อสูรล้างสวรรค์

      กู่เฉียนซานโกรธมาก เขาอยากจะสังหารโจวเย่ด้วยมือของเขาเอง

       น่าเสียดายที่กู่เฉียนซานกำลังเผชิญหน้ากับโจวเฟิง หากเขาต้องการฆ่าโจวเย่ เขาต้องเอาชนะโจวเฟิงซะก่อน

         "กู่เฉียนซาน กู่หยิงของเจ้าตัดสินใจผิด ข้าไม่รู้ว่าเธอจะเสียใจหรือเปล่า” โจวเฟิงยิ้มเยาะ เขารู้สึกภูมิใจและมีความสุขกับโจวเย่ในใจ

         "หลงเอ๋อ! ฆ่าโจวเย่!" กู่เฉียนซานพูดอย่างบูดบึ้ง เมื่อจ้องมองไปที่โจวเฟิง รัศมีแห่งการสังหารของเขาได้เพิ่มขึ้น 

กู่หลง พุ่งไปอย่างรวดเร็ว 

          กู่หลงเป็นผู้ฝึกฝนในอาณาจักรคุรุยุทธ์ระดับที่หนึ่ง และความแข็งแกร่งของเขาอยู่เหนือโจวเย่มาก

"พี่เย่ ระวัง!" หงเยว่ตะโกนออกมาอย่างกังวล

          "ถ้าจะรังแกเย่เอ๋อ ถามข้าก่อนว่าเห็นด้วยหรือไม่!” โจวคุนพูดอย่างเย็นชาด้วยความโกรธ และเขาต้องการที่จะพุ่งออกไป

         "ถ้าเจ้าต้องการช่วยโจวเย่ เจ้าจงถามข้าก่อนว่าข้าเห็นด้วยหรือไม่!" ในขณะนี้ มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วและหยุดโจวคุนไว้ 

         "ลุงสอง ฆ่าเขา! กู่หลงพูดอย่างเย็นชา และในขณะเดียวกันก็พุ่งไปหาโจวเย่ ดาบในมือของเขาถูกเหวี่ยงออกไปอย่างโหดเหี้ยม

            "พี่ใหญ่!" โจวเซียวตกใจมาก เขาอยากออกไปช่วย แต่เขาไม่มีความสามารถนั้น 

"ไปช่วยคุณชายใหญ่กันเถอะ!” ลิซ่งตะโกน

           ใบหน้าของโจวเย่เคร่งขรึม เขาหลีกเลี่ยงการโจมตีของดาบอย่างน่าตื่นเต้น และในขณะเดียวกันเขาก็คาดเดาการโจมตีของกู่หลง 

        ดังนั้น ในขณะที่เขาหลีกเลี่ยงดาบ โจวเย่ได้กระตุ้นพลังของธาตุลม และร่างของเขาก็ถอยกลับด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น โดยดึงตัวออกห่างจากการถูกโจมตี

           แต่ความเร็วของกู่หลงนั้นเร็วมาก และเขาก็ตามทันได้ในสองหรือสามลมหายใจ

         สีหน้าของโจวเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย "พลังยุทธ์ของกู่หลงเหนือกว่าเขามากเกินไป หากไม่มีใครมาช่วยเขา โจวเย่ก็จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา"

          แม้ว่าโจวเย่จะมีความทรงจำเกี่ยวกับเทพปีศาจและประสบการณ์มากมาย หากคู่ต่อสู้แข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าเขาจะมองเห็นการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ เขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เพราะความเร็วของขาเองก็ไม่เร็วเท่าศัตรู

"โจวเย่! ตายซะ!” กู่หลงคำรามและแทงดาบออกไป 

      โจวเย่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว เขาทำได้แค่ต้านทานการโจมตี 

"เคล้ง!”

ปลายดาบกู่หลงกระแทกเข้ากับปลายหอกของโจวเย่  

       "อัจฉริยะผู้ไม่มีใครเทียบได้เหรอ? วันนี้ข้าจะฆ่าอัจฉริยะอย่างเจ้า และล้างแค้นให้กับกู่หยาง!" กู่หลงพูดอย่างอาฆาตแค้น

พลังอันทรงพลังกระแทกโจวเย่กระเด็นออกไป 

        ขณะนี้แขนของเขาเจ็บ และหอกสังหารวิญญาณเกือบจะหลุดออกจากฝ่ามือของเขา

        เลือดในร่างกายพรุ่งพล่านอย่างรุนแรง หากไม่ใช่เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งของโจวเย่ เกรงว่าเขาจะอาเจียนออกมาเป็นเลือด

         "ความเร็วของกู่หลงเร็วกว่าข้ามาก" โจวเย่ขมวดคิ้วและแอบพูด

      "เย่เอ๋อ!" โจวเฟิงกังวล เพราะคู่ต่อสู้ของโจวเย่ คือกู่หลง 

          "พี่ใหญ่ระวังด้วย ท่านไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!" โจวเซียวคำรามด้วยความกังวล

          "คุณชายใหญ่!" สมาชิกในตระกูลโจว ตกตะลึงและต้องการเข้าไปช่วยเหลือ แต่พวกเขาก็พัวพันกับคนอื่นของตระกูลกู่

         "สังหารโจวเย่ซะ! ฆ่าเขาเพื่อข้า!” กู่เหลี่ยงคำรามด้วยน้ำเสียงที่ออกคำสั่ง

             กู่เหลี่ยง จะปล่อยให้โจวเย่ มีชีวิตอยู่ได้อย่างไรเมื่อลูกชายของเขาถูกฆ่า?

