บทที่ 3
สวนดอกท้อ
"นั่งดีดี เจียงเอ๋อร์ ทำเป็ไม่เคยเห็นข้างนอกไปได้ ผมเฝ้าเ้าหลุดลุ่ยหมดแล้ว"เมื่อออกมาจากจวนตระกูลลู่ได้สักพัก เจียงเฟิงก็เอาแต่ชะโงกหน้าออกนอกหน้าต่างเกวียนเพื่อดูวิวทิวทัศน์ข้างนอก อย่างไม่เรียบร้อยนักจนทำให้ พี่รองต้องเอ่ยออกมาเสียไม่ได้ เดี๋ยวใครผ่านไปผ่านมาเห็น บุตรคนเล็กของตระกูลลู่นั้นหาได้เรียบร้อยไม่ แต่ร่างบางหาได้สนใจคำที่เจียงิพูดไม่
"ข้าขอดูวิวอีกสักเดี๋ยวนะขอรับพี่รอง นานๆที่ท่านพ่อจะให้ข้าออกมาข้างนอก ถ้าไม่ออกมากับท่านพี่ ก็ต้องออกมากับท่านพ่อ ไม่เคยออกมาตัวคนเดียวสักครา ท่านพ่อไม่ให้ข้าออกมา อ้างว่าข้างนอกมีแต่โจรราคะ เดี๋ยวข้าจะเป็อันตราย"เจียงเฟิงบ่นออกมาอย่างเศร้าใจ ตนก็อายุ 11 หนาวแล้ว ตระกูลอื่นเขาก็พาบุตรออกไปเที่ยวตลาดเองได้แล้ว มีแต่เจียงเฟิงเนี่ยแหละที่ท่านพ่อไม่ให้ตนออกไปไหนเลย นอกจากบริเวณในจวน
"ข้าไม่เข้าใจท่านพ่อทำไมไม่ให้ข้าออกมาเที่ยวบ้าง ขนาดท่านพี่ใหญ่และพี่รองยังสามารถที่ออกมาข้างนอกเองได้ ด้วยวัยเพียง 8 หนาว ส่วนพี่หญิง?ก็ได้ออกจากจวน อายุเพียง 10 หนาว "
"ท่านพ่อก็เป็ห่วงเ้าไง เจียงเอ๋อร์ ท่านกลัวเ้าจะไปสร้างเื่..แค่กๆ...ไม่ใช่ กลัวเ้าได้รับอันตรายเลยยังไม่ให้เ้าออกจากจวนไปเที่ยวเล่นแต่เพียงผู้เดียว"เจียงิกล่าวแก้ตัวให้บิดา ที่ท่านพ่อไม่ให้เจียงเฟิงออกไปไหนเพียงลำพังนั้นก็เพราะส่วนหนึ่งเจียงเฟิงเป็เกออีกอย่างร่างกายของเจียงเฟิงตอนเด็กก็ไม่ค่อยแข็งแรงนักทำให้ตัวเล็กกว่าเด็กรุ่นเดียวกันไปมาก แล้วเหตุผลที่สำคัญที่สุดนั้นก็เพราะบิดาหวงลูกชายคนเล็กมากกว่าอะไรทั้งหมด จึงไม่อาจปล่อยให้เจียงเฟิงละสายตาไปได้ ขนาดตนเองขอเจียงเฟิงออกมาเที่ยวนอกจวนยังพูดอยู่ตั้งหลายประโยคกว่าบิดาจะยอม
"อย่างนั้นหรือขอรับ พี่รองข้าเข้าใจก็ได้ จริงๆข้าก็บ่นไปงั้นขอรับ ข้าชอบอยู่ในจวนมากกว่า แต่นานๆทีออกมาก็ดีเหมือนกัน"เจียงเฟิงพูดก่อนที่จะขยับเข้ามานั่งในเกวียนอย่างเรียบร้อย เนื่องจากใกล้ถึงหมู่บ้านเศรษฐีแล้ว เจียงเฟิงรู้ว่าควรเข้ามานั่งเรียบร้อยในรถได้แล้ว เดี๋ยวบังเอิญเจอคนตระกูลอื่นแล้วเขามองมามันไม่ค่อยจะดีต่อตนเองและตระกูลนัก
