(จบ) ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 เพื่อเป็นเศรษฐีร้อยล้าน

บทที่ 35 สามล้อคันใหม่ 

"เดี๋ยวเมื่อคุณกลับไป ก็ปั่นรถสามล้อที่โรงงานจัดเตรียมไว้ให้กลับไปด้วยนะ พรุ่งนี้เริ่มทำงานได้ไหม?"

"พรุ่งนี้เป็นวันแรกที่พวกคุณเริ่มทำงาน เก็บผักประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบจินก็น่าจะพอแล้ว หลังจากส่งผักจนชิน ต่อไปก็จำเป็นต้องเก็บให้มากขึ้น"

ในระหว่างพาโจวหลีอันเดินชมโรงงานทอผ้า ลุงยามถามขึ้นมา "มีปัญหาอะไรไหม"

โจวหลีอันกล่าวว่า "พรุ่งนี้ฉันจะให้คนในครอบครัวของฉันมา ตอนเช้าจะส่งผักให้ลุงที่ทำงานของลุงก่อนค่ะ"

เมื่อได้ยินโจวหลีอันพูดแบบนี้ ลุงยามก็ยิ่งพอใจมากขึ้น "ใช่แล้ว นั่นดีจริง ๆ ! ถ้าเป็นผักจากบ้านของคุณ ฉันยินดีจ่ายแพงกว่าราคาตลาดหนึ่งเฟิน"

ตอนนี้ผักมีราคาเฉลี่ยสองเฟินต่อหนึ่งจิน ครอบครัวของลุงยามมีฐานะดี เขาไม่ได้สนใจราคาเท่าไหร่นัก

"ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกค่ะ ผักนิดหน่อยนั่นไม่มีค่าอะไรหรอก ลุงแนะนำงานดี ๆ แบบนี้ให้ ฉันจะเก็บเงินจากลุงได้ยังไงล่ะคะ" ถึงแม้โจวหลีอันจะพูดแบบนั้น แต่ในความทรงจำของร่างเดิม เธอก็รู้ราคาตลาดพอสมควร

ตอนนี้งานอะไรก็ตามที่นำออกไปขาย ล้วนสามารถขายได้ราคาประมาณสองร้อยหยวน

เงินสองร้อยหยวน ก็เพียงพอที่จะซื้อผักธรรมดาได้ถึงหนึ่งหมื่นจิน

"ไม่ได้เด็ดขาด!" ลุงยามปฏิเสธข้อเสนอของโจวหลีอัน และกล่าวอีกว่า "ที่ฉันแนะงานนี้ให้ก็เพื่อความสะดวกในการส่งผักของคุณ นั่นก็ถือว่าได้รับประโยชน์แล้ว แต่ถ้าไม่ให้จ่ายค่าผัก ฉันทำไม่ได้หรอก"

ลุงยามคิดในใจ งานแบบนี้ไม่ได้สำคัญจริง ๆ สิ่งสำคัญคือลูกสาวของเขาสามารถทานอาหารได้

"ถ้าอย่างนั้น ลุงสั่งผักล่วงหน้าหนึ่งปี ครึ่งปีแรกไม่ต้องจ่ายเงิน ครึ่งปีหลังลุงจ่ายให้ฉันในราคาตลาดแล้วกันค่ะ เพื่อเป็นการให้ฉันได้แสดงความขอบคุณต่อลุง"

"ตกลง"

ในที่สุดทั้งสองฝ่ายต่างถอยคนละก้าว และได้ข้อตกลงร่วมกัน

ลุงยามพูดต่อไปว่า "โดยทั่วไปแล้ว โรงงานจะจ่ายเงินล่วงหน้าให้กับพนักงานจัดซื้อ เพื่อให้พนักงานสามารถจ่ายเงินให้กับผู้ขายได้ทันทีเมื่อรับผัก เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปรับเงินล่วงหน้าสำหรับซื้อผักหนึ่งร้อยห้าสิบจิน"

"ได้เลยค่ะ"

ในระหว่างที่พูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงสถานที่แห่งใหม่ ลุงยามยังคงแนะนำให้โจวหลีอันรู้จัก "นี่คือโรงอาหารของโรงงาน ด้านหลังโรงอาหารเป็นหอพักสำหรับครอบครัว ถ้าคุณทำงานที่โรงงานทอผ้านี้สักสามปี คุณก็จะได้รับการจัดสรรห้องพัก ตอนนั้นฉันจะหาที่พักดี ๆ ให้กับครอบครัวของคุณ"

"ถ้าอย่างนั้น ฉันขอบคุณลุงล่วงหน้าไว้ก่อนนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอก สบายมาก"

