เพลิงตราบาป
“บอกมาสิวะไอ้นัดไม่งั้นกูจะข่มขืนลูกสาวมึงตอนนี้เลย”นายอาทิตย์เริ่มแสดงอาการไม่พอใจมากยิ่งขึ้นเมื่อนายนัดอึกอักไม่ยอมตอบอะไร
“เบาะบอกแล้ว” นายนัดรีบตอบเมื่อมือสากของนายอาทิตย์ยื่นไปบีบคอเนียนของกมลเนตร
“ฝังไว้ที่ต้นไม้ในป่า”
“ไอ้เหี้ย! มึงฝังไว้เกิดมันเปียกน้ำล่ะไอ้ห่ารากนี่”
นายอาทิตย์ลากนายนัดพร้อมกับกมลเนตรไปยังต้นไม้ที่นายนัดอ้างว่าฝังของสำคัญไว้ทันที
“เสียเวลาไปๆมาๆอยู่นี่ล่ะเดี๋ยวถ้าไม่เจอนะมึงเจอตีนกูแน่”
“พ่อ”กมลเนตรหันมามองหน้าพ่อพร้อมขยิบตาเล็กน้อย
“อือ”นายนัดตอบสั้นๆโดยไม่แน่ใจว่ากมลเนตร้าสื่อสารอะไรด้วยซ้ำ
“รีบเดินไปทั้งคู่เลยมึง”นายอาทิตย์หันมาสั่งนายนัดให้พาไปยังต้นไม้
“ตรงนี้ล่ะ”นายนัดชี้ไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ทันที
“ขุด”สมุนสี่คนพากันขุดดินรอบโคนไม้แต่ก็ไร้วี่แวว จังหวะเดียวกับที่นายอาทิตย์เผลอนายนัดก็ขยิบตาอีกครั้งก่อนจะวิ่งไปอีกฝั่งโดยมีกมลเนตรวิ่งตามมาติดๆ
“เร็วเนตร!” นายนัดหันมาะโ
“ฉิบหาย! ตายแน่ มึงหลอกกู มึงตาย!”นายอาทิตย์วิ่งตามพร้อมกับยิงปืนขู่
ปัง
กมลเนตรล้มลงพร้อมกับะโบอกให้พ่อวิ่งไปให้เร็วแล้วค่อยกลับมาช่วยทีหลัง
“พ่อไปเลยแล้วค่อยมาช่วยหนูนะ!”
“นังเนตร! พ่อจะกลับมา” นายนัดมองหน้าลูกสาวก่อนจะหันกลับแล้ววิ่งเข้าป่าไป
“ไอ้เหี้ยทิ้งลูกไว้อีก เวรไหมล่ะกูเสือกติดเชื้ออีกทำอะไรก็ไม่ได้ด้วยสิ”
“ตามไหมพี่ทิตย์”
“ไม่ต้องเอาอีนี่ไปก่อนเดี๋ยวมันต้องกลับมาสิวะลูกสาวทั้งคน”นายอาทิตย์ยิ้มพร้อมกับเดินนำหน้าลูกน้องไปที่รถกระบะ
“เอามันไปยืนตากแดดตากลมหน้าบ้านยันเช้าเลยนะพ่อมันต้องแอบมาดูอยู่แล้วดูสิจะทนไหวไหม”
“ครับพี่”
กลางดึกสงัดเสียงท้องที่ร้องด้วยความหิวของกมลเนตรดังพอให้ลูกสมุนของนายอาทิตย์ได้ยินจนรู้สึกสงสาร
“มันท้องให้มันกินบ้างเหอะพี่”
“เออเอาข้าวเปล่าคลุกน้ำปลานะดึกป่านนี้ไม่มีอะไรแล้ว”
“ขะขอน้ำด้วยนะพี่ นึกว่าเมตตาลูกหนูเถอะ”กมลเนตรวิงวอนทั้งน้ำตาเพราะตอนนี้มือและข้อเท้าถูกมัดไว้กับเสาอย่างแ่า
“เออแดกๆไปเหอะ สมเพชว่ะ”
จานที่มีเพียงข้าวเปล่าเย็นชืดคลุกน้ำปลาพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งขวดช่างเอร็ดอร่อยเหลือเกินสำหรับกมลเนตรในตอนนี้
“ลูกจ๋าทนหน่อยนะแค่นี้ก็พอได้อิ่มแล้วแม่จะอดทนเพื่อลูก”
“อีเหี้ยนี่หยุดเพ้อกูรำคาญ!”ลูกน้องร่างเล็กหันหน้าหนีเพราะทนเห็นภาพที่กมลเนตรตักข้าวใส่ปากจนหมดไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียวด้วยความหิว
สวบ สวบ ตึก ตึก
“เสียงคน พี่ๆมันมาแน่ไอ้นัด”
“เออไปตามไป เฝ้านังนี่แค่คนเดียว”
“พ่อ” กมลเนตรยิ้มอย่างมีความหวัง
เสียงคนวิ่งตามกันดังไปด้านหลังบ้านก่อนนายอาทิตย์จะเดินออกมาพร้อมปืนในมือ
ปัง
“ไอ้นัดออกมา!”
