ป่าพฤกษา์ มีพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ประกอบด้วย 3 ส่วน คือเขตรอบนอก เขตกลาง และเขตลึกลับ เขตรอบนอกมีสัตว์อสูรระดับต่ำอาศัยอยู่ ถือว่าเป็ที่ปลอดภัยที่สุด หลิวจื้อโหยว วนเวียนในเขตรอบนอกใช้เวลา 3 ปี เขาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในป่า การเอาชีวิตรอด โดยเอาชีวิตเป็เดิมพัน ทักษะต่างๆ เขาเริ่มชำนาญขึ้นเป็ลำดับ จากเด็กอายุ 6 ปี ตอนนี้เขาสามารถสังหารสัตว์อสูรระดับต่ำได้สบายๆ หลิวจื้อโหยว อายุ 9 ปี แต่รูปร่างที่สูงโปร่ง ร่างกายที่แข็งแรง ทำให้เขาเหมือนเด็กหนุ่มอายุ 15 ปี จากประสบการณ์ในป่า ทำให้ประสาทััเขาดีมาก รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวในป่าได้อย่างดีเยี่ยม ่แรกที่เข้าอยู่ในป่า เขาต้องค่อยหลบซ่อนสัตว์อสูร หรือแม้กระทั่งมนุษย์ที่เข้ามาเก็บสมุนไพร ทำให้เขาใช้ชีวิตลำบากมาก ๆ ต้องนอนตามโพรงไม้ หรือถ้ำ กลางวันก็ต้องศึกษาคำภีร์ยุทธ์และวิชาปรุงยา จนทำให้เขาจดจำสมุนไพรทุกชนิดที่มีบันทึกไว้ในคำภีร์ ส่วนวิชาหมัด ฝามือ ก็สามารถปะทะกับสัตว์อสูรระต่ำได้แล้ว วิชากระบี่ ดาบ และหอกนั่น เขาเข้าใจและใช้มันอย่างชำนาญแล้ว จนสามารถสังหารสัตว์อสูรระดับต่ำได้ ในการเปิดชีพจรเขาเปิดจุดได้ 90 จุด ขาดเพียง 10 จุด ก็จะทะลวงขั้นรวมลมปราณ ขึ้นไปสู่ขั้นตอนหลอมลมปราณแล้ว ต้องขอบคุณพลังจากบัวเพลิงฟ้า ที่ทำให้เขาขึ้นมาอยู่ขั้นนี้ได้ พลังลมปราณ 20 ปีเพิ่มขึ้นมาเป็ 30 ปี จากคนธรรมดาที่ต้องฝึกฝนถึง 30 ปีถึงจะได้พลังลมปราณขนาดนี้ แต่หลิวจื้อโหยว ใช้เวลาแค่ 3 ปี วันนี้เขาได้ติดตามวานรขาว ซึ่งเป็สัตว์อสูรระต่ำขั้นสูงสุด อีกไม่นานคงจะขึ้นเป็ระดับกลาง ร่างกายวานรขาว ใหญ่โตกว่ามนุษย์เป็ 2 เท่า แขนที่ยาวและทรงพลัง ห้อยโหนไปตามต้นไม้ เสียงร้องที่ดังสนั่นทำให้สัตว์น้อยใหญ่หวาดกลัวและหลบหนีไป วานรขาวเคลื่อนตัวเข้าไปในป่าลึก เข้าสู่อาณาเขตของป่าเขตกลาง ซึ่งหลิวจื้อโหยว ได้หยุดกายไว้ก่อนที่จะััถึงอันตราย เขาได้หลบเข้าพุ่มไม้ และแอบมองตามวานรขาว ขณะนั้นเองได้ปรากฏลมพัดอย่างรุนแรง สัตว์อสูรขนาดใหญ่ได้พุ่งเข้าโจมตีวานรขาว กรงเล็บขนาดใหญ่ได้เจาะทะลุศีรษะวานรขาว ทำให้มันสิ้นใจทันที พร้อมกับบินขึ้นฟ้าไป ชนาดของปีกมันยาวข้างละ 5 เมตร จง่อยปากที่แหลมคม ดวงตาเป็สีดำสนิท และมีวานรขาวอยู่ในกรงเล็บของมัน “อันตรายจริงๆ” หากจำไม่ผิดต้องเป็อินทรีเหล็กดำเป็แน่ สัตว์อสูรระดับกลางขั้นสูง” หลิวจื้อโหยว คิดในใจ