ปกป้องข้าที ข้าอ่อนแอ!
14 ลูกโคอาล่าน้อย
ขณะกำลังเดินป่า ลู่เว่ยหลงเหนื่อยจนหอบแฮ่ก เขาผวาสะดุ้งเล็กน้อย สีหน้างุนงงหันซ้ายหันขวาไปรอบๆ หงหลิ่งเหวินที่เห็นท่าทางผิดปกติจึงเอ่ยถาม
“มีอะไรหรือขอรับคุณชาย”
ลู่เว่ยหลงยังคงหันมองไปมาแต่ก็ไม่เห็นอะไร
“อืม... ไม่มีอะไรหรอกมั้ง เดินกันต่อเถิด”
พวกเขาเดินกันต่ออีกสักพัก ลู่เว่ยหลงก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมาอีกและหันไปมองรอบๆ คราวนี้ฉินหย่งสือจึงหันมามอง
“ทำไมหรือ?”
“ข้ารู้สึกแปลกๆ แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร”
ลู่เว่ยหลงเริ่มกระสับกระส่าย แต่เมื่อไม่รู้เหตุผลเขาจึงทำอะไรไม่ได้
“คงไม่มีอะไร ขออภัยด้วยที่ทำให้เป็ห่วง”
คนทั้งสามเริ่มออกเดินต่อ ฉินหย่งสือหันกลับมามองคุณชายลู่เมื่อสังเกตุได้ว่าใบหน้านั้นยังคงมีแววกังวล ในตอนนั้นดวงตาโตก็เบิกกว้าง หันไปมองข้างหน้าเยื้องไปทางซ้าย
“ทางนั้นๆๆ”
นิ้วขาวซีดชี้ไปยังทิศที่กำลังมอง ท่าทางของคุณชายลู่ดูตื่นเต้นปนกังวล ฉินหย่งสือและหงหลิ่งเหวินหันไปมองตามทิศที่ชี้
พวกเขามองไปยังความว่างเปล่าได้สักพัก ฉินหย่งสือก็เริ่มััอะไรได้
“มาแล้ว”
ฉินหย่งสือพูดเบาๆ มือกระชับกระบี่เตรียมตัวเผื่อไว้
“อะไรมาหรือ?” ลู่เว่ยหลงถาม
“สัตว์อสูรลิง”
ลู่เว่ยหลงใ มองไปยังทิศทางนั้นที่เขาััได้ จนกระทั่งเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่ไกลๆ สิ่งนั้นโหนจากกิ่งไม้หนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่งอย่างแคล่วคล่อง
“ตะ ต้องฆ่ามันไหม?”
ลู่เว่ยหลงเสียงขาด่ ใบหน้าขาวซีดร่างสั่นเทา หงหลิ่งเหวินหันมาตอบ
“สัตว์อสูรลิงมีเขี้ยวเล็บก็จริง แต่เพียงหนึ่งตัวไม่อันตรายเท่าใดหรอกขอรับ เพียงก่อให้เกิดความรำคาญเท่านั้น”
ลิงตัวนั้นโหนเข้ามาใกล้พอให้ทั้งขบวนมองเห็นกันครบทุกคน แล้วจึงโหนออกไป
“แปลกจริง มันมาทำอะไร?” ลู่เว่ยหลงหันไปหาฉินหย่งสือ
“เ้าััมันได้ด้วยรึ?” ฉินหย่งสือหันมาถาม
“ห๊ะ? อะ..เอ่อ.. ถ้านั่นเรียกััได้ล่ะก็ คงใช่กระมัง”
“เ้าใช้ปราณตรวจสอบหรือ?”
