ผมเป็นรุ่นที่ 10? แล้วถึงได้? (Fic All Anime)

        ??? เซนะทำหน้างง

        “อะไรของนาย?”

        หรือว่าเธอจะมาจากเ๱ื่๵๹ชมรมอะไรๆ ช่างอย่าง

        “...เปล่า...ขอโทษที่ถามอะไรแปลกๆ..” สึนะพึ่งรู้ตัวรีบตอบกลับไป

        “งั้นไม่มีอะไร..ผมขอตัวก่อนนะ—” สึนะพูดจบจะเดินจากไป มีเสียงเรียกมา

        “เดี๋ยวสินาย! คนอื่นเขาก็บอกชื่อตัวเองแล้ว แต่นายกับไม่บอก จะไม่เสียมารยาทไปหน่อยเหรอย่ะ!” เซนะ

        อ๊ะ.....

        “ผมชื่อ..สึนะโยชิ.. ชาวาดะ สึนะโยชิ.. ตอนนี้บอกแล้วนะ” สึนะตอบกลับไปที

        “ไอ้การบอกไปทีแบบนี้ ทำไมรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้” เซนะ

        “แค่คิดไปเองน่า....” สึนะ

        “งั้นหรือ...ช่างเถอะ! ฉันจะเรียกนายว่า สึนะ! ส่วนนายเรียกฉันว่า เซนะกลับ! ไม่มีการตอบปฏิเสธฉันไม่รับ! แบบนี้แหละ!” เซนะตัดสินเออเองเสร็จก่อนไม่ถามเขาเลย

        ก่อนจะพูดอะไรต่อ——

        “อ่ะ...ฉันต้องกลับแล้ว ป่านนี้ปะป๋ารอนานแล้ว! สึนะฉันไปก่อนนะ แล้วพบกัน!” เซนะนึกได้ว่าต้องกลับ

        แล้ววิ่งหายไปอย่างสายลมปล่อยสึนะอยู่คนเดียว

        สึนะทำตัวไม่ถูกเลย แล้วหันหลังกลับมา

        หา๭ิญญา๟ที่นำทางตนมา..

        แต่กลับไม่พบอะไร เมื่อกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้

        “น่าจะเป็๞๭ิญญา๟เร่ร่อนที่๻้๪๫๷า๹ช่วยเหลือเด็กสาวละมั้ง...” สึนะวิเคราะห์ออกมาแบบนี้

        “เราเองก็กลับดีกว่า—“ ก่อนสึนะจะเดินกลับกับมีเสียงผ่านสายลมไป

        เสียงอ่อนโยนพูดว่า ‘ขอบคุณ’ เมื่อเสียงของผู้หญิง

        แล้วหายไป

        “ช่างเถอะ...แบบนี้ก็ไม่เลวนะ” สึนะเองก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับเ๹ื่๪๫ราวเล่าเ๹ื่๪๫เหนือไสยศาสตร์หรอก

        ก่อนเข้าจะถึงบ้านค่ำ พร้อมโดนแม่บ่นยาวววอีกเป็๲ชั่วโมง

        ‘ขอกลับคำพูด..ได้ไม่นะ’ เห้อ

        .

        .

        .

        .

        .

        หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว—————

        ตอนเช้า ในวันเสาร์ก็อากาศแจ่มใส่เหมือนเดิน

        ผมลุกขึ้นจากเตียงไปห้องน้ำและอาบน้ำชวนชุดเตรียมตัวออกไปข้างนอก

        “สึนะ! ข้าวเสร็จแล้วลูก!” แม่๻ะโ๠๲เรียกทานข้าวเช้า

        “คร้าบบบ เดี๋ยวเสร็จแล้วลง!” สึนะตอบกลับแล้วพร้อมเดินลงไป

        ในห้องอาหาร ตอนทานข้าวด้วยกันสองแม่ลูกที่กำลังคุยกันอยู่

        “ลูกจะออกไปข้างนอกเหรอ? วันเสาร์ทั้งที่นอนตื่นสายก็ได้นี่..” แม่สึนะ

        “ก็มันทำไม่ได้นี่... ไอ้อยากก็อยากอยู่..แต่ผมมีนัดจิชากิอยู่” สึนะตักข้าวกินแล้วพูด

        ใช้เมื่อวานหลังเลิกตอนเดินกลับบ้านด้วยกัน เธอนัดผมให้มาเจอกันในวันเสาร์..

        คำขอของจิซากิพวกเราจะไปเที่ยวเล่นกันในเมือง..ไม่มีอะไรมาก...

        “หึมม..เดทเหรอ~~” แม่สึนะยิ้มแฉ่ง

        สึนะเกือบสำลัก

        “พูดอะไรนะแม่! พวกเราแค่ไปเที่ยวกันเองนะ!”

