ณ ซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
่เวลาสี่ทุ่ม
ภายในรถหรู
“นึกว่าเฮียจะทิ้งนาวแล้ว” เ้าของใบหน้าสวยนั่งทำหน้างอมองชายอายุมากกว่าที่เอาแต่ส่งยิ้มหวานให้เธอหลงเสน่ห์เล่น
“คนสวย...เฮียไม่ทิ้งหนูหรอกค่ะ” มือสากอุ่นร้อนลูบไปตามกรอบหน้าขณะที่น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกเริ่มสะกดให้เคลิบเคลิ้ม
“ก็เฮียเล่นหายไปตั้งหนึ่งเดือน นาวก็นึกว่าเบื่อกัน” เธอเอนตัวซบหน้าอกเขาก่อนเริ่มใช้มือเรียวเล็กลูบไล้เนื้อแน่น
“แล้วถ้าแบบนี้ล่ะคะยังคิดว่าเฮียเบื่อหนูอยู่อีกหรือเปล่า” กล่องลักซูรีทรงเหลี่ยมขนาดพอดีมือยื่นไปตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งใจเต้นแรงจนเสียงมันดังพอให้คนถามยิ้มพึงพอใจ
“!” เธอไม่รอช้าที่จะคว้ากล่องตรงหน้าเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ร้านโปรดที่เฝ้าอยากได้มานาน
“ชอบไหมคะ” ปลายนิ้วร้อนเริ่มเกลี่ยตามเส้นผมอ่อนนุ่ม
“ชอบสิคะ! เฮียนี่...รู้ใจหนูที่สุดเลย” เธอรีบหยิบกระเป๋าคลัตช์ราคาแพงขึ้นมาควานหามือถือเครื่องหรู
“ใส่ให้หนูหน่อยสิ” ใบหน้าออดอ้อนหันมามองคนหน้าหล่อก่อนใช้มือเกี่ยวผมยาวสลวยไปด้านหน้าเผยผิวขาวเนียน
คนถูกร้องขอจัดการหยิบสร้อยประดับเพชรจากในกล่องขึ้นมาสวมใส่บนคอเด็กสาวอย่างชำนาญ ก่อนทิ้งััร้อนผ่านปลายนิ้วไว้บนผิวเนียนสวย
“ขี้อวดจังนะเรา” เสียงกระซิบของคนหน้าหล่อเกือบทำให้มือถือเครื่องหรูร่วงหล่น
“คืนนี้หนูขอไปนอน...”
บรืนนน~
เธอยังพูดไม่ทันจบเสียงรถมอเตอร์ไซค์ก็ดังมาแต่ไกลพร้อมด้วยกลุ่มเด็กวัยรุ่นเกือบหกเจ็ดคนตรงดิ่งมายังรถหรู
“ไอ้บอยมึงจะทำไร?” หนึ่งในผู้มาใหม่เอ่ยถามชายวัยรุ่นหน้าตาดีที่กำลังก้มลงเก็บเศษหิน
“...” หญิงสาวผู้เห็นทุกอย่างผ่านกระจกทึบเริ่มหันมองเ้าของรถหรูด้วยสีหน้ากังวล
ครืดดด
“เฮ้ย!” กระทั่งชายวัยรุ่นที่ชื่อบอยเริ่มใช้หินขูดรถคันหรูทำให้เพื่อนที่มาด้วยกันรีบหันรีหันขวาง
“ทำห่าไรเนี่ย!” ตอนนี้หญิงสาวไม่ได้สนใจเสียงพูดคุยด้านนอกหลังเห็นคนหน้าหล่อหยิบบางอย่างจากลิ้นชักหน้าคอนโซลรถฝั่งที่เธอนั่ง
“ฮะ...เฮียภูผาคะ” เสียงเธอยังไม่ทันส่งไปถึงเ้าของชื่อ เขาก็ลงจากรถพร้อมด้วยของอันตรายนั่นซะแล้ว
“พวกมึงทำเหี้ยไรกับรถกู!” ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็อีกคนจนเธอต้องนั่งตัวสั่น
ซอยคลองพานิช
อะพาร์ตเมนต์เจ้พา
่เวลาห้าทุ่ม
“ป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับบ้านอีก” หญิงสาวหน้าเด็กในชุดสูทดูดีเดินวนกลางห้องพร้อมเหลือบมองนาฬิกาบนผนังทรุดโทรม