“พ่อหนีไปก่อน!” กมลเนตรร้องบอกทั้งที่ไม่รู้ว่านายนัดมาจริงหรือไม่
“หุบปาก!” นายอาทิตย์หันมาสั่งพร้อมกับบีบคอด้วยความโกรธ
“จุ้นจ้านมากเดี๋ยวได้ตายก่อนกำหนด”เขาปล่อยมือออกแล้ววิ่งตามลูกน้องไป
“พี่ไม่ตามไปเหรอ”กมลเนตรหันมาถามคนที่เฝ้า
“เฝ้ามึงไง”
“หนูหนีไม่ได้หรอกมัดขนาดนี้เดี๋ยวกินเสร็จพี่ก็มามัดมือสิกินน้ำอิ่มแล้วนี่”กมลเนตรยื่นข้อมือออกไปให้ชายร่างเล็กมามัดมืออย่างเดิม
“เออรู้งานอยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”นิ้วมือเรียวค่อยๆยื่นออกไปพร้อมกันครบทุกนิ้วจังหวะเดียวกับใบหน้าของชายร่างเล็กโน้มมาใกล้และกมลเนตรก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่คิดไว้
“เอาวะ”
“อะไรวะ” ชายร่างเล็กใเมื่อได้ยินกมลเนตรพูดแบบนั้นแต่เขาไม่ทันระวังตัวนิ้วเรียวก็พุ่งจิ้มที่ดวงตาทั้งสองข้างพร้อมๆกัน
“โอ๊ย! อีเวรมึงตายแน่”เขาหลับตาพูดก่อนฟันแหลมคมจะพุ่งไปกัดที่ต้นขาอย่างรวดเร็วขวดน้ำปลาเล็กๆที่วางไว้ข้างจานข้าวถูกหยิบและสาดเข้าที่หน้าชายร่างเล็กทันที
“เจ็บโว้ย! แสบโว้ย! อีเด็กเวรนี่!” มือเรียวรีบแก้มัดที่ขาอย่างทุลักทุเลโชคดีที่มีมีดเล่มเล็กหล่นอยู่ไม่ไกลและมันก็ถูกใช้จ้วงเข้าข้างลำตัวของชายร่างเล็กอย่างรวดเร็ว
“อีเวร!”
“ฉะฉัน เขาะขอโทษนะ”กมลเนตรทิ้งมีดและวิ่งหนีไปอีกด้านไม่ถึงนาทีเสียงของพวกนายอาทิตย์ก็ดังตามมาโชคดีที่อีกด้านเป็มุมมืดทำให้กมลเนตรมีที่หลบตัวได้แต่หญิงสาวก็ต้องกรีดร้องด้วยความใเมื่อเสียงปืนดังขึ้นติดกัน
ปัง ปัง
“เพาะพ่อ”มือเรียวยกปิดปากแล้วร้องไห้ปิ่มใจจะขาดต่อให้เดินออกไปตอนนี้ก็ช่วยชีวิตพ่อไม่ได้ยอมเป็ลูกอกตัญญูแต่เพื่อชีวิตน้อยๆที่อยู่ในท้องที่รอโอกาสลืมตามาดูโลก กมลเนตรได้แต่ปิดปากร้องไห้และค่อยๆคลานไปยังมุมมืดอีกฝั่งเมื่อเสียงฝีเท้าพวกนายอาทิตย์กำลังตามมาติดๆ
“เออหาให้ทั่วจะไปไหนได้มืดแบบนี้วะ”
“ช่างมันไม่มีประโยชน์อะไรแถมติดเอดส์อีก กลับ!”นายอาทิตย์สั่งพร้อมกับเดินนำหน้าลูกน้องกลับบ้าน
ความมืดและความเงียบเพิ่มความหวาดกลัวขึ้นเรื่อยๆร่างอรชรคลานอย่างไร้จุดหมายก่อนจะมั่นใจว่าปลอดภัยขาที่หมดแรงค่อยๆเดินและล้มลงนอนใต้ต้นไม้ยันรุ่งเช้า
“พ่อ”น้ำตาที่ไหลไม่ได้ช่วยให้ความเสียใจทุเลาลงเลยแม้แต่นิดเดียว
45K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