“ปราณข้าทำเื่แบบนั้นมิได้หรอก”
ลู่เว่ยหลงตอบ โบกมือไวๆ เขาเองก็แปลกใจ ไม่เข้าใจว่าเป็เพราะเหตุใดจึงััได้เช่นกัน ฉินหย่งสือเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ
“ไปกันต่อเถิด ต้องเข้าป่าลึกกว่านี้จึงจะเจอผู้ลอบโจมตี ตอนนี้ใกล้ยามโหย่วแล้ว ในป่าดิบขนาดนี้จะมืดเร็วมาก ควรหาที่เหมาะๆไว้ค้างคืนกัน”
“ขอรับท่านรองประมุข”
หงหลิ่นเหวินตอบผู้เป็นาย เดินไปต่ออีกไม่นานก็เจอลานกว้างต้นไม้เบาบาง เหมาะสำหรับขบวน 18 คนให้นอนค้างคืน
เหล่าศิษย์สำนักกระบี่ฉินทิ้งตัวลงนั่งพักผ่อน พวกเขากำลังจับกลุ่มคุยกันเพื่อจัดเวรยาม ลู่เว่ยหลงยืดบิดไปบิดมาท่าทางไม่สบายใจ ตัดสินใจเดินเข้าไปหาฉินหย่งสือ
“คุณชายใหญ่ขอรับ”
“มีอะไร”
ฉินหย่งสือตอบแต่ไม่ได้หันมา เขากำลังมองสำรวจความปลอดภัยของลานกว้างแห่งนี้ ลู่เว่ยหลงกระอักกระอ่วน
“ข้าอยากไปถ่ายเบา”
ดวงตาคมตวัดขวับกลับมามอง คนร่างบางเฉมองไปทางอื่น พูดอุบอิบ
“จิ้นฝานไม่อยู่ ข้าไม่รู้จะบอกใคร”
ใบหน้าของรองประมุขอ่อนลงนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหาพื้นที่เหมาะๆ
“ไปทางนั้นน่าจะมีแวดล้อมที่ดี แต่แถบนี้ไม่ได้ปลอดภัยนัก พยายามอย่าเดินไปไกลเกินไป”
ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก กำลังจะออกเดิน
“จะให้ข้าไปส่งหรือไม่?”
“มะ…ไม่รบกวนหรอกขอรับ!”
ลู่เว่ยหลงรีบปฎิเสธ
“จะให้ศิษย์สักคนไปส่งหรือไม่?”
“ไม่ต้องรบกวนใครทั้งนั้นหรอกขอรับ!”
ลู่เว่ยหลงแก้มมีเืฝาดรีบเดินฉับเข้าป่าไป ร่างสูงมองตามหลังร่างบางจนลับตา
“ทำเหมือนกับข้าเป็เด็กอนุบาลไปได้”
ลู่เว่ยหลงพูดงุบงิบขณะยืนทำธุระ เขาเดินห่างออกมาไม่ใกล้ไม่ไกลลานกว้างมากนัก พอมาอยู่คนเดียวในป่า คุณชายลู่ก็เกิดความระแวงต่อสิ่งเคลื่อนไหวทุกอย่างรอบๆตัว จนกระทั่งทำธุระเสร็จ
“อยู่ป่าแบบนี้ จะต้องตัวเหม็นไปทุกวันเลยรึเปล่านะ” พูดบ่นกับตัวเอง
ลู่เว่ยหลงขยับกายจะกลับไปทางลานกว้าง แต่อะไรบางอย่างดึงให้เขาหันกลับไปมองข้างหลัง ความรู้สึกไม่ค่อยดีเริ่มออกมาปั่นป่วนเืในร่างกายคนขี้กลัว
“ใช่หรือ? ไม่มั้ง? ไม่ใช่หรอกน่า... แต่เดี๋ยว? หืม?”
ลู่เว่ยหลงลองเพ่งสมาธิ ความรู้สึกนี้..ใช่แน่! ใช่แน่ๆ
ความรู้สึกเมื่อกลางวันนี้ที่เขาััได้ว่ามีสัตว์อสูรลิงอยู่! แต่เขาจับไม่ได้ว่ามาจากทางไหน หรือเหมือนจะทุกทาง? แถมยังเข้าใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วด้วย
เอ๊ะ? ...มาทุกทางจริงๆด้วย!
ไวเท่าความคิด ขาบอบบางของคุณชายลู่ก็วิ่งเร็วปรู๊ดกลับไปทางลานกว้าง
“อีแบบนี้มากันทั้งโขยงแน่ๆเลยว้อยยยยย”
เขาะโ ความหวาดกลัวจับจิตพุ่งปรี๊ด ถ้ามาตัวเดียวไม่น่ากลัว แต่มาเป็ฝูงแบบนี้มันก็ต้องมีเหวอะหวะกันไปข้าง สถานการณ์นี้อันตรายมาก! เขากำลังเฉียดเข้าใกล้ความตาย อ๊าาา ทำไมเขาถึงมาปลดทุกข์ไกลนักเล่า! เมื่อไรจะถึงสักที!
