“อ่ะน่า...อย่าขัดขืนซีฉันจะช่วยเธอนะสาวน้อย ดูหน้าเธอซีดอย่างกับกระดาษมานี่มา...ฉันจะพาเธอไปส่งนะยาหยี”
“ปล่อยฉันนะ!...นี่คุณจะทำอะไร ช่วยด้วย... โอ๊ย!”
เมื่อเห็นท่าไม่ดีร่างแน่งน้อยจึงออกแรงอันน้อยนิดผลักไสแต่ไม่ทันระวังตัวเธอกลับเป็ฝ่ายล้มลงนั่งก้นจ้ำเบ้าเสียเองใบหน้าของชายคนนั้นที่แสดงความห่วงใยเปลี่ยนเป็ถมึงทึงในทันที
“ดื้อนักนังนี่ทำเป็เล่นตัวดีนักเดี๋ยวฉันจะอุ้มเธอกลับไปเอง!”
“เฮ้ย! นั่นแกจะทำอะไรแฟนฉัน”
คนตัวโตชะงักกึกเมื่อเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นอย่างดุดันชายร่างใหญ่หันไปด้วยความฉุนเฉียวจึงพบว่ามีใครอีกคนที่ความสูงและความกำยำไล่เลี่ยกันทำให้เขาหยุดก่อนหันกลับไปยังหญิงสาวที่นั่งหมดแรงหลังพิงผนังตึกมีนาอยากจะพูดแต่เสียงของเธอเหมือนเหือดหายไปในวินาทีที่ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนในชุดสูทก้าวเข้ามา มีนาได้ยินเสียงของคนตัวโตที่พยายามลวนลามเธอดังขึ้น
“มะ...ไม่มีอะไรหรอก...แฟนนายเหรอ...เอ้อ...ฉันเห็นเธอไม่สบายเลยเข้ามาดู...ฉันไปล่ะ”
แล้วเขาก็ถอยห่างออกไปด้วยใบหน้าบอกความเสียดายที่ถูกขัดจังหวะร่างเล็กเงยหน้าขึ้นอีกครั้งขณะเ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทย่อตัวลงใกล้ ๆหญิงสาวขยับจนหลังเบียดกับผนัง่เวลานั้นแม้อ่อนเพลียจนแทบจะลุกไม่ไหวทว่าเธอก็เห็นใบหน้าเขาใต้แสงไฟชัดเจน
ใบหน้าคร้ามเข้มของชายชาวอเมริกันที่หล่อเหลาบาดใจในชุดสูทสีเทาสิ่งที่สะกดหญิงสาวเอาไว้ชั่วขณะคือประกายอันเจิดจรัสของดวงตาสีมรกตเข้มราวกับหมุดตรึงเธอไม่ให้ขยับชั่วครู่
“คุณ...เป็อะไรไปผู้ชายคนเมื่อกี๊ไม่ได้เข้ามาช่วยคุณอย่างที่เขาว่าใช่มั้ย...คุณ...”
ร่างสูงใหญ่เอื้อมมือไปแตะไหล่บางที่ลู่ลงท่าทางเธอเหมือนคนหมดแรง แต่กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยออกมาฉุนจัดจนทำให้เขาย่นจมูก
“นี่คุณเมาหรือ...บ้านของคุณอยู่ที่ไหน...คุณ...คุณ”
มือหนาจับไหล่ของหญิงสาวที่ดวงตาคู่สวยบนใบหน้าหวานอยู่ในอาการครึ่งเปิดครึ่งปิดเขย่าไปมาเบาๆ ขณะที่เขาพยายามเรียกหญิงสาวเพื่อปลุกให้เธอตื่นขึ้นมารับรู้ทว่าก็ดูเหมือนไร้ผลมีนาเองอยากบอกอยากพูดและอยากขยับแต่ในหัวของเธอหนักอึ้ง มือไม้อ่อนเปลี้ยทุกอย่างในตัวเธอกำลังเสียศูนย์โดยเฉพาะสติสัมปชัญญะที่กำลังจะดับวูบ
“เฮ้...คุณ...อย่าเพิ่งหลับซีผมถามว่าคุณชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหน...อ้าว”
ชายหนุ่มถอนใจเฮือกเมื่อเห็นหญิงสาวหลับตาลงพร้อมกับท่าทางคอพับคออ่อนทั้งแขนขาก็กะปลกกะเปลี้ยลงในอ้อมแขนของเขาเ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองรอบ ๆ ก็เห็นว่าคงไม่ดีแน่ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ มานอนหลับเพราะฤทธิ์เหล้าอยู่ตรงนี้
เธอคงเมามาจากผับบาร์ที่ไหนสักแห่งในย่านที่ผู้คนพลุกพล่านแต่ก็ไม่ปลอดภัยเอาเสียเลยหากจะทิ้งให้เธออยู่ลำพังในท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจช้อนร่างเล็กไว้ด้วยท่อนแขนทรงพลังก่อนจะพาเธอกลับไปที่รถเอสยูวีคันใหญ่ของเขาซึ่งจอดห่างจากที่นั้นไปไม่ไกล
“เฮ้อ!...ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนะสาวน้อย”
เขาถอนหายใจอีกครั้งขณะพูดกับตัวเองเมื่อวางร่างเล็กบอบบางลงบนเบาะข้างคนขับและหญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมารับรู้อะไรอีกในชั่วขณะนั้นเองที่ชายหนุ่มได้มีโอกาสเพ่งมองสาวน้อยแปลกหน้าชัด ๆจากอแสงไฟริมถนนที่สาดส่องเข้ามา