ลุงยามโบกมือไปมาอีกครั้ง "ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปทำบัตรพนักงาน" 

"ได้ค่ะ"

ไม่นานหลังจากนั้น ลุงยามก็พาโจวหลีอันไปที่สำนักงานผู้บริหารของโรงงานทอผ้า เพื่อทำบัตรประจำตัวพนักงาน และยังเบิกเงินล่วงหน้าสามหยวนสำหรับซื้อผักจำนวนหนึ่งร้อยห้าสิบจินในวันพรุ่งนี้

หลังจากออกมาจากสำนักงานผู้บริหาร ลุงยามก็พูดกับโจวหลีอันว่า "เมื่อคุณกลับไปบอกว่าคนในครอบครัวว่าคนไหนจะมาทำงานนี้แล้ว ก็ให้คนนั้นเขียนชื่อลงไปในบัตรก็พอ ส่วนเงินนี้คุณเอาไปซื้อผักได้เลย"

"ค่ะ"

โจวหลีอันตอบรับอย่างจริงใจ จากนั้นก็ได้ยินลุงยามพูดต่อว่า "ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปรับรถ โน้น ๆ อยู่ด้านหลังโรงอาหารนู้นล่ะ"

ขณะที่ลุงยามนำทาง เขาก็อธิบายให้โจวหลีอันฟังถึงงานต่าง ๆ ที่ต้องทำ

"งานนี้น่ะ จริง ๆ แล้วในโรงงานไม่มีสถานที่ทำงานที่แน่นอน ครึ่งหนึ่งของทุกวันคือส่งผักตอนสิบโมงเช้า ตอนเที่ยงกินข้าวที่โรงอาหารหนึ่งมื้อ ส่วนเวลาที่เหลือส่วนใหญ่ก็อยู่ข้างนอกซื้อผัก"

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

ลุงยามรีบพาโจวหลีอันไปหารถสามล้อที่ถูกมอบหมายงานนี้

รถสามล้อในรูปแบบดั้งเดิมนั้นมีลักษณะคล้ายกับจักรยานธรรมดาทั่วไป ด้านหลังที่มีล้อสองล้อ บนล้อมีตู้ขนาดใหญ่ คาดว่าใช้สำหรับใส่ผักที่พนักงานจัดซื้อซื้อมา

ลุงยามมองนาฬิกาข้อมือ ขณะนี้เป็นเวลาสิบโมงครึ่ง

"ตอนนี้ พนักงานจัดซื้อผักคนอื่น ๆ ของโรงงานน่าจะอยู่ที่นี่ทั้งหมด รวมแล้วสี่คน คุณต้องการให้ฉันแนะนำให้รู้จักไหม?"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่รบกวนคุณลุงแล้ว ฉันไม่ได้ทำงานนี้ หลังจากนี้ให้คนในครอบครัวของฉันมาทำความรู้จักกับพวกเขาแทนก็แล้วกัน วันนี้ฉันยังมีธุระต้องทำอยู่"

ลุงยามรู้สึกว่าสิ่งที่โจวหลีอันพูดมาก็มีเหตุผล ถ้าโจวหลีอันไม่ทำงานนี้ การรู้จักกับคนอื่น ๆ ก็ไม่มีประโยชน์มากนัก ลุงยามจึงพูดต่ออีกว่า

"งั้นก็ได้ สามล้อคันนี้ ถ้าไม่กินข้าวที่โรงอาหาร ก็ปั่นไปได้เลยนะ" ในยุคนี้จักรยานหรือรถสามล้อทุกคันมักจะมีกุญแจติดไว้

เพราะในยุคนี้มีขโมยเยอะมากเหลือเกิน

โจวหลีอันรับกุญแจจากมือของลุงยามพร้อมกล่าวลา แล้วจึงปั่นรถสามล้อไปยังสถานีรับซื้อของเก่า เมื่อไปถึงโจวหลีอันเห็นหนังสือเรียนระดับมัธยมปลายจำนวนมากเต็มร้าน

ส่วนใหญ่เป็นหนังสือที่ผ่านการใช้งานมาแล้ว แต่โจวหลีอันก็ยังมีสายตาเฉียบคมพอที่จะเลือกหนังสือเรียนชุดใหม่เอี่ยมออกมาได้สามชุด

หลังจากนั้น โจวหลีอันยังค้นหาสมุดแบบฝึกหัดต่อ

เธอใช้สัญชาตญาณในการเลือก และหยิบสมุดแบบฝึกหัดส่วนใหญ่ที่เธอคิดว่าสามารถใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ในตอนนั้นเธอก็หยิบ ๆ มา หนังสือเหล่านี้มีราคาเพียงหนึ่งเฟินต่อหนึ่งจิน โจวหลีอันเลือกซื้อมายี่สิบจินในคราวเดียว รวมเป็นเงินทั้งหมดเพียงสองเหมา