หมู่บ้านเศรษฐี ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองลู่เฟินชื่อเรียกของหมู่บ้าน นั้นเป็เพราะว่าทั้งหมู่บ้านนั้นมีแต่คนรวย เสนาบดี คนใหญ่คนโตของแคว้นอยู่เป็จำนวนมาก เรียกได้ว่าถ้าเกิดพายุ ที่หมู่บ้านนี้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของแคว้นคงจะลอยตามพายุไปอย่างแน่นอน
เมืองลู่เฟินเป็1ใน2เมืองของแคว้นลู่ แคว้นลู่มีเมืองอยู่สองเมือง นั้นก็คือเมืองลู่เฟิน และ เมืองเจียงหยาง สิ่งที่โดดเด่นของแคว้นลู่ที่แคว้นอื่นๆเล่าขานไปทั้งเจ็ดแคว้น นั้นก็คือเื่สาวงาม/ชายงาม ที่งดงามที่สุด ทั้งหกแคว้นก็ไม่อาจเทียบได้ ทำให้แคว้นลู่ในความคิดของอีกหกแคว้นคือมีสาวงาม/ชายงามมากที่สุดในอาณาจักรหนานจิง
เมืองลู่เฟิน เป็เมืองที่อาศัยของเศรษฐี ที่มีเงินทอง ร่ำรวย เสนาบดี ขุนนางต่างๆ อีกทั้งยังคับคั่งไปด้วยสาวงาม/ชายงาม ที่งามด้วยการวางตัว กิริยา หน้าตา และจิตใจ ที่เป็ที่หมายปองของหนุ่มๆทั้งหกแคว้น
เมืองเจียงหยาง เป็เมืองที่อุดมไปด้วยธรรมชาติที่งดงาม ประกอบด้วยสวนดอกไม้นานาพรรณที่มองเห็นไปไกลสุดลูกหูลูกตา เป็เมืองแห่งดอกไม้ และการทำเครื่องหอมที่ทำมาจากดอกไม้อีกด้วยเป็แหล่งท่องเที่ยวและค้าขายหลักของแคว้นลู่เลยก็ว่าได้
"อีกไกลไหมท่านพี่รอง ถึงจะถึงสวนต้นท้อที่ท่านว่า"พอนั่งผ่านหมู่บ้านเศรษฐีมาได้1เค่อ เจียงเฟิงก็เอ่ยถามขึ้น เพราะตนเองนั้นรู้สึกปวดขาเพราะนั่งเกวียนมานานแล้ว อีกทั้งเจียงเฟิงไม่ค่อยได้นั่งเกวียนเท่าไหร่ทำให้เกิดอาการปวดขาได้ง่าย "ข้ารู้สึกปวดขาแล้วขอรับ"
"อีกไม่นานหรอก เจียงเอ๋อร์ เลี้ยวทางด้านหน้า อีกหน่อยเดี๋ยวก็ถึงแล้ว"เจียงิมองไปนอกหน้าตาเพื่อมองทางก่อนที่จะเอ่ยบอกเจียงเฟิงไป เพราะอีกไม่ถึง1เค่อก็จะถึงสวนท้อแล้ว
สวนท้อเป็สวนที่เปิดให้ใครสามารถเข้าไปเก็บผลท้อได้ตามใจชอบทางการอนุญาต อีกทั้งยังเป็สวนที่รวมสัตว์ต่างๆที่มากินผลท้อ ทางการได้สั่งห้ามไม่ให้ล่าสัตว์ เนื่องจากอาจจะมีคนมาล่าสัตว์เพื่อความสนุก แล้วทำให้ต้นท้อเสียหาย แล้วที่นี่ก็เป็ที่อยู่อาศัยของสัตว์ที่ไม่ทำอันตรายกับคนทำให้ทางการละเว้นให้สัตว์พวกนั้นอยู่อาศัยกินผลท้อได้
"ถึงแล้วเจียงเอ๋อร์"สักพักท่านพี่รองก็เรียก เจียงเฟิงที่กำลังจะเข้าห่วงนิทราให้ตื่นขึ้น พร้อมกับการหยุดของเกวียนที่บอกว่าถึงที่หมายแล้ว
