสาวที่โผล่ออกมาจากปากอสูรหมาป่า์ลุ้นระทึกจนรู้สึกประหม่า
อิ๋งเอ๋อร์ใเจียนจะเป็ลมล้มพับเป็คราที่สอง
เืในร่างของหญิงสาวที่สาดกระเซ็นออกมาเยอะมาก....
บางทีครึ่งร่างบนของนางอาจถูกหมาป่าตนนั้นกัดขาดตอนไปแล้วก็เป็ได้....
ขณะที่ทุกคนกำลังจับกลุ่มคาดเดาสถานการณ์กันอย่างเงียบๆทันใดนั้นร่างของเซียถงก็ขยับขึ้นอีกครั้งพร้อมกับพลิกร่างของอสูรหมาป่า์ที่แน่นิ่งไปแล้ว นอนลงพื้นอย่างแช่มช้าชั่วขณะเดียวกับ เซียถงก็ค่อยถอนตัวเองออกจากปากของมันร่างผอมบางที่เปียกชุ่มไปด้วยเืสด ยืนตระหง่าน มั่นคงราวกับหินผา
“คุณหนู!”
อิ๋งเอ๋อร์แทบขาดใจกรีดร้องเสียงดังลั่น ตื่นอกตื่นเต้นเป็ที่สุด!
ฝูงชนทั่วอัฒจันทร์เบิกตาแหกอ้าปากค้างเติ่งจนขากรรไกรแทบร่วงกราว สิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดคือก็เห็นได้ชัดว่าครึ่งบนของหญิงสาวนางี้ถูกคมเขี้ยวของอสูรหมาป่าบดขยี้กลืนเข้าไปแล้วมิใช่รึ? แต่ไฉนถึง...
“ถึงคราวเ้าแล้ว”
เซียถงแสยะยิ้มฉีกขึ้นเล็กน้อยหันไปมองจางเสวี่ยหรงผู้ซึ่งอยู่ห่างจากนางระยะหนึ่ง พร้อมย่างสามขุมเนื้อตัวรากเืเคลื่อนไปหาพร้อมสายตาสุดเยียบเย็น
จางเสวี่ยหรงจับจ้องอีกฝ่ายเผยสีหน้ากลัวสุดขีดจนซีดเผือด แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อนังนี่สามารถสังหารอสูรหมาป่า์ที่นางอัญเชิญออกมาได้จริงๆ!ทั้งยังแค่พริบตาเดียว...พริบตาเดียวเท่านั้น...
“ก่อนหน้านี้เ้าพล่ามไว้ว่าอย่างไรนะ?”
เซียถงบิดหัวไหล่ซ้ายทำกายบริหารเล็กน้อยเสียงกระดูกลั่นดังก๊อบแกร๊บ กระชับคมมีดสั่นชโลมเืในมือขวาไว้แน่นเตรียมพร้อมลงมือต่อเนื่อง ให้ตายสิเมื่อครู่ชั่วจังหวะก่อนที่คมเขี้ยวจะฝังลงบนตัว นางใช้พละกำลังไม่ใช่น้อยๆ เลยในการปักคมมีดเสียบคั่นระหว่างกระดูกขากรรไกรของเ้าอสูรหมาป่าเพื่อไม่ให้ขบกรามลงได้
กลิ่นคาวเืเหม็นฉุนบนร่างของเซียถงจางเสวี่ยหรงที่ได้กลิ่นพลันตระหนักได้ทันทีว่า นี่เป็ของอสูรหมาป่า์ของนาง
ปรากฏว่าเืทั่วร่างที่ชุ่มชโลมบนกายของเซียถงทั้งหมดเป็ของอสูรหมาป่า์!
ไม่ทราบเพราะเหตุใด ยามนี้ที่จับจ้องมองเซียถงจางเสวี่ยหรงเสมือนกับว่ากำลังเห็นปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรกอเวจีเดินออกมาทั้งยังเข้าใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ ...มากขึ้นเรื่อยๆ ....
ภายในใจสั่นระรัวไม่เป็จังหวะจนไม่สามารถระงับอาการสั่นเทาทั่วทั้งร่างกายของนางได้อีกต่อไป จางเสวี่ยหรงแทบจะถือกระบี่ยาวในมือไม่อยู่แล้ว
“นี่เป็บทเรียนสำหรับเ้า”
เซียถงยกมือขวาชูคมมีดสั้นขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
1K
