บทที่ 15 ฝันเป็จริง
อาจารย์หลี่ฟังแล้วก็สงสัยเกี่ยวกับกู้หลินซึ่งระยะหลังนางดูลึกลับและราวกับมีพลังบางอย่างแผ่ออกมาจากตัว ซึ่งเขาเป็ผู้มีวรยุทธ์รู้สึกได้ถึงความแตกต่างั้แ่ได้พบกับกู้หลินในวันที่ผู้เฒ่ากู้ประกาศจะสร้างบ้าน
“ถ้าพวกเ้าและชาวบ้านจะขึ้นเขาถ้าอย่างงั้นข้าจะไปดูว่าจะสามารถช่วยเหลืออะไรได้บ้าง”
อาจารย์ของกู้เฉินถึงแม้จะมีความสงสัยในใจเกี่ยวกับความบังเอิญหลายอย่างแต่เมื่อคิดว่าตัวเองซึ่งเป็ผู้มีวรยุทธ์ สมควรที่จะติดตามไปช่วยเหลือชาวบ้านหากเกิดเหตุเหนือความคาดหมายขึ้นมาจึงรีบบอก หลี่เหว่ยรีบตามกู้เฉินไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านด้วยกัน
ตอนที่อาจารย์หลี่มาถึงบ้านของผู้ใหญ่บ้านชาวบ้านในหมู่บ้านก็มาถึงลานหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว เสียงของผู้ใหญ่บ้านประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่าวันนี้จะขึ้นูเาเพื่อสำรวจแหล่งน้ำบนูเาและเพื่อสำรวจ ไม้ที่จะตัดลงมาทำเครื่องเรือนขายด้วย
ชาวบ้านบางส่วนยังรู้สึกลังเลเพราะไม่ได้เตรียมอาหารและเครื่องมือในการเข้าป่าแต่ในขณะที่พวกเขาคิดไม่ตก กู้เยี่ยกับแม่เฒ่ากู้ก็เดินมาถึงพอดี
“ข้าเอาอาหารที่เตรียมไว้สำหรับทุกท่านขึ้นเขามาให้แล้ว ข้าเพิ่งทำเสร็จน่าจะพอสำหรับทุกคน”
เสียงหวานของกู้เยี่ยบอกพร้อมกับยื่นอาหารในตะกร้าหวายให้ทุกคนดูกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากอาหารเป็กลิ่นของซาลาเปาเนื้อหมูที่ทุกคนคุ้นเคยเป็อย่างดีจึงยินดีที่จะเดินขึ้นเขาด้วยความกระปรี้กระเปร่า
ผู้เฒ่ากู้เห็นลูกสาวกับภรรยามาถึงก็จดจำได้ว่าตัวเองลืมพูดเื่ที่หลานสาว้าคนงานจึงหันไปบอกผู้ใหญ่บ้านถึงสิ่งที่กู้หลินบอกในตอนเช้า
“ยังมีอีกเื่ที่อยากจะขอรบกวนท่านผู้นำคือตอนนี้บ้านข้ามีขนาดใหญ่ขึ้น ภรรยาของข้าก็แก่เฒ่าแล้ว ส่วนลูกสาวกับหลานสาวกำลังจะมีกิจการที่ต้องทำหลายอย่างจึงอยากจะได้คนงานเป็ครอบครัวไปช่วยทำงานดูแลบ้านและสวนสักสี่ครอบครัวแต่ไม่ใช่การขายตัวเป็ทาส เพียงแต่ไปอาศัยอยู่ด้วยกันและทำงานรับค่าจ้างเท่านั้น”
ผู้นำหมู่บ้านฟังแล้วพยักหน้าหงึก ๆภายในใจรู้สึกยินดีที่ในหมู่บ้านมีแต่เื่ดี ๆ เกิดขึ้น
“ฟังก่อนทุกคนท่านผู้เฒ่ากู้เพิ่งบอกข้าว่า ตระกูลกู้้าคนงานไปทำงานที่บ้านสักสี่ครอบครัวท่านจะสร้างที่อยู่ให้ มีอาหารสามมื้อ มีเสื้อผ้าให้และที่สำคัญมีเงินจ่ายเป็เดือนให้ด้วย ถ้าใครสนใจมาบอกข้าไว้ถ้ามีหลายครอบครัวข้าจะให้ผู้เฒ่ากู้เป็คนคัดเลือกเอง”
