ตอนที่ 9 ชิงชิงช่างสวยจริงๆ (2)
ภาพอันอบอุ่นนี้ทิ่มแทงหัวใจของเผยหลานชูอย่างจังจนเธอเผลอกำหมัดโดยไม่รู้ตัว ดวงหน้างามเย้ายวนดูบิดเบี้ยว ความริษยาในดวงตาแทบจะปกปิดไม่มิด
งานเลี้ยงคราวที่แล้ว คนที่คอยพูดคุยกับซูอวิ๋น คนที่ซูอวิ๋นช่วยแต่งตัวให้ก็คือเธอ!! แต่ตอนนี้ทำไมกัน นี่เพิ่งผ่านมากี่วัน ทำไมถึงกลายเป็เผยเย่ว์ชิงไปได้?!
“คุณหนูเผย ฉันทำได้ไม่ดีเหรอคะ คุณขมวดคิ้วแบบนี้ ฉันแต่งให้คุณไม่ถูกแล้ว…” เผยหลานชูขมวดคิ้วแน่น ช่างแต่งหน้าที่ซูอวิ๋นจ้างมากำดินสอเขียนคิ้วทำตัวไม่ถูก ดูท่าจะลำบากใจอยู่ไม่น้อย
เสียงเธอแม้ไม่ดังแต่ก็ทำให้ทุกคนในที่นี้ได้ยินอย่างชัดเจน
เผยเย่ว์ชิงเหลือบตามองมา สร้างความใแก่เผยหลานชูจนรีบปั้นสีหน้ากลับมาดังเดิม แล้วเอ่ยติดขอโทษว่า “เปล่าหรอกค่ะ ฉันเหม่อไปเอง ขอโทษด้วย คุณทำต่อเลยค่ะ”
“ค่ะ” ช่างแต่งหน้าพยักหน้ารับแล้วลงมือจัดการต่อ
เผยเย่ว์ชิงถอนสายตากลับมาให้ซูอวิ๋นแต่งหน้าให้เธอต่อ รอยยิ้มมุมปากไม่เลือนหาย
หลังแต่งหน้าเสร็จ ซูอวิ๋นก็จัดชุดราตรีให้เธออย่างมีความสุขไร้ซึ่งแววเหน็ดเหนื่อย ลากยาวถึงเลือกเครื่องประดับและถึงขั้นหลงลืมเวลามื้อเย็น ทั้งยังเฉยเมยต่อเผยหลานชูั้แ่เริ่มจนจบ
ความรู้สึกที่ถูกคนหลงลืมทำให้เผยหลานชูรู้สึกแย่เหมือนมีมดนับพันตัวกำลังกัดแทะหัวใจ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามมากแค่ไหนกว่าจะขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งของเผยเย่ว์ชิงได้ แต่เวลาที่อยู่ร่วมกันมานับสิบปีกลับสู้ความเปลี่ยนแปลงเพียงสองวันสั้นๆ ของเผยเย่ว์ชิงไม่ได้!
“ชิงชิงยิ่งโตก็ยิ่งสวยจริงๆ ถ้าแม่ยังไม่ออกจากวงการก็อยากให้ลูกมาเป็นางแบบของแม่จังเลย” ซูอวิ๋นพูดขึ้นอย่างปลื้มใจ ราวกับะเิที่ถูกทิ้งลงกลางหัวใจของเผยหลานชู
ซูอวิ๋นไม่เคยพูดแบบนี้กับเธอมาก่อน!