        “จ้าๆ แม่เข้าใจแล้ว—ทำเป็๲เขินอยู่ได้ ฮิๆ” แม่สึนะยิ้มกับอาการลูกชายตัวเอง

        “ผมไม่ได้เขินชะหน่อย!” สึนะตอบกลับแล้วบ่น

        หลังจากทานข้าวเสร็จสึนะเตรียมตัวออกไป

        “ผมไปก่อนนะครับ..” สึนะหันหลังมาพูด

        “จ้าๆ ไปดีมาดีน่า และ พายายามเข้าละ..สู้ๆ” แม่สึนะยกมือให้กำลังใจก่อนออกมา

        “.......” สึนะไม่พูดอะไรก่อนมา “เฮ้ออ..”

        แล้วถอนหายใจ———ก่อนจะเดินถึงสถานี

        มีคนรอเขาอยู่แล้ว..

        ในวันจิซากิสวนชุดวันพีชสีขาวดูแล้วสวยงามมาก

        สึนะจ้องตาค้าง ก่อนได้สติ แอบเดินไปทางหลัง

        “จิซากิ เธอมาทำไมถึงอยู่ตรงนี้?” ตบไหล่เธอ สึนะถามด้วยความสงสัย

        จู่ๆก็ถูกไหล่ จิซากิสะดุ้งโหยง ทว่าเมื่อได้ยินเสียงเขา

        เธอจึงใจเย็นลง หันหลังไปขณะที่เอามือวางบนหน้าอกมองสึนะ

        “อยู่ดีๆทำอะไรของนาย!”

        “ทำไมเธอเสียงดังด้วย?” สึนะมองเธอแปลกๆ พบแววตาไม่ปกติเธอ

        ไม่นานนักสึนะก็เข้าใจ เขาหัวเราะออกไม่อย่างอดไม่ทันที

        “ฮ่าๆ ถ้าเป็๲จิซากิ ฉันพอเข้าใจอยู่นะ...”

        “อย่าพูดแปลกๆนะ!” จิซากิหันหน้าหนีฝืนพูด ขณะก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

        ไม่ว่ารู้ควรพูดตอบอะไร———-

        สึนะส่ายหน้าอย่างขบขัน แล้วพูดยิ้มๆว่า

        “พวกเราไปกันเถอะ!”

        จากนั้นสึนะก็จับมือจิซากิทันที ทำให้จิซากิ๻๷ใ๯ เธอดิ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอมแพ้...

        แล้วถูกสึนะจูงมือไปด้วยสีหน้าแดงๆ

        ‘คนบ้า...’

        เขาดึงเธอมาข้างตัวแล้วออกเดินอีกครั้ง

        จิซากิมองใบหน้าเขา และแม้แต่เธอเองก็ไม่ได้สังเกตุเลยว่าตอนนี้ริมฝีปากเธอได้โค้งขึ้น(ยิ้ม)

        ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกัน โดยมีมือเป็๲สิ่งเชื่อมโยงทั้งสองไว้

        ในเวลานี้พวกเขาดูเหมือนคู่เดทกันจริงๆแล้ว...

        มีสายตาผู้คนมากมายมองเด็กสองคนนั้นไปด้วยรอยยิ้ม..

        ทั้งสองคนเดินเล่นไปทั่ว ที่สึนะพากันเดินเข้าร้านค้าบางชื้ออะไรบางอย่างด้วยกัน. กินขนมด้วยกัน หลังทานข้าวเที่ยงเสร็จ พาไปร้านเกมเช็นเตอร์ พวกเขาเล่นเกมด้วยกัน ....

        ดูเธอจะสนุกสนานกับเล่นเกมมากแฮะวันนี้...

        สึนะมองดูเธอ เห็นแค่เธอสนุกนั้นเขาก็พอใจแล้ว..

        จิซากินั้น ยิ้มตลอด.. มีแต่รอยยิ้มของเธอนั้นไม่เคยหายไปจากใบหน้าน่ารักเลยนับ๻ั้๹แ๻่๰่๥๹ครึ่งหลังของการเดทเสียงหัวเราะที่ราวกับระฆังแก้วของเธอ

        ดังขึ้นไม่หยุดเช่นกัน มันดึงดูดความสนใจจากทุกคนที่อยู่ใกล้ๆไม่ว่าจะเป็๞ชายหรือหญิง

        สึนะกับจิซากิจับมือกันและกันขณะที่กำลังกินไอศรีมคนละอันพร้อมเดินเที่ยวกันต่อไป.......หลายชั่วโมงจนถึงตอนเย็นได้เวลากับ

        .

        .

        .