เสียงประกาศผู้ใหญ่บ้านสิ้นสุดลงก็เกิดความอลเวง เพราะผู้ชายหลายคน้าพาครอบครัวเข้าไปทำงานในบ้านตระกูลกู้จนผู้ใหญ่บ้านต้องบอกให้เงียบเสียงลงก่อน
“อย่าเพิ่งเสียงดังไปหลังจากพวกเรากลับจากูเา ค่อยมาลงชื่อกับข้า ตอนนี้พวกเราต้องเดินทางเพื่อให้กลับลงมาก่อนตะวันตกดิน”
ทุกคนเงียบเสียงเพราะเกรงว่าหากดื้อรั้นอาจจะไม่ได้รับเลือก
อาจารย์หลี่ที่ยืนฟังมานานก็เอ่ยปากขึ้น
“วันนี้ข้ากับลูกชายจะขึ้นเขาไปกับทุกท่านเพื่อสำรวจน้ำตก ข้าพอมีฝีมือในการต่อสู้อยู่บ้างอาจช่วยพวกท่านได้”
ผู้นำหมู่บ้านกับชาวบ้านมองอาจารย์หลี่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจเพราะคนฐานะเช่นเขาไม่จำเป็ต้องช่วยอะไรเลยก็ได้ แต่ก็ยังมีน้ำใจ
“เอาล่ะ ทุกคนเดินทางได้แล้ว ขอให้ทุกคนเชื่อฟังคุณหนูกู้ที่จะนำทางพวกเราไป”
ทุกคนออกเดินทาง โดยมีผู้ใหญ่บ้าน กู้เยี่ยและเหล่าแม่บ้านยืนส่ง
หลี่เหว่ยเดินตามติดกู้หลินและกู้เฉินถึงแม้จะสงสัยในความฝันของนาง เขาก็เต็มใจที่จะผจญภัยไปกับนาง
ระหว่างทางกู้หลินระลึกถึงกำไลหยกบนแขนของตนและขอให้ชี้ทิศทางที่จะนำไปสู่น้ำตกได้อย่างสะดวกเพียงเสี้ยววินาที แสงสีเขียวก็พุ่งออกจากกำไลหยกกู้หลินใใช้มืออีกข้างคว้าหมับไปที่กำไลเพราะเกรงว่าจะมีคนมองเห็น
“พี่ใหญ่”
กู้หลินเดินขยับเข้าใกล้พี่ชาย
“น้องเล็กมีอะไร”
กู้เฉินมองเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของน้องสาวก็หันมากระซิบถาม
“ท่านเห็นอะไรจากกำไลหยกของข้าหรือไม่”
นางถามพร้อมกับปล่อยมือออกจากการกุมกำไลหยกไว้
กู้เฉินหลุบตาต่ำลงมองแล้วก็ไม่เห็นความผิดปกติอันใดจึงส่ายหัวปฏิเสธ
“ข้าไม่เห็นสิ่งใดนอกจากกำไลมันเกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นหรือ”
กู้หลินฟังคำตอบแล้วก็ลอบถอนหายใจ
“ข้าเพียงรู้สึกว่ากำไลส่งแสงออกมาเมื่อพี่ใหญ่มองไม่เห็นก็ดีแล้ว เรารีบเดินไปทางนี้เถิด”
สองพี่น้องคุยกันเสียงเบาอยู่ด้านหน้าแต่หลี่เหว่ยและอาจารย์หลี่กลับได้ยินอย่างชัดเจนเพราะทั้งคู่มีวรยุทธภายในใจของสองพ่อลูกเกิดความสงสัยเกี่ยวกับกำไลหยกเนื้อดีที่กู้หลินใส่ไว้ติดกายในระยะหลัง