หลังจากซื้อของเสร็จแล้ว โจวหลีอันก็ปั่นรถสามล้อกลับหมู่บ้านอิงเถา

ตอนเช้า โจวหลีอันออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงครึ่ง เธอเดินเท้าไปยังอำเภอใช้เวลาทั้งหมดสามชั่วโมง ไปที่โรงงานทอผ้าและร้านรับซื้อของเก่า ใช้เวลาทั้งหมดหนึ่งชั่วโมงครึ่ง และปั่นรถสามล้อกลับอีกหนึ่งชั่วโมง เมื่อมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเลิกงานช่วงเที่ยง พอดี

ระหว่างทาง ป้า ๆ ที่เจอเห็นโจวหลีอันปั่นรถสามล้อแบบนี้ จึงอดถามไม่ได้ว่า "รถคันนี้มาจากไหนกัน?"

"มาจากโรงงานทอผ้าค่ะ" โจวหลีอันตอบ

"แล้วทำไมมันถึงอยู่ที่นี่ล่ะ"

คราวนี้ โจวหลีอันไม่ได้พูดความจริง เพราะเธอมีแผนอื่นในภายหลัง

เธอเพียงแค่พูดว่า "ฉันช่วยเหลือคนที่โรงงานทอผ้า แล้วได้รับการแนะนำให้ไปทำงานชั่วคราว" ในช่วงเวลานั้น แม้จะเป็นเพียงงานชั่วคราว แต่ก็เป็นงานในเมือง ซึ่งทำให้หลายคนอิจฉา

พวกเธอถามถึงรายละเอียดของงานด้วยความอยากรู้ "ยังไม่มีการจัดการอะไรที่แน่นอน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

ป้าคนนั้นมองรถที่โจวหลีอันปั่นแล้วพูดว่า "ในเมื่อพวกเขาจัดรถให้เธอแล้ว แถมยังมีกระบะท้ายด้วย ชัดเจนว่าเป็นงานขนส่ง สำหรับผู้หญิงแล้วงานแบบนี้เหนื่อยนะ"

โจวหลีอันเห็นด้วย พูดว่า "ใช่ค่ะ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฉันก็รู้สึกว่ามันเหนื่อย ดังนั้นฉันอยากให้พี่ชายฉันมาทำงานนี้แทน"

คนอื่น ๆ "......"

พวกเธอคิดว่าโจวหลีอันคงเป็นคนโง่

งานนี้ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็เป็นงานในเมือง บอกใครว่าทำงานในเมือง ใครได้ยินต่างก็อิจฉาตาร้อน

แต่เธอกลับยอมยกให้พี่ชายของตัวเองเพราะเหตุผลว่าเหนื่อย? ป้า ๆ ที่ชอบลูกชายมากกว่าลูกสาวก็รู้สึกเคารพนับถือแม่โจวทันที

พวกเธออยากไปถามแม่โจวว่าสอนโจวหลีอันอย่างไร นี่แหละคือการสอนที่ดี รู้จักเอาใจใส่ครอบครัว รู้จักนึกถึงพี่ชายของตัวเองเมื่อมีเรื่องดี ๆ เข้ามา

แต่ป้าบางคนที่เป็นแม่สามีกลับไม่คิดแบบนี้ พวกเธอไม่อยากให้สะใภ้ที่ใช้เงินแต่งเข้ามาในบ้านยังคิดถึงครอบครัวเดิม มันควรจะเป็นโอกาสดีที่จะยกให้พี่ชายคนโตหรือน้องชายคนเล็กของสามีทำแทน!

โจวหลีอันไม่รู้ถึงความคิดแบบนี้ของบรรดาป้า ๆ

แต่ถึงแม้เธอจะรู้ เธอก็ไม่สนใจอยู่ดี ตราบใดที่การกระทำของเธอถูกศีลธรรมและไม่ทำร้ายผู้อื่น เธอก็จะทำตามใจตัวเอง

โจวหลีอันบอกลาป้าคนอื่น ๆ ก่อน แล้วปั่นจักรยานออกไปทันที

ปั่นไปไม่นาน ก็เจอแม่โจวที่กำลังเดินกลับบ้าน

"แม่คะ ขึ้นมาสิ หนูจะพาแม่ไปเอง!" เมื่อแม่โจวได้ยินเสียงจึงหันหลังกลับไป ก็เห็นลูกสาวของตัวเอง กำลังปั่นรถสามล้ออยู่ แต่ไม่รู้ว่ามาจากไหน…