ในที่สุดขาของเขาก็พากลับมายังลานกว้าง ศิษย์บางคนเหลือบมามองด้วยความฉงน หากแต่เขายังวิ่งต่อ
ปลอดภัยหรือยัง? น่าจะยัง ที่โล่งแบบนี้ยังไม่ปลอดภัย! แล้วตรงไหนที่ปลอดภัยล่ะ?
ดวงตาตื่นกวาดไปทั่วจนไปเจอเข้ากับร่างสูงในอาภรณ์สีดำ!
นั่นไง!
พยัคฆ์แดง!
ปลอดภัยชัวร์!!!
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก”
ลู่เว่ยหลงร้องเสียงดังพุ่งตรงไปยังเซฟโซน เหล่าศิษย์ทุกคนเริ่มตื่นใกับเสียงร้องจนหันมาหาเขา ฉินหย่งสือที่กำลังหันหลังให้เอี้ยวคอกลับมามองเ้าของเสียงร้อง เขายืนนิ่งด้วยความแปลกใจ
ลู่เว่ยหลงที่วิ่ง 4x100 มาไม่สามารถพูดอธิบายได้ และไม่สามารถหยุดฝีเท้าได้!
เขาวิ่งพุ่งหลาวะโเกาะร่างแข็งๆเสียงดังหมับ!
ศิษย์ทุกคนตื่นตะลึงมองภาพตรงหน้า
ร่างแกร่งของท่านรองประมุขฉิน มีมนุษย์ผอมบางคนหนึ่งเกาะหนึบจากทางด้านหลัง มือและขาเกาะก่ายลำตัวไว้แน่นคล้ายลูกลิงเกิดใหม่ คนตัวสูงยันพื้นอย่างมั่นคง โดนพุ่งชนใส่ขนาดนั้นหากเป็คนธรรมดาคงจะต้องล้มกลิ้งไปแล้วเป็แน่
“อ๊ากกกกกกกกก ว๊ากกกกกกกกกก”
คนเกาะหลังร้องโวยวาย ความกลัวตายบังตาจนพูดไม่รู้เื่ ฉินหย่งสือขมวดคิ้วสงสัยเอี้ยวคอมาถามด้วยความใจเย็น
“มีเหตุใดรึ? ...หรือเ้าััถึงลิงพวกนั้นได้งั้นรึ?”
“อื้อ อื้อ ชะ ใช่ อ๊าาาาาาาาาา มันมาแล้วๆๆ ทางนั้นๆๆๆ”
ศิษย์ทุกคนรีบผุดลุกชักกระบี่หันไปทางที่ลู่เว่ยหลงเพิ่งวิ่งเข้ามา ใจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ฉินหย่งสือชักกระบี่ออกมา ถือกระชับแน่น กระบี่’ทลายหินผา’ส่องแสงแวววับ ฉินหย่งสือเร่งปราณออกมาจนแผ่ครอบคลุมพื้นที่
ลู่เว่ยหลงกระชับอ้อมแขน หัวใจเต้นตุบตับ ความรู้สึกในหัวแจ่มชัด พวกอสูรกำลังมา พวกมันมีจำนวนมากมาย พวกมันเข้าใกล้มาแล้วแล้ว อีกประเดี๋ยวพวกมันต้องโถมเข้ามาเป็คลื่นั์แน่ เขาไม่มีปราณจะสู้ได้อย่างไร!
ในตอนนี้เขาจะไม่มีทางปล่อยหนทางรอดไปจากอ้อมแขนของตนเด็ดขาด!
เพียงอึดใจ ฉินหย่งสือก็ััได้บ้าง เขาเม้มปากแน่น ะโสั่งศิษย์สกุลฉินทุกคน
“ศัตรูมีจำนวนมาก! ตั้งสมาธิให้ดี!”
“ขอรับ”
เสียงตอบรับกระหึ่มก้องป่า
ลิงตัวแรกโผะโออกมาจากกิ่งไม้ ะโมาทางศิษย์ผู้หนึ่งอย่างรวดเร็ว ศิษย์ผู้นั้นตวัดกระบี่ฟันลิงขาดกระเด็น จากนั้นจึงได้เห็นว่าฝูงลิงต่างะโข้ามกิ่งไม้มามากมายจนคล้ายเป็คลื่นสีดำ
ศิษย์แต่ละคนพุ่งตรงโรมรัน เพลงกระบี่สกุลฉินที่ขึ้นชื่อเื่ดุดัน รุนแรง ทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม ทุกคนถ่ายปราณลงไปในทุกการฟาดฟัน เืสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ฉินหย่งสือฟันลิงที่หลุดจากทัพหน้าและกระโจนเข้าหาเขาไปหลายสิบตัว
ลิงหน้าตาน่าเกลียดเ่าั้ถึงจะจัดการได้ค่อนข้างง่าย แต่ศิษย์บางคนก็เริ่มถูกโจมตีเป็แผลใหญ่ พวกเขาหันรีหันขวางเริ่มเสียกระบวน
รองประมุขเอะใจจับความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ถูกต้องได้
ฉินหย่งสือเพ่งปราณ ฟันกระบี่ลงไปในพื้นที่ว่างเปล่าที่เขาสงสัย ฉับพลันนั้นเืสีแดงก็สาดกระเซ็น มีลิงขนดำตัวหนึ่งกระเด็นออกมาจากทิศทางกระบี่
เขารออีกจังหวะรีบตวัดกระบี่ลงไปในที่ว่างเปล่าอีกครั้ง มีลิงกระเด็นเป็สองท่อนปรากฏขึ้นมาในสายตาเขาทันที
ฉินหย่งสือะโเสียงดังลั่น
“แบ่งถ่ายปราณไปที่ตา! พวกลิงกลุ่มหนึ่งมีวิชามารหายตัว! ระวังหลังให้แก่กันและกันด้วย!”
เมื่อจับไต๋ได้ การกำจัดสัตว์อสูรลิงที่มีเพียงเขี้ยวเล็บสั้นๆก็เป็ไปอย่างราบรื่น ศิษย์ทุกคนแทงกระบี่ได้อย่างแม่นยำ ลิงตัวแล้วตัวเล่าต้องสังเวยชีวิตลง สถานการณ์เริ่มได้เปรียบ จนในที่สุดลิงตัวสุดท้ายก็สิ้นชีพลงไปบนกองซากลิงตัวอื่น
ศิษย์สกุลลู่หอบหายใจตัวโยน พวกเขาได้รับาเ็กันคนละเล็กละน้อย แต่ละคนเปรอะเืลิงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง
ฉินหย่งสือพ่นลมหายใจ ดูท่าจะต้องเปลี่ยนสถานที่ค้างคืนในคืนนี้เสียแล้ว แต่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า พวกเขาจะหาลานกว้างที่อื่นทันหรือ?
“ลู่เว่ยหลง”
เสียงทุ้มเรียกร่างบางที่ยังคงเกาะหลังเขาแน่นไม่ขยับเขยื้อน
“ลู่เว่ยหลง”
เขาเรียกอีกครั้ง เสียงอู้อี้สั่นเครือดังลอดหลังของเขาออกมา
“อื้อ อื้อ หมดหรือยัง หมดหรือยัง?”
“หมดแล้ว”
“จริงรึ?”
“อืม”
ร่างบางนิ่งเงียบ ค่อยๆหย่อนขาสั่นเทาลงเหยียบพื้น ลู่เว่ยหลงเอียงตัวออกมามองสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจะรีบเอาหน้าซุกหลังแข็งๆไว้เหมือนเดิม เต้นเร่าๆ
“อ๊ากกกกกกกก จ๊ากกกกกก เต็มไปหมด เต็มไปหมด นอนตายเต็มไปหมด!”
ศิษย์สกุลฉินปรายตามองมายังร่างสูงของท่านรองประมุข เห็นมือขาวยังรัดรอบตัวเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
ฉินหย่งสือเป็รองประมุขสำนักกระบี่สกุลฉินที่พวกเขาเคารพนับถือเป็อย่างมาก ด้วยความเก่งกาจเลิศล้ำรวมกับบุคลิคสูงส่ง ทำให้ดูคล้ายเทพเสียมากกว่ามนุษย์ ไม่มีสักครั้งที่รอบตัวท่านรองประมุขจะเกิดสถานการณ์ที่ทำให้พวกเขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้เช่นนี้
คุณชายลู่ผู้นี้ ดูท่าจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว
—————
ยอมให้น้องเกาะด้วย ใจดีจัง
เอาภาพประกอบที่ไรท์วาดเองมาฝากค่ะ วาดด้วยความเอ็นดูน้องล้วนๆ คิกค้ากกกกก
.
.
222