          กู่หลง ไม่ให้โอกาสโจวเย่ ได้หายใจ เขารีบพุ่งโจมตีอีกครั้งอย่างดุร้าย

          เมื่อร่างของโจวเย่ทรงตัวได้ เขาก็ปักหอกสังหารวิญญาณลงสู่พื้นอย่างกะทันหัน และประสานมือเข้าด้วยกัน และจ้องมองไปที่กู่หลงอย่างอาฆาต

          ตระกูลโจวกังวล แต่ใบหน้าของโจวเย่กลับเย็นชาและดุร้าย

         พลังแรงกดดันอันทรงพลังพุ่งออกมาจากร่างของโจวเย่ และผมยาวของเขาก็ปลิวไสว 

            เมื่อเห็นท่าทางของโจวเย่ ที่ดูเหมือนว่าจะเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง กู่หลงก็แสดงความรังเกียจออกมา "คิดจะสู้เหรอ?"

        "เขาจะทำอะไร?" โม่เจียงขมวดคิ้ว เขามองดูโจวเย่อย่างประหลาด

"ด้วยช่องว่างความแข็งแกร่งขนาดใหญ่ขนาดนี้ เขายังมีแผนที่จะสู้อยู่อีกเหรอ?"

       เมื่อเห็นท่าทางของโจวเย่ ทุกคนก็รับรู้ได้ว่า โจวเย่ตั้งใจที่จะเผชิญหน้า แต่นี่ไม่ใช่การมองหาความตายหรอกเหรอ?

         พลังสีม่วงพุ่งออกมาจากร่างกายอย่างบ้าคลั่ง และควบแน่นเป็นพลังป้องกันปกคลุมบนร่างของโจวเย่ทันที!

          ทุกคนที่อยู่ใกล้โจวเย่ รู้สึกถึงพลังชอันแข็งแกร่งของโจวเย่ได้ในทันที และพวกเขาต่างตกตะลึง สายตาของพวกเขาจ้องมองไปที่โจวเย่อีกครั้ง

         "ทักษะยุทธ์ระดับสีเหลืองขั้นกลาง! หมัดวายุทำลาย!”

         โดยไม่สนใจโล่พลังชีวิตสีม่วง กู่หลงตะโกนและโจมตีอย่างโหดเหี้ยมด้วยหมัดทันที

"ปัง!"

           หมัดที่ทรงพลังกระแทกเข้ากับโล่พลังชีวิต ด้วยเสียงปัง และโล่พลังชีวิตแตกสลายทันที 

        โจวเย่ควบแน่นเกราะป้องกันเพื่อลดความเสียหาย จากการโจมตีของกู่หลงให้เหลือน้อยที่สุด

        อย่างไรก็ตาม โจวเย่ยังคงได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีนี้ โดยมีเลือดไหลอยู่ที่มุมปากของเขา

          "ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน!" กู่หลงยังคงไล่ตามโดยไม่ให้โอกาสโจวเย่เลย

 ทหารยามหลายคนรีบเข้าไปสนับสนุน

         แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่สามารถหยุดกู่หลงได้เลย

          ในพริบตา กู่หลงก็เข้าใกล้โจวเย่อีกครั้ง และดาบก็แทงไปที่โจวเย่อย่างไร้ความปราณี

           "พี่เย่!” ในที่สุดหงเยว่ก็อดไม่ได้ เธอกระตุ้นพลังของเธอ และพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว 

         หงเยว่ปรากฏตัวและยืนอยู่ต่อหน้าโจวเย่ ใบหน้าที่สวยงามของเธอเย็นชา 

"หงเยว่ หลบไป!" โจวเย่ ตกตะลึงและเป็นกังวล

        หงเยว่ มีฐานการฝึกฝนระดับที่สองของอาณาจักรนักยุทธ์ เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกู่หลงเลย

          "ฮึ่ม! ข้าจะส่งเจ้าไปตายด้วยกัน!" กู่หลงยิ้ม ดวงตาของเขาดุร้ายมากขึ้น

         แต่ขณะที่ดาบในมือของกู่หลง อยู่ห่างจากหงเยว่ เพียงหนึ่งเมตร และในขณะที่หงเยว่กำลังจะใช้ทักษะการต่อสู้ของเธอ เงาสีดำก็กระพริบมาอย่างรวดเร็ว

"เคล้ง!”

         ดาบยาวในมือของกู่หลงอยู่ห่างจากหงเยว่เพียงครึ่งนิ้ว และมีนิ้วคู่หนึ่งจับปลายดาบไว้ กู่หลงไม่สามารถขยับดาบของเขาได้เลย 

        กู่หลง พูดอย่างดุร้าย "เจ้าหอโม่เจียง ท่านรู้ไหมว่าท่านกำลังทำอะไรอยู่"

        โม่เจียงเป็นคนเข้ามารับการโจมตี และเขามารับการโจมตีได้ทันเวลาเพื่อหยุดกู่หลง