"ไปเก็บผลท้อกันพี่ใหญ่!"เจียงเฟิงพูดเสียงร่าเริง ก่อนที่จะรีบลงจากเกวียนออกมาก็พบว่ารอบๆตัวของเจียงเฟิงนั้นมีต้นท้อที่ผลิดอกผลเบ่งบานเต็มไปหมด เจียงเฟิงรีบเดินเข้ามาในสวนก่อนที่จะพบคนอื่นที่มาชมต้นท้อและมาเก็บท้อเหมือนตนบ้างประปราย ปลาทองที่แหวกว่ายอยู่รอบๆตัวของเจียงเฟิงก็ว่ายไปยังต้นท้ออย่างตื่นตา ก่อนที่ฮุ่ยน่าจะเก็บผลท้อลูกใหญ่น่าทานมาให้เจียงเฟิงหนึ่งผล "เก็บมาให้ข้าหรือฮุ่ยน่า ขอบใจเ้ามาก"
"หวานมากเลยท่านพี่รอง หอม หวาน อร่อยมาก เนื้อของผลท้อฉ่ำอยู่ในปากของข้า"พอเจียงเฟิงได้ลิ้มลองลูกท้อที่ฮุ่ยน่าเก็บมาให้เขาก็ตาลุกวาวเพราะมันอร่อยกว่าที่เจียงเฟิงคิดไว้มาก "เก็บไปฝากท่านพ่อ ท่านแม่ให้เยอะเลย ฮุ่ยน่า ฮุ่ยเจียง ฮุ่ยเหมย ลิ่วจือ ไปเก็บผลท้อกัน อาหารค่ำเราจะมีของหวานเป็ลูกท้อเชื่อมกัน"พูดจบเจียงเฟิงก็วิ่งเข้าไปในสวยท้อเพื่อเก็บผลท้อกลับไปฝากท่านพ่อ ท่านแม่และนำผลท้อไปทำของหวานทาน
"เจียงเอ๋อร์ อย่าไปไกลนักละ พี่ไม่สามารถตามเ้าทันนะเข้าใจไหม!"เจียงิ เอ่ยตามหลังน้องของตน เพราะตนเองไม่สามารถที่จะเดินเร็วได้ เพราะขาของเจียงินั้นไม่ค่อยจะดีนัก พูดจบน้องชายตนก็หายเข้าไปในสวน ทำให้เจียงิถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ ส่วนตนเองนั้นก็ได้นั่งอยู่แถวๆหน้าสวนเพื่อที่เจียงเฟิงออกมาจะได้เห็นได้ง่ายๆ
แมว….
"หึ?....แมวมรกต ทำไมมันถึงาเ็แบบนี้"เมื่อนั่งได้สักพักเจียงิก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างมาโดนที่ขาของตนเอง ก่อนที่จะก้มมองดูก็พบแมวมรกตสีขาวตัวหนึ่งที่ตรงกลางหน้าผากของมันมีเม็ดมรกตที่เป็รูปหัวใจสีชมพูอ่อนอยู่ ซึ่งหายากมากๆด้วยสีแล้วรูปร่างของมรกตที่ฝังอยู่บนหัวของมัน ตอนนี้ที่ท้องของมันมีาแใหญ่ เหมือนโดนฟันด้วยของมีคมอะไรสักอย่างฟันมา ทำให้เจียงิคิ้วขมวดขึ้นมาทันที "เ้าาเ็? ใครกันมาทำร้ายเ้า โดยไม่ทำตามกฎ ที่ห้ามทำร้ายสัตว์ในสวนท้อแห่งนี้กัน"พูดไม่ทันจบเจียงิก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่วิ่งมาทางที่ตนเองนั้นนั่งอยู่
"แมวมรกตตัวนั้นเป็ของพวกข้า ขอให้พี่ชาย ส่งคืนมันมาให้ข้าด้วย"หนึ่งในกลุ่มที่วิ่งมาทางเจียงิเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะชี้ไปที่แมวมรกตที่นอนขู่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงิอยู่
