ตอนที่ 4 สมาชิกตัวแสบหน้าขนกับวังวนวุ่นๆ ของใจ
หลังจากเดินคอตกออกจากห้องกิจกรรมนักศึกษา ความรู้สึกหน่วงในอกของฉันมันก็ไม่หายไปง่ายๆ คำว่า ‘ร้านเดิม’ และรอยยิ้มหวานเชื่อมของพี่แซนวิชยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนเพลงที่เปิดวนซ้ำไม่ยอมจบ ฉันเดินแตร่ๆ ไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าคณะนิเทศศาสตร์ ตึกที่รวบรวมคนหน้าตาดีไว้มากที่สุด แต่สำหรับฉันตอนนี้ มันคือ ‘แดนปะา’ หัวใจชัดๆ!
“เฌอ! ยืนเหม่ออะไรตรงนี้เนี่ย ฉันนึกว่าเธอจะเดินเหม่อไปถึงลานจอดรถอธิการแล้วซะอีก” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังกะทันหันจนฉันสะดุ้งสุดตัว ซันนี่เดินเข้ามาชาร์จตัวฉันจากด้านหลัง ในมือเขามีถุงขนมและเครื่องดื่มสองแก้วที่ฉันเดาได้ทันทีว่าแก้วหนึ่งต้องเป็ของโปรดฉัน
“อ๋อ...เปล่าสักหน่อย เฌอก็แค่...แค่ยืนรับลมไง! อากาศตรงตึกนิเทศฯ มันดี๊ดีเนอะแก” ฉันแสร้งทำเป็มองนกมองไม้ โกหกคำโตทั้งที่ความจริงคือยืนนอยด์จนรากจะงอกอยู่แล้ว
“รับลมหรือมายืนดักรอจับผิดใครกันแน่” ซันนี่หรี่ตามองพลางยื่นลาเต้แก้วเดิมที่น้ำแข็งเริ่มละลายมาให้ “อ่ะ กินซะ จะได้เลิกหน้าบึ้งเป็ตูดลิง”
“ปากเสีย! ใครหน้าบึ้งเป็ตูดลิงกันยะ เฌอก็แค่...คิดอะไรเพลินๆ” ฉันคว้าแก้วมาดูดแก้อาการเก้อเขิน “แล้วแกไม่ต้องไปหาพี่แซนวิชแล้วเหรอ? ร้านเดิมอะไรนั่นน่ะ”
ฉันพยายามคุมโทนเสียงให้ดูเป็ ‘เพื่อนสาว’ ที่สุด ไม่ให้มีความหึงหวงหลุดรอดออกไปแม้แต่นิดเดียว แต่ซันนี่กลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ซึ่งมันเป็เสียงหัวเราะที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในโลก
“พี่แซนบอกว่าเลื่อนนัดไปก่อนน่ะ พอดีเขามีซ้อมละครด่วน ฉันเลยต้องกลายเป็คนว่างงานมาส่งคุณหนูเฌอลิลินกลับบ้านเนี่ยแหละ...ทำไม? หรือเธออยากให้ฉันไปหาพี่เขามากกว่า?”
“ปะ...เปล่า! ใครจะไปอยากให้แกไปล่ะ” ฉันรีบปฏิเสธเสียงสูง (สูงกว่าปกติสามคีย์) “ดีแล้ว! แกจะได้มีเวลาไปดูแล ‘ถึกกับแหวว’ ไง ป่านนี้หมาแกคงหิวจนจะกินเฟอร์นิเจอร์หมดบ้านแล้วมั้ง”
“งั้นวันนี้ไปบ้านฉันสิ วันนี้แม่ฉันไม่อยู่บ้านนะ ท่านไปต่างจังหวัด เธอก็ไปกินข้าวที่บ้านฉันเลยแล้วกัน เดี๋ยวฉันทำของโปรดให้กินเองจะได้หายหน้ามุ่ย”
คำชวนที่ดูเหมือนปกติของเพื่อนสนิท แต่มันกลับทำให้หัวใจฉันพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ บ้านซันนี่คือพื้นที่ปลอดภัยอันดับสองรองจากคอนโดของฉันเอง และที่สำคัญคือมันมีเ้าสองตัวนั้น...สมาชิกหน้าขนที่ซันนี่รักนักรักหนา ฉันเองก็รักกกก (เ้าของหมา) หยอกๆ
บ้านซันนี่
ทันทีที่รถยุโรปคันหรูของซันนี่เลี้ยวเข้าสู่รั้วบ้านไม้เนื้อดีหลังงามขนาดใหญ่โต ที่มีสวนหย่อมร่มรื่น และอาณาบริเวณกว้างขวางในตัวบ้าน เสียงเห่าต้อนรับก็ดังขึ้นทันที เ้าของเสียงคือ ‘ถึก’ สุนัขพันธุ์ไทยผสมลาบราดอร์ตัวโตสีดำมะเมื่อมที่กำลังส่ายหางดิ๊กๆ จนก้นบิด และ ‘แหวว’ น้องหมาพันธุ์ทางตัวเล็กสีน้ำตาลขาวที่ดูเรียบร้อยแต่จริงๆ แล้วแสบใช่ย่อย
“ถึก! แหวว! อย่าะโใส่เฌอ เดี๋ยวชุดเขาสกปรก” ซันนี่รีบลงจากรถไปปรามเ้าตัวแสบ
“ไม่เป็ไรหรอกซัน เฌอคิดถึงพวกมันจะแย่!” ฉันหัวเราะร่า ลืมเื่พี่แซนวิชไปสนิทใจ พลางย่อตัวลงกอดเ้าถึกที่พยายามจะเลียหน้าฉันอย่างบ้าคลั่ง “โอ๊ย! ถึก พอก่อน น้ำลายเต็มหน้าเฌอแล้ว!”