เมื่อมีแสงของกำไลหยกส่องทางกู้หลินก็รีบเดินนำชาวบ้านไปในทิศทางของแสงอย่างเร่งรีบจนอาจารย์หลี่สงสัยในความทรหดของเด็กสาว ที่เดินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
สองพี่น้องตระกูลกู้เดินทางนำชาวบ้านไปตามทิศทางที่กำไลหยกส่องทางเข้าไปในส่วนลึกของูเาไปเรื่อยๆ อย่างลืมเวลา จนกระทั่งอาจารย์หลี่ที่เดินตามหลังก็เอ่ยทักขึ้นมา
“อาหลิน พวกเราเดินมาเกือบครึ่งวันแล้วยังไม่พบน้ำตกตามความฝันของเ้าอาจารย์ว่าให้ทุกคนพักกินอาหารก่อนดีหรือไม่แล้วค่อยเดินต่อ ถ้าหลังจากนั้น อีกครึ่งชั่วยามยังไม่เจอน้ำตกเราค่อยเปลี่ยนมาสำรวจต้นไม้แถวนี้แล้วกลับหมู่บ้านก่อนค่ำ จากนั้นค่อยกลับมาสำรวจใหม่ในวันหลัง”
เสียงอาจารย์หลี่ทำให้กู้หลินเพิ่งระลึกได้ว่าทุกคนคงเหนื่อยล้าจากการเดินเกือบครึ่งวันแล้ว
“จริงของท่านอาจารย์ถ้าอย่างงั้นเราพักกินอาหารสักครู่แล้วค่อยเดินต่อ”
ระหว่างที่ทุกคนหยุดพักกู้หลินก็ถือโอกาสเลี่ยงเดินออกมาจากทุกคนเพื่อลอบสำรวจเส้นทาง
แสงจากกำไลหยกสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกู้หลินรู้สึกแปลกใจ
“ใกล้จะถึงน้ำตกแล้วใช่หรือไม่แสงของท่านถึงสว่างมากขึ้น”
สิ้นคำถามของกู้หลินกำไลหยกในแขนก็อุ่นขึ้นจนกู้หลินยกขึ้นมาดู
“เอาล่ะข้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวปล่อยให้ชาวบ้านพักผ่อนก่อน ข้าจะรีบเดินไปตามทางที่ท่านบอก”
นางพูดรำพึงให้ได้ยินเฉพาะตัวเองโดยไม่รู้ว่า หลี่เหว่ยที่มองตามอย่างระแวดระวังได้ยินทุกประโยค
“นางพูดกับกำไลหยกอย่างงั้นหรือกำไลหยกคืออะไรกันแน่ทำไมถึงสื่อสารกับคนได้”
หลี่เหว่ยขมวดคิ้วอย่างสงสัยไม่ต่างกับอาจารย์ หลี่ที่ได้ยินเหมือนกันแต่แสดงสีหน้าเรียบเฉย
กู้หลินเดินกลับเข้ามาหาพี่ชายแล้วกระซิบให้ได้ยินกันสองคน
“พี่ใหญ่ข้าว่าใกล้จะถึงน้ำตกเต็มทีแล้ว ถ้าหาก ทุกคนกินเสร็จแล้วท่านก็บอกให้ทุกคนรีบเดินทางต่อเถิดจะได้ไม่เสียเวลา”
กู้หลินกระซิบบอกพี่ชายที่เพิ่งกินซาลาเปาเสร็จแล้วดื่มน้ำในกระบอกไม้ไผ่ตาม
“กำไลหยกบอกเ้าอย่างงั้นหรือได้ ๆ ข้าจะรีบบอกอาจารย์”
สีหน้าของกู้เฉินแสดงความดีใจเมื่อได้ยินว่าจุดหมายปลายทางอยู่ไม่ไกลเขารีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหาอาจารย์หลี่
“ท่านอาจารย์น้องเล็กว่าลางสังหรณ์ของนางบอกว่าพวกเราเข้าใกล้น้ำตกเต็มทีแล้วท่านช่วยบอกชาวบ้านให้เดินทางต่อเถิด”
อาจารย์หลี่พยักหน้าพลางคิดขบขันที่ลูกศิษย์ของตนโกหกเก่งทั้งพี่ทั้งน้อง