"กฎของสวนท้อนั้นมีข้อห้ามไม่ให้ล่าสัตว์ หรือทำร้ายสัตว์ทุกตัวที่อยู่ในพื้นที่บริเวณสวนท้อนี้ พวกท่านกำลังฝ่าฝืนกฎของสวนท้อแห่งนี้อยู่ ขอให้ท่านหยุดการกระทำเช่นนี้ แล้วข้าจะไม่ไปแจ้งแก่ทางการ"เจียงิพูดเสียงเ็า พร้อมชี้มือไปทางออกของสวนท้อ ทำให้กลุ่มคนเ่าั้ไม่พอใจขึ้นมา
"อย่าคิดมาสั่งสอนข้า! ส่งเ้าแมวนั้นมา ไม่งั้นข้าจะไม่ปราณีท่าน!"หนึ่งในกลุ่มนั้นพูดพร้อมกับชักดาบในมือมาจ่อหน้าของเจียงิ ที่กำลังถอนหายใจทำหน้าตาเรียบเฉย
"พวกท่านอย่าทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่กันเลย อย่าหาว่าข้าไม่เตือนพวกท่านเลย..."เจียงิพูดเสียงเย็น จ้องกลับไปที่ชายที่ชักดาบจ่อตรงหน้าของตนเจียงิ ถอนหายใจอีกรอบเมื่อท่าทีของอีกฝ่ายจะไม่ฟังคำของเขาสักเท่าไหร่ เขาก็ทำอะไรไม่ได้ พลังของเจียงิก็ไม่มี คงสู้อะไรคนกลุ่มนี้ไม่ได้ แต่จะให้ส่งแมวมรกตไปตนเองก็ทำไม่ได้อีก เพราะเจียงิรู้ดีว่าถ้าส่งแมวมรกตไป เ้าแมวในอ้อมกอดของเขาได้โดนคนพวกนี้ฆ่าแล้วเอามรกตตรงหัวมันไปแน่ แมวมรกตนั้นถ้าขาดมรกตตรงหัวก็เท่ากับโดนควักหัวใจออกไปจากร่างกาย ตายไม่ตายมีค่าเท่ากัน
"ได้!! เ้าเลือกเองนะที่จะไม่ส่งแมวตัวนั้นมาให้ข้า ข้าเตือนเ้าแล้ว!!"พูดจบ คนที่เอาดาบจ่อหน้า ก็ยกดาบขึ้นหมายจะฟันไปที่เจียงิ อย่างไม่ยั้งมือ
ตู้ม!!!!
"เกิดอะไรขึ้น!"เจียงเฟิงที่กำลังเก็บผลท้ออย่างเมามัน ก็ต้องใเสียงที่ดังคล้ายะเิมาทางหน้าสวน ด้วยความเป็ห่วงพี่รองร่างบางจึงทิ้งผลท้อ ก่อนที่จะวิ่งไปยังตรงที่เกิดเสียง อย่างรวดเร็ว
ก่อนที่จะพบต้นท้อบริเวณนั้นโดนทำลายเสียหายไปบางส่วน ทางด้านในเจียงเฟิงเห็นพี่รองล้มลงอยู่ตรงพื้นโดยมีฮุ่ยเจีย ใช้พลังสร้างเกราะฟองอากาศคลุมตัวพี่รองอยู่ จึงไม่ได้รับแรงะเิเมื่อกี้
"พี่รอง เกิดอะไรขึ้นขอรับ ท่านาเ็ตรงไหน"เจียงเฟิงที่ยังไม่รู้เื่ราวอะไรก็วิ่งเข้าไปดูพี่รองว่าาเ็ตรงไหนไหม "แล้วนั้นอะไรในอกท่าน แมวมรกตนิ าเ็ด้วยมันไปโดนอะไรมาท่านพี่รอง?"
"ข้าไม่เป็อะไร โชคดีที่ปลาทองของเ้ามาช่วยข้าได้ทัน ไม่งั้นข้าคนนี้าเ็หนักไปแล้ว"เจียงิเอ่ยขึ้น "คนพวกนั้นฝ่าฝืนกฎของสวนท้อ กำลังตามล่าเ้าแมวนี่อยู่ ข้าเห็นเลยช่วยมันเอาไว้"
"เ้าปลาทองโง่ มาขวางข้า!! ตายซะ! ดาบเพลิงทมิฬ! "สิ้นเสียงชายถือดาบก็ปลี่เข้ามาฟันฮุ่ยเฮาที่ มาขัดขวางมัน
ตู้ม!!!
เสียงดังสนั่นอีกรอบ ทำให้เจียงเฟิงกระเด็นออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่จะลุกขึ้นมาโดยที่ไม่เป็อะไรนั้นเพราะคนที่รับแรงะเิเมื่อครู่คือ พี่รองนั้นเอง ตอนนี้พี่รองได้รับาเ็ที่หัวโดยมีเืไหลออกมา พร้อมสำลักเืออกมาคำโต สร้างความใแก่เจียงเฟิงเป็อย่างมาก พร้อมข้างกายของเจียงเฟิงนั้นยังมีฮุ่ยน่าและฮุ่ยเหมยที่ได้มาช่วยรับแรงะเิให้เจียงเฟิงก็นอนาเ็อยู่เหมือนกัน
"พี่รอง!! ท่านอย่าเป็อะไรนะขอรับ ฮึก...พี่รอง ท่านเอาตัวมาบังให้ข้าทำไม ท่านเลยต้องาเ็แบบนี้"เจียงเฟิงร้องไห้ออกมาก่อนที่จะไปดูาแพี่รอง พร้อมหันไปมองปลาทองทั้งสองอย่างเป็ห่วง
"ข้าไม่...เป็อะไร เจียงเอ๋อร์ เ้าละเป็อะไรหรือไม่ ถ้าเ้ามีาแแม้แต่ปลายเล็บ ท่านพ่อได้ฆ่าข้าเป็แน่ เ้าไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว...."เจียงิพูดพลางพิงต้นไม้ ก่อนที่จะสลบไป พร้อมอ้อมกอดที่มีแมวมรกตที่กำลังเลียมือเจียงิอยู่ อย่างห่วงใยคนที่ช่วยมันเอาไว้
"ส่งเ้าแมวมรกตมาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเ้า"เสียงดังมาจากทางด้านหลังของเจียงเฟิง ที่ตอนนี้กำลังเสียใจ โกรธคนกลุ่มนั้นเป็อย่างมาก ที่บังอาจมาทำร้ายท่านพี่รองต่อหน้าตนเอง
"ฮุ่ยเฮา......จัดการพวกมัน"เสียงเจียงเฟิงแข็งกระด้าง อย่างไม่เคยเป็มาก่อนปลาทองสีแดงที่เห็นเ้านายตัวเอง ร้องไห้ก็โกรธจัด ว่ายกลางอากาศเข้าไปที่กลุ่มพวกนั้น
ปุ๋ง ปุ๋ง
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
เสียงะเิดังขึ้นอีกรอบ เกิดจากที่ฮุ่ยเฮา พ่นะุไฟใส่กลุ่มคนที่มาทำร้ายพี่รอง คนพวกนั้นเมื่อไม่ได้ตั้งตัวก็โดนะเิไฟของฮุ่ยเฮาไปเกือบครึ่งส่วนคนที่ตั้งตัวทันก็หลบได้อย่างหวุดหวิด รวมชายที่ใช้ดาบด้วย ที่เขาสามารถหลบะเิเพลิงของฮึ่ยเฮาได้
ปุ๋ง ปุ๋ง
วาร์ป... ตู้ม!!!
"เกิดอะไรขึ้น ข้ากลับมาที่เดิม อ้ากก!!!"เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อกี้เขาหลบะุที่เ้าปลาทองปล่อยออกมาได้อย่างหวุดหวิด หนีออกมาได้ไกลแล้วแต่ทำไมตอนนี้เขากลับมาอยู่ที่เดิมได้ พร้อมะเิอีกระลอกที่เ้าปลาทองนั้นปล่อยออกมาก็โดนพวกมันอย่างจังจนพวกมันกระเด็นไปคนละทาง
"เ้าลูกหมา!! ข้าจะฆ่าเ้าที่บังอาจจะมาทำร้ายคนของข้า!!! เปลวเพลิงทมิฬ!!!!"พูดจบดาบของมันก็ลุกโชด่ไปด้วยเปลวไฟ ก่อนที่มันจะวิ่งเข้ามาหาเจียงเฟิงที่ร้องไห้ มองมันอยู่ อย่างนึกแค้นพวกพ้องของมันโดนเจียงเฟิงจัดการไปอย่างง่ายดาย แค่ปลาทองโง่ๆ สองสามตัวนั้น "ตายซะ!!!!" เจียงเฟิงที่คาดว่าหลบไม่พ้นแน่ๆ จึงหลับตาลงรับชะตากรรมตรงหน้า
พรึบ!
ตู้ม!!!