“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าอย่าตามใจมันมาก” ซันนี่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้าน “เข้าไปนั่งรอก่อนเฌอ เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนชุดแล้วจะลงมาทำอะไรให้กิน”
ฉันเดินเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคย บ้านซันนี่มักจะมีกลิ่นหอมสะอาดๆ ของดอกไม้และไม้หอมเสมอ มันดูอบอุ่นและละมุนละไมเหมือนเ้าของบ้านไม่มีผิด ฉันหยิบกรอบรูปบนชั้นวางขึ้นมาดู มันเป็รูปซันนี่ตอนมัธยม...เขาดูเด็กกว่าตอนนี้มาก แต่แววตาอ่อนโยนนั้นไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
ทำไมนะซันนี่...ทำไมแกต้องเป็เกย์ด้วย เปลี่ยนจากเป็เกย์มาเป็ของฉันแทนไม่ได้หรอ ฉันรำพึงในใจพลางลูบกรอบกระจกเบาๆ
“เฌอ...อย่ามาแอบดูรูปหลุดฉันนะ” เสียงซันนี่ดังมาจากข้างหลัง ฉันรีบวางกรอบรูปลงทันทีเหมือนโดนไฟช็อต
เขาเปลี่ยนชุดเป็เสื้อยืดสีเทาธรรมดากับกางเกงขาสั้นสบายๆ แต่นั่นกลับทำให้เขาดูเซ็กซี่ขึ้นอย่างบอกไม่ถูก (ห้ามคิดนะเฌอ! ห้ามคิด!) ซันนี่เดินเข้าครัวไปแล้วเริ่มหยิบอุปกรณ์ทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ฉันเดินตามเข้าไปพิงขอบประตูมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่กำลังหั่นผัก
“วันนี้คุณเชฟซันนี่จะนำเสนอเมนูอะไรคะ?” ฉันถามพลางอมยิ้ม
“ข้าวผัดสูตรพิเศษของคุณแม่ แล้วก็ต้มจืดเต้าหู้หมูสับที่เธอชอบไง” เขาตอบโดยไม่หันมามอง “อ้อ...แล้วก็มีสลัดผลไม้หวานน้อยสำหรับคนคุมอาหารแบบดาวมหา’ ลัยด้วยนะ”
“แสนดีที่หนึ่งเลยเพื่อนเฌอ” ฉันเอ่ยปากชม แต่มันเป็คำชมที่แฝงไปด้วยความขมขื่นลึกๆ
เรานั่งกินข้าวด้วยกันท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงเห่าของเ้าถึกกับแหววที่มานั่งเฝ้าข้างโต๊ะ ซันนี่คอยตักเต้าหู้และหมูสับให้ฉันและเขี่ยผักที่ฉันไม่ชอบออกให้เหมือนเดิมทุกครั้งที่กินข้าวด้วยกัน ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้แหละที่มันทำร้ายฉัน
เขาสุภาพกับฉันเสมอ ไม่เคยล่วงเกิน ไม่เคยพูดจาหยาบคาย และที่สำคัญเขาเข้าใจอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของฉันยิ่งกว่าใครในโลก จนบางครั้งฉันก็เผลอคิดไปว่า...หรือความจริงเขารักฉัน? แต่พอคิดถึงคำบอกเล่าของเขาเื่พี่แซนวิช หรือสายตาที่เขามองผู้ชายหล่อๆ ในทีวีแล้วชมอย่างนั้นอย่างนี้ ความหวังของฉันก็ดับวูบลงทุกที
“เฌอ...เป็อะไรหรือเปล่า? ทำไมวันนี้เงียบผิดปกติ ปกติเธอต้องบ่นเื่ยัยอาจารย์วิไลไปแปดรอบแล้วนะ” ซันนี่ถามพลางวางช้อน มองหน้าฉันอย่างพินิจพิเคราะห์
“เปล่าสักหน่อย...เฌอก็แค่เหนื่อยๆ น่ะ” ฉันหลบสายตา “ซัน...เฌอถามอะไรหน่อยดิ”
“ว่ามาสิ”
“แก...แกรักพี่แซนวิชจริงๆ เหรอ?”
คำถามนั้นหลุดออกจากปากฉันโดยไม่ทันตั้งตัว ซันนี่นิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาดูวูบไหวและซับซ้อนเกินกว่าที่ฉันจะเข้าใจ เขาค่อยๆ วางแก้วน้ำลงแล้วมองจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน
“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”
“ก็...ก็เห็นแกดูสนใจเขาจังเลย ร้านดงร้านเดิมอะไรนั่นอีก ถ้าแกคบกับเขาจริงๆ เฌอคง...คงเหงาแย่เลยเนอะ ไม่มีใครมาคอยปลุกตอนเช้า ไม่มีใครมาคอยมารับมาส่ง ไม่มีใครคอยซื้อน้ำซื้อขนมให้กิน ไม่มีใครคอยดูแลตอนกระโปรงแตก” ฉันพยายามพูดให้ดูตลก แต่น้ำเสียงมันกลับสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
ซันนี่เงียบไปนานมาก นานจนฉันเริ่มใจคอไม่ดี เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาลูบหัวฉันเบาๆ ััของเขามันช่างอบอุ่นจนฉันอยากจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น
“เฌอลิลิน...ถึงฉันจะมีใคร หรือจะคบกับใคร เธอก็ยังเป็คนสำคัญที่สุดของฉันเสมอ ไม่มีใครมาแทนที่เธอได้หรอก ยัยคุณหนูจอมวุ่นวาย”
ประโยคนั้นมันควรจะทำให้ฉันดีใจใช่ไหม? แต่มันกลับทำให้ฉันเจ็บยิ่งกว่าเดิม เพราะคำว่า ‘คนสำคัญ’ ของเขามันถูกจำกัดเขตแดนไว้อย่างชัดเจนว่ามันคือ...เพื่อน “อื้ม...เฌอก็แค่ถามไปงั้นแหละ แกเป็เกย์นี่นะ จะมีแฟนเป็พี่แซนวิชก็ไม่แปลกหรอก พี่เขาสวยออก” ฉันฝืนยิ้มกว้าง “รีบกินเถอะ เดี๋ยวเฌอช่วยล้างจาน”
ซันนี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแต่มองฉันด้วยสายตาที่ดูเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ข้างใน เราต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ของตู้เย็นและเสียงหางของเ้าถึกที่ตบพื้นไม้เป็จังหวะ
เย็นวันนั้น ซันนี่ขับรถมาส่งฉันที่คอนโดหรูใจกลางเมือง ก่อนฉันจะลงจากรถ เขาเรียกชื่อฉันไว้
“เฌอ...พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกนะเดี๋ยวฉันโทรปลุกเอง”
“ขอบใจนะซัน ฝันดีนะแก...ฝากบอกถึกกับแหววด้วยว่าเฌอคิดถึง”
ฉันเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าตึกไปโดยไม่หันกลับไปมอง ทันทีที่ประตูดิจิทัลล็อกแ่า ฉันก็ทรุดตัวลงพิงบานประตูแล้วปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นมาทั้งวันไหลออกมาเงียบๆ
การแอบรักเพื่อนสนิทแสนดีที่เป็เกย์นี่มันยากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย มันเหมือนฉันกำลังวิ่งอยู่ในวงกลมที่ไม่มีวันหาทางออกเจอ วิ่งไปเท่าไหร่ก็กลับมาที่จุดเดิม...จุดที่บอกตัวเองว่าเราเป็ได้แค่เพื่อนกัน
…
แต่สิ่งที่เฌอลิลินไม่รู้เลยคือ...ในขณะที่เธอกำลังร้องไห้อยู่หลังประตูห้อง ซันนี่เองก็ยังจอดรถอยู่ที่เดิม เขาจ้องมองขึ้นไปยังห้องของเธอบนชั้น 20 พลางกำพวงมาลัยแน่น ความรู้สึกที่เขาต้องเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมันเองก็เริ่มจะหนักอึ้งจนเขาก็แทบจะแบกมันไว้ไม่ไหวเหมือนกัน
ความลับ...มักจะรอวันเปิดเผยเสมอ แต่มันจะเป็เมื่อไหร่ และในรูปแบบไหน...นั่นคือสิ่งที่พระเ้าเท่านั้นที่จะรู้!
1K