“นั่นสิ พี่สวยจัง ทำเอาคุณแม่ละสายตาไม่ได้จนลืมหนูไปเลย” ในที่สุดเผยหลานชูก็อดส่งเสียงไม่ได้
ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสวยงามประณีต ดวงตาฉ่ำวาวที่เต็มไปด้วยความน่าสงสาร ราวกับกำลังฟ้องว่าพวกเธอสองคนหลงลืมเธอคนนี้ไปอย่างสิ้นเชิง ท่าทางที่เหมือนสัตว์ตัวน้อยได้รับาเ็ทำเอาคนรู้สึกสงสารอยากทะนุถนอม
“อ๊ะ หลานชู ขอโทษทีนะ แม่เผลอดีใจไปหน่อย เดี๋ยวงานเลี้ยงครั้งหน้าแม่ค่อยแต่งตัวให้ลูกนะจ๊ะ” ซูอวิ๋นสบสายตาน่าสงสารของเธอเข้าจึงได้สติว่าตนคอยวนเวียนอยู่แต่กับเผยเย่ว์ชิง จนเผลอลืมลูกสาวอีกคนไปโดยไม่ทันรู้ตัว
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ พี่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ก็ต้องดึงดูดสายตาทุกคนได้อยู่แล้ว แม่ไม่ต้องสนใจหนูหรอก…” เผยหลานชูส่ายศีรษะเป็เชิงว่าตนไม่ได้ใส่ใจ แต่ดวงตาฉ่ำวาวคู่นั้นกลับทำให้คนรู้สึกผิดอยู่ตลอด
“พูดอะไรน่ะ ลูกก็เป็ลูกสาวของแม่เหมือนกัน จะไม่สนใจได้ยังไงกันจ๊ะ นานๆ ทีชิงชิงจะให้ความร่วมมือ แม่เลยดีใจไปหน่อย หลานชูของเราก็สวยมากเหมือนกันนะ พริบตาเดียวลูกก็โตแล้ว ตอนที่รับลูกกลับมาแรกๆ ยังผอมซูบอยู่เลย” ซูอวิ๋นลูบผมเธอเป็การปลอบ
ความอ่อนโยนของซูอวิ๋นเหมือนมีเวทมนตร์ ครู่เดียวก็ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่หงุดหงิดให้สงบลงได้
เผยหลานชูช้อนตาขึ้นน้อยๆ ลอบสังเกตสีหน้าของเผยเย่ว์ชิง กลับคิดไม่ถึงว่าจะประสานเข้ากับสายตาเย็นเยือกล้ำลึกคู่นั้นของเธอเข้า
เผยหลานชูสะดุ้งเฮือกรีบดึงสายตากลับมา ไม่สบตาเธออีก
สายตาของเผยเย่ว์ชิงน่ากลัวเกินไปแล้ว เหมือนความต่ำต้อยและความคิดสกปรกที่ถูกปิดอยู่ในใจเธอถูกอีกฝ่ายมองทะลุได้อย่างไรอย่างนั้น
ซูอวิ๋นยังคอยปลอบเธออยู่ข้างหูอย่างอ่อนโยน เผยหลานชูก้มหน้ายากจะคาดเดาความคิด แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับแข็งกระด้างไปแล้ว เผยเย่ว์ชิงมองภาพนี้ด้วยใบหน้าราบเรียบ ทว่าภายในใจกลับรู้เท่าทัน
นี่คือแผนการที่เผยหลานชูถนัด ใช้เวลาสิบปี่ชิงทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็ของเธอไป
เผยหลานชูเสแสร้งได้สำเร็จ ฉะนั้นคุณพ่อคุณแม่จึงไม่เคยคิดมาก่อนว่าจุดจบสุดท้ายของพวกเขา จะต้องตายด้วยน้ำมือของเผยหลานชูกับอวี๋ิฉือ
ทุกครั้งที่เห็นซูอวิ๋นอ่อนโยนกับเผยหลานชูขนาดนี้ เผยเย่ว์ชิงก็รู้สึกเสียใจแทนคุณแม่ แต่ภาพนี้จะคงอยู่อีกไม่นานแล้ว เธอจะให้คนเนรคุณนี่ไสหัวออกไปจากบ้านตระกูลเผยด้วยสภาพที่อนาถที่สุด
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
140