เจียงเฟิงรู้สึกเหมือนมีอะไรเข้ามาในมือของเขา ก่อนที่จะลืมตามองมันเป็เ้าแมวมรกตนั้นเองที่คาบมรกตรูปหัวใจสีชมพูบนหัวของมันมายัดใส่มือของเจียงเฟิง ก่อนที่ร่างมันจะยิ้มออกมา เพื่อขอบคุณที่ช่วยชีวิตมันไว้ มันตอบแทนเจียงเฟิงโดยการ ให้มรกตที่เปรียบเสมือนหัวใจของมันให้แทนคำขอบคุณ ส่วนตัวมันก็ค่อยๆหายไป ก่อนที่จะสลายไปมันมองไปยังเจียงิที่ช่วยตนอีกครั้ง ซึ่งร่างของเจียงิไม่สามารถใช้พลังปราณได้มันจึงตัดสินใจนำมรกตของมันให้เจียงเฟิงแทน จนมันสลายเป็ไอ ต่อหน้าเจียงเฟิงไป พร้อมฮุ่ยเจียสร้างเกราะกันดาบให้เจียงเฟิงได้ทันแต่ก็แลกด้วย พลังทั้งหมดของมัน
"เ้าอีกแล้ว เ้าปลาทองน่าตายนี่! ส่งมรกตนั้นมาให้ข้า!! มันเป็ของข้า"ชายถือดาบสบถ ก่อนที่จะเห็นมรกตในมือของเจียงเฟิง ของที่มัน้า
"ข้าไม่ให้เ้า คนน่าตายแบบเ้า!!"เจียงเฟิงโกรธเืขึ้นหน้า "เอ๋...ทำไมข้า ไม่มีแรง....."พูดยังไม่ทันจบ ร่างกายของเจียงเฟิงก็ทรุดลงกับพื้น อย่างไม่ทันตั้งตัว เหมือนร่างกายของเจียงเฟิงจะอ่อนล้าลงอย่างไม่มีสาเหตุ
"หึ...พลังเ้าคงใช้หมดแล้วสินะ ทีนี้ข้าจะชำระแค้นให้พวกของข้าแล้วจะขอรับมรกตนี้ไปละกันนะ ฮ่าๆ!! ดาบเพลิงทมิฬ"พูดจบมันก็ชักดาบที่อาบด้วยเปลวเพลิงขึ้น พร้อมเดิมเข้ามาใกล้เจียงเฟิง เพื่อหวังฟันคนตรงหน้าให้สาแก่ใจของมัน
วูป!!!
วาร์ป!
แสงของมรกตในมือของเจียงเฟิง ทอแสงสว่างขึ้น ก่อนที่เจียงเฟิงจะรับรู้ได้ว่ามีพลังอะไรสักอย่างกำลังไหลเข้ามาในตัวของตน พร้อมกับวงเวทสีดำที่เกิดขึ้นบนพื้นที่เจียงเฟิงนั่งอยู่
"เ้าจะทำอะไร นายของข้า!!!!! เ้าลูกเต่า!!"สิ้นเสียงวงเวทย์ก็ปรากฏขึ้นเป็งูขนาดใหญ่สีดำทมิฬ โพล่งออกมาตรงหน้าของเจียงเฟิง พร้อมกับหินมรกตในมือของเจียงเฟิงจะสลายเป็สองส่วนไป "บังอาจมาทำร้าย เ้านายของข้า จงรับพลังแห่งโทสะนี้ไปซะ เข็มพิษพันเล่ม!!"พูดจบงูั์สีดำก็ พ่นเข็มออกมาจากปาก เป็พันๆเล่ม พร้อมพิษที่เคลือบอยู่ที่เข็มทุกเล่ม ใส่ชายถือดาบ ที่ไม่ทันระวังตัวและยังใกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่นั้น โดนเข็มปักเข้าไปเต็มตัว
"อ้ากๆ!!!!!! ร่างกายข้า!!!"พูดจบร่างกายของชายถือดาบก็มีแผลพุพองเต็มตัวเนื่องจากโดนพิษ ของงูั์เข้าไปเต็มๆ ก่อนที่มันจะล้มลงแน่นิ่งไปกับพื้น
"ข้า.........."เจียงเฟิง รู้สึกเวียนหัว โดยไม่ทราบสาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตนเองกันแน่ ก็สลบไปโดยมีงูดำคอยประคองเจียงเฟิงเอาไว้ได้ทันเวลา
70K