        .

        “อ่า...วันนี้ทั้งวันสนุกจัง..ได้ออกแรงนิดหน่อยก็ดีนะ” จิซากิบิดตัวไปมา ฝ

        “ฮ่าๆ นั้นสิ..วันนี้ทั้งวันก็สนุกดีนะ แต่ถึงเวลาเด็กๆต้องกลับบ้านแล้ว...” สึนะ

        “ทำเป็๞พูด! แล้วทีตัวนายเองไม่ใช่เด็กหรือไง!” จิซากิพูดสวนกลับสึนะ

         “น่าๆเ๱ื่๵๹เล็กๆน้อยๆไม่ต้องสนใจหรอก...งั้นเรากลับการเลยไหม..” สึนะยกมือมองเวลาในมือถือ

        “อืม..กลับกันเถอะ..รู้สึกแถวนี้มันน่ากลัวแปลกนะ” จิซากิพูดขึ้นมามองรอบ

        ใช่!! ไม่ได้มีแต่สึนะเท่านั้นที่รู้สึก แม้แต่จิซากิก็ยังรู้สึกได้

        แต่สึนะกับไม่รู้มันเป็๞เพราะอะไร แม้ผู้คนเดินผ่านจะน้อย แต่สัญชาตญาณและรางสังหรณ์เตือนเขา..

        ตอนนี้พวกเขากำลังกลับกัน คุยกันเล่นตลอดทางจนมาถึงถนน

        สึนะหยุดรอเวลาเปลี่ยนไฟสัญญา

        ในรอบตอนนี้มีแค่พวกเขาที่รออยู่ ไม่มีคนแถวนี้เลย

        สึนะที่สงสัยกำลังจะคิดอะไรอยู่แต่คนข้างๆเรียกเขาก่อน

        “นี่..สึนะ ขอบคุณนะที่วันนี้มาเที่ยวด้วยกันกับฉัน..ถึงจะเป็๲เพราะสัญญาก็ตาม..” จิซากิ

        “อะไรกันเห็นว่าจะพูดอะไรชะอีก เฮ้อ ที่ผมมาด้วยไม่เพราะสัญญาหรอกนะ วันหลังพวกเราก็มาเที่ยวได้ตลอดอีกนะ ” สึนะทำหน้าหน่ายกับคนตรงหน้าจริงๆ

        ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนให้จิซากิ “ เพราะเป็๲เธอไง เธออยากจะไปไหนผมก็จะพาไปอยู่แล้ว”

        “งั้นเหรอ...” จิซากิหันหน้าหนีกับการจ้องสึนะทางสายตา แต่เธอกับดีใจอยู่ลึกๆในใจ..

        จิซากิสังเกตเห็นไฟสัญญาเปลี่ยนสีแล้ว เธอเลยรีบเดินนำหน้าสึนะ เหมือนกำลังหลบหน้า

        “ไม่ไหวๆ.. รอกันด้วยสิ!” สึนะ

        “ฮิๆ ไปก่อนนะ” จิซากิ

        สึนะเดินตามไม่กี่ก้าวก่อนหยุด

        จิซากิที่หยุดและหันหลังมุมมาพูดกับสึนะ

        “วันนี้ทั้งวันนะ.. ฉัน——สนุกมา-กเลยล่ะ—-” ก่อนจะจบประโยชน์พูด

        เสียงช็อค——-ช่า—-แกร่ก ปุ๊

        ไฟสีแดงที่เปลี่ยนเป็๞สีเขียวแล้ว...จู่ๆสีมันกะพริบไปเป็๞สีแดงอีกครั้ง

        สึนะที่รู้สึกไม่ดีเลย รีบยกมือจะคว้าจิซากิ....พร้อมจะเรียกเธอ—-

        .

        ก่อนจะจบประโยชน์นั้น “—ฉันสนุกมากเลยสึนะ” รอยยิ้มของช่างสดใส ใบที่แสดงถึงความสุข บอกกับสึนะ.....

        แต่ในเวลานั้น มีรถตู้ที่วิ่งผ่านด้วยความเร็ว—-เหมือนมีอะไรถูกชน

        !! เงาที่ลอยกระเด็นไป

        ก่อนเขาจะเห็นเธอถูกรถชนต่อหน้าต่อหน้าต่อตา

        ปัง————เคร้งงงงง เสียงกระแทรกของร่างใครสักคนลอยไปตกลงพื้นพร้อมสีแดงที่ไหลออกมา

        มีอของสึนะว่างเปล่า

        !!!

        สึนะทีเห็นนั้นก็ช็อคมาก—-

        “จ——จิซะ—ซากิ!!!” เสียง๻ะโ๠๲ของสึนะ——

        .

        .

        .