อีกไม่กี่นาทีเธอก็ต้องออกไปทำงาน แต่น้องชายตัวดีกลับยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น
“รู้งี้ไม่น่าผ่อนมอเตอร์ไซค์ให้มันเลย” เธอได้แต่ส่ายหน้าให้กับการตัดสินใจผิดพลาดหลังเผลอหลงกลคำโกหกที่รู้อยู่แก่ใจ
“จะตั้งใจเรียนงั้นเหรอ...เหอะ!” ถ้าวันนี้อาจารย์ไม่โทรมาถามก็คงไม่รู้ว่าน้องตัวดีโดดเรียนอีกแล้ว
แกร๊ก~
“แกไปไหนมา! ทำไมเพิ่งกลับ?!” ทันทีที่ประตูบานเก่าเปิดเธอก็ตั้งท่าเท้าสะเอวรัวคำถามและคำต่อว่าไปทีเดียว
“หลบ” คนถูกด่าไม่แม้แต่มองหน้าพี่สาวนอกจากเดินไปนั่งยองลงตรงตู้เย็นขนาดเล็ก
“อาจารย์โทรมาบอกว่าแกไม่ไปเรียน ไหนสัญญากันแล้วไงว่าถ้าผ่อนรถให้จะตั้งใจเรียน”
“...” ทว่าอีกฝ่ายกลับเอาแต่สนใจของในตู้เย็นอย่างเดียว
“ไอ้บอย! พี่ถามทำไมไม่...เอ๊ะ!” เธอเซถอยหลังเมื่อเห็นรอยฟกช้ำบนหน้าน้องชาย
“บ่นอะไรนักหนา! จะไปทำงานก็ไปสักทีเหอะพี่บัว ทำตัวน่ารำคาญว่ะ” บอยสะบัดแขนพี่สาวออกก่อนเริ่มกระดกน้ำดื่ม
“แกไปมีเื่กับใครมาอีก” ใบบัวยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองก่อนมองหาที่นั่งหลังเริ่มรู้สึกหมดแรงไปดื้อ ๆ
รอบก่อนเธอก็เพิ่งจ่ายค่าเสียหายให้คู่กรณีของน้องชายไป นี่ผ่านมาไม่กี่วันมันกลับก่อเื่อีกแล้ว!
“ถ้ายายขิงรู้ว่าแกทำตัว...”
“คนตายไปแล้วจะมารับรู้อะไรได้” เสียงไม่สลดทำให้ใบบัวเริ่มโกรธ
“เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเกเรสักทีไอ้บอย แค่ตั้งใจเรียนให้กันแค่นี้มันทำยากขนาดนั้นเลยเหรอวะ?!”
“รู้ไหมว่าพี่หมดเงินไปเพราะแกเท่าไรแล้ว เหนื่อยทำงานก็มากพอละนี่ยังต้องมาเหนื่อยเื่นี้อีกเหรอ”
“แกโตแล้วนะ หัดทำตัวให้มัน...”
“ถ้ายังเอาแต่บ่นไม่เลิก ผมจะไปนอนบ้านเพื่อน” ใบบัวเม้มปากแน่น ก่อนสูดลมหายใจอย่างเชื่องช้า
“โอเค...วันนี้พี่น่าจะกลับมาตอนเย็น ๆ ถ้าหิวก็เอาข้าวออกมาอุ่นละกัน พี่ทำไว้ให้แล้ว” เธอเลือกหันหลังให้น้องชายและตรงดิ่งไปที่ประตูห้อง
“วางเงินไว้ให้ด้วย” สิ้นเสียงทุ้มประตูห้องนอนก็ปิดลงเสียงดัง
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'พี่คะ' มีทั้งหมด 3 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 พี่คะหนูอยากเป็เด็กเฮียเสือ [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 พี่คะหนูอยากเป็เด็กเฮียพราม [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 พี่คะหนูอยากเป็เด็กเฮียภูผา [รายตอนยังไม่จบ / EBOOK มา 15 ต.ค 67] ✅
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————