พราวฟ้าก้าวลงมาจากโต๊ะอาหารค่ำด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ มื้ออาหารวันนี้มีเพียงเธอกับคุณพิภพเท่านั้น เหมือนดาวแม่ของเธอต้องออกไปทำธุระให้สามีแต่เช้าและยังไม่กลับ พิภพไม่ได้พูดอะไรมาก แต่สายตาที่เขามองมายังพราวฟ้าในจังหวะที่ยกแก้วน้ำหรือเช็ดปากนั้นเต็มไปด้วยความเงียบงันและเย้ายวนใจ ทำให้หัวใจของพราวฟ้ายังคงเต้นรัวไม่หาย
เธอตัดสินใจเดินออกมาสูดอากาศด้านนอก พ้นจากบริเวณสวนหน้าบ้านที่สว่างไสว เธอเดินอ้อมไปทางปีกซ้ายของคฤหาสน์ ซึ่งเป็ส่วนที่มืดและเงียบสงบกว่า แสงสลัวจากดวงจันทร์ส่องกระทบ เรือนกระจก ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ ทำให้เกิดเงาที่ซับซ้อนน่าค้นหา พราวฟ้าเดินผ่านเรือนกระจกและมาถึงส่วนของ ห้องพักคนใช้ ซึ่งเป็อาคารชั้นเดียวที่ดูเรียบง่ายอยู่ด้านหลังสุดของสวน
"ที่นี่เองสินะ…ห้องพักของรำเพยกับคนอื่น ๆ" เธอคิดในใจ
ขณะที่กำลังจะเดินกลับ หูของพราวฟ้าพลันได้ยิน เสียงครวญคราง แ่เบาเล็ดรอดออกมาจากหน้าต่างบานหนึ่งที่ไม่ได้ปิดสนิท มันเป็เสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเร่าร้อน และตามมาด้วย เสียงิัเสียดสีกัน และ เสียงหอบหายใจ ที่หนักหน่วง
พราวฟ้าหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนอยู่ต่อหน้าคุณพิภพเสียอีก ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้หน้าต่างบานนั้น
ภายในห้องพักที่แสงไฟสลัว พราวฟ้าเห็น รำเพย แม่บ้านสาวชาวลาวกำลังอยู่บนเตียง โดยมีร่างของผู้ชายคนหนึ่งทาบทับอยู่ รำเพยส่งเสียงครางแ่เบาเมื่อร่างกายถูกััอย่างหนักหน่วง ผู้ชายคนนั้นคือ น้ามั่น คนขับรถที่ดูภูมิฐานวัยกลางคนแต่ร่างกายกำยำ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและสีหน้าของความปรารถนาที่ไม่อาจยับยั้งได้
น้ามั่นโอบรัดรำเพยอย่างเร่งรีบ เขาไม่สนใจที่จะปิดบังความ้าของตัวเองแม้แต่น้อย รำเพยทั้งเกรงใจและยินยอมในทุกััของน้ามั่น เสียงของน้ามั่นทุ้มต่ำและหยาบกระด้าง ขณะที่เขาพึมพำบางอย่างข้างหูของรำเพย
พราวฟ้ายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างติดตา ตัวของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรู้สึกว่าเืสูบฉีดไปทั่วใบหน้าและร่างกาย สัญชาตญาณหนึ่งบอกให้เธอรีบหนีไปจากตรงนี้ แต่มันถูกกลบด้วย ความหวั่นไหว และ ความอยากรู้อยากลอง ที่ปะทุขึ้นในใจ การได้เห็นความสัมพันธ์ที่เร่าร้อนและลับ ๆ นี้ ทำให้เธอตระหนักว่าร่างกายของผู้หญิงคนหนึ่งสามารถสร้างแรงปรารถนาให้ผู้ชายได้ถึงขนาดนี้
เธอเริ่มเปรียบเทียบััที่เห็นกับความรู้สึกที่ได้รับจากสายตาของคุณพิภพ—มันเป็ความรู้สึกที่คล้ายกัน แต่เหตุการณ์ตรงหน้าคือความจริงที่ดิบและเร่าร้อนกว่ามาก
เมื่อเหตุการณ์ถึงจุดสูงสุด รำเพยครางยาวออกมาอย่างหมดจด น้ามั่นถอนตัวออกมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนัก ๆ พราวฟ้าใช้จังหวะนั้นค่อย ๆ ถอยห่างออกมาจากหน้าต่างอย่างช้า ๆ
เมื่อเธอเดินกลับมาถึงห้องนอน พราวฟ้าทิ้งตัวลงบนเตียง ผ้าปูที่นอนที่เคยรู้สึกเย็นสบายกลับกลายเป็ความร้อนรุ่มในค่ำคืนนี้ มือของเธอััร่างกายตัวเองอย่างไม่มีสติ ใบหน้าของน้ามั่นและเสียงครางของรำเพยยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด
โลกของคฤหาสน์นี้ไม่ได้มีแค่ความหรูหราและความสง่างาม แต่เต็มไปด้วย ความลับของร่างกาย ที่ถูกปลดปล่อยอย่างซ่อนเร้น และพราวฟ้าก็เพิ่งถูกดึงเข้าสู่ความลับนั้นด้วยความสมัครใจ
“ฉันอยากรู้…ว่ามันรู้สึกอย่างไร” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ในความมืดมิด
1K
