#เมฆาสืบสู้ผี ภาค สนธยาสีเื#
*ภาครวมซีรี่ส์ ที่น่ากลัวที่สุด หลอนที่สุด ดาร์กที่สุด และเป็เวอร์ชั่นที่เปื้อนเืที่สุด*
ตัวละครหลัก :
1.เมฆา - อายุ 35 : จอมไสยเวท
เมฆาจอมเวทคนเดิม แต่ในเวอร์ชั่นนี้จะค่อนข้างซีเรียส ไม่ค่อยคุยเล่น และจะยังไม่มีเ้าพรายหรือเ้าฮูกเข้ามาในซีรีส์นี้ เขาจะเน้นใช้ตรรกะแบบไสยศาสตร์ และอาคมจิตอันแรงกล้าของเขาเข้าเผชิญหน้ากับสิ่งลึกลับ และเวอร์ชั่นนี้ เขาจะเรียลมาก เขาจะไม่สามารถแก้ปัญหาได้ทุกเคส และเขาเอง... อาจจะผิดพลาด จนตัวเองปางตาย
2.ริต้า - อายุ 32 : ร้อยตำรวจโท
เธอเป็ตำรวจหญิงฝีมือฉกาจ ตรรกะสูงในคดีอาชญากรรม แต่ไม่ใช่ในคดีเร้นลับ เธอไม่ค่อยเชื่อเื่ไสยศาสตร์คาถาอาคม แถมดูิ่ด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่ถึงกับสุดโต่งโดยไม่เชื่ออะไรเลย ที่เธอเลือกไม่ชื่อ เพราะเธอเป็ตำรวจ ทว่าในใจลึกๆเธอก็จะคิดเหมือนกันว่า 'หรือว่าเื่มันจะเกิดจากอาถรรพ์บ้าอะไร ? ลองให้เมฆาสืบดูสักหน่อยก็ได้มั้ง ?'แต่พอเมฆาสืบดูแล้ว... เื่มักจะลึกลับดำมืดกว่าที่คาด
3.นิชา - อายุ 28 : เ้าหน้าที่แพทย์ชันสูตร
อายุน้อยกว่าเมฆาและริต้า มีความเก่งกาจทางสายงานชันสูตรและตรรกะทางวิทย์ที่ไม่ธรรมดา มีความสนิทสนมกับเมฆามากกว่าริต้า เป็เพื่อนสนิทที่เมฆาคุยได้ ปรึกษาได้ และ ร่วมมือกันได้ แม้ไม่ใช่เวลางาน
Series 1 : ปริศนากระจุกผมมรณะ
ไอเดียคร่าวๆ *เ้าของหอพักผู้ลึกลับ: คนที่คอยคัดเลือกเหยื่อมาพักที่ห้อง 404 โดยเฉพาะ เพื่อเป้าหมายที่น่าสยดสยองกว่าการฆ่า*
EP1 กระถางเพาะิญญา
ภายในห้องชันสูตรที่เปิดแอร์จนเย็นจัด หมอนิชา กำลังใช้คีมเหล็กค่อย ๆ คลี่ "กระจุกผม" ที่ดึงออกมาจากลำคอของเหยื่อสาวพ้นน้ำเหลืองและเมือกเหนียวข้น ริต้า ร้อยตำรวจโทหญิงฝีมือฉกาจแห่งโลกอาชญากรรม แต่ไม่ใด้เก่งกาจในโลกของความ'เร้นลับ' ยืนกอดอกพยายามข่มอาการคลื่นไส้ สายตาของเธอมองดูนิชาทำงานอย่างจดจ่อ แต่ในหัวกลับหมุนวนด้วยคำถามที่หาคำตอบไม่ได้
"นิชา..." เธอเรียกเบาๆ แต่เสียงกลับกังวานสะท้อนไปมาภายในห้องแล้วเลือนหาย ราวกับมีอีกโลก ดูดซับปลายเสียงไปอย่างรวดเร็ว
"ผลแล็บเบื้องต้นว่ายังไง? อย่าบอกนะว่าผมพวกนี้ มันงอกออกมาจากปอดจริง ๆ" (น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่ยังพยายามรักษามาดตำรวจไว้)
นิชาเหมือนไม่ได้ยินคำถาม เธอยังคงจดจ่อกับงานตรงหน้า แต่แล้วก็พูดขึ้น
"DNA ของผมพวกนี้... ไม่ใช่ของเหยื่อริต้า" เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาภายใต้แว่นส่องขยายดูเคร่งเครียด "และที่ประหลาดกว่านั้นคือ ภายในปอยผมพวกนี้ มีเศษ 'ทองคำเปลว' และ 'ด้ายแดง' พันอยู่ข้างในด้วย... เหมือนมันถูกถักทอขึ้นมาเพื่ออะไรบางอย่าง"
'เมฆา'ในชุดประจำตัว กางเกงยีนรองเท้าคอนเวิทหุ้มข้อดำ เสื้อยืดทหาร และแจ็คเก็ตลายพราง ที่ยืนพิงผนังอยู่พักใหญ่ ก็เดินเข้ามาใกล้ เขาคว้าคีมจากมือนิชาขึ้นมาหน้าตาเฉย เขามองดูเศษด้ายแดงนั้นอย่างเคร่งขรึม ขณะนิชามือยังค้างอยู่ในอากาศ แต่สายตาเธอชำเลืองเมฆา "มันคือ 'อาคมคัดเื' ครับริต้า..." เขาว่า "ใครบางคนไม่ได้แค่ฆ่าเธอ แต่ใช้ร่างของเธอเป็ 'กระถาง' เพื่อเพาะพันธุ์อาถรรพ์บางอย่าง และถ้าผมเดาไม่ผิด... นี่ไม่ใช่รายเดียวในหอพักนั้นแน่"
ริต้านิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพในหัวย้อนกลับไปตอนที่เธอเห็นศพ ความคิดหนึ่งวูบเข้ามา 'หรือว่า... มันจะเป็อาถรรพ์ พิลึกพิลั่น อย่างที่เขาว่าจริง ๆ?' แต่เธอก็สะบัดหัวไล่มันไป "ถ้ามันเป็อาถรรพ์อย่างว่าจริงๆ เมฆา... นายต้องช่วยฉันสืบหา 'ต้นตอ' ของผมพวกนี้ให้เจอ ก่อนที่มันจะไปโตในคอใครอีกคน"
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
563