ผู้หญิงชาวเอเชียผิวขาวราวกับหิมะใบหน้าใต้กรอบเรือนผมดำยาวเงางามนั้นสวยหวานสะกดสายตาจมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักเป็รูปกระจับแก้มนวลเนียนเป็สีแดงปลั่งคงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป
ในสายตาของเขาเธอเป็ผู้หญิงสวยและมีเสน่ห์ดึงดูดไม่ใช่เล่นไม่อย่างนั้นไอ้ผู้ชายคนที่เขาเข้าไปขัดจังหวะเมื่อครู่คงไม่พยายามหาทางลวนลามเธอเป็แน่
แต่...เธอเป็ใครกันเขาเกิดความใคร่รู้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้แต่ก่อนที่ความสงสัยนั้นจะแล่นลิ่วไปไกลเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อนร่างสูงปิดประตูและรีบวิ่งกลับไปนั่งฝั่งคนขับเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายขณะสตาร์ทเครื่องยนต์
บทที่ 2
“ครับ...ผมแม็กเซ็น...ใช่ครับผมกำลังจะกลับ เื่ขยายอู่รื้อซากเรือที่ตุรกีค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน”
แม็กเซ็นกล่าวจบก็วางโทรศัพท์ลงข้างตัวและอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหญิงสาวชาวเอเชียเ้าของใบหน้าแสนสวยที่นอนอยู่บนเบาะข้าง ๆซึ่งเธอมีอาการงัวเงียขึ้นมาเป็บางครั้ง
ปกติเขาไม่ชอบออกมาท่องราตรีจนดึกดื่นแต่คืนนี้มีเหตุจำเป็ต้องออกมารับรองแขกซึ่งเป็หุ้นส่วนของบริษัทที่เขารั้งตำแหน่งประธานกรรมการเพื่อตกลงเื่การทำโปรเจ็คใหญ่ของบริษัทอย่างไม่อาจเลี่ยง
หลังจากทานอาหารในภัตตาคารหรูและพูดคุยกันจนเห็นว่าเวลาล่วงไปจนใกล้เที่ยงคืนแล้วเขาก็เตรียมตัวจะกลับไปพักผ่อนแต่ก็ดันมาเห็นภาพที่ทำให้เขาไม่อาจนิ่งเฉยได้นั่นคือผู้ชายตัวโตที่กำลังยื้อยึดผู้หญิงร่างเล็กคนหนึ่งซึ่งกลับกลายเป็ว่าเขาต้องพาเธอคนนั้นกลับมาที่รถด้วยเพราะเธอเมามายจนหมดรูป
“คุณ...นี่คุณ”แม็กเซ็นเรียกหญิงสาวอีกครั้ง เขาก้มหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆก็ได้ยินเสียงครางลึกดังอยู่ในลำคอระหงเธอเหมือนกำลังละเมอแต่ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร
“คุณ...บอกผมสักหน่อยเถอะว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน”
เขาตั้งคำถามและเห็นว่าอีกฝ่ายปรือตาขึ้นมามองทว่าก็ดูเลื่อนลอยและเหมือนเธอยังไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังอยู่ที่ไหน
“กลับบ้านเหรอ...กลับบ้าน...ใช่...ฉันอยากกลับบ้าน”
เธอพูดซ้ำไปซ้ำมาจนชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างหมดหนทางท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าผู้หญิงคนนี้อยู่ที่ไหนตัวเธอก็ไม่มีอะไรสักอย่างที่เขาจะพอรู้ได้ทั้งกระเป๋า โทรศัพท์มือถือหรือบัตรประชาชน ดวงหน้างามส่ายสะบัดไปมาบนเบาะที่ปรับเอนลงจนสุดมือไม้ของเธอป่ายแปะกระทั่งจับแขนเขาไว้ได้ ชายหนุ่มมีอาการใเล็ก ๆเมื่อแขนแกร่งถูกจับยึดเอาไว้พร้อม ๆ กับที่ร่างแน่งน้อยเบียดเข้าหา
“อืม...อือ”เสียงครางขอเธอยังดังอยู่เช่นนั้น แม็กเซ็นมองแล้วก็คิดหนักก่อนจะได้คำตอบว่าควรจะพาผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ไปที่ไหน
“โอเค...ผมจะพาคุณไปส่ง...แต่ผมยังไม่รู้เลยว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน”
“กลับบ้าน...กลับบ้าน...ฉันอยากกลับบ้าน”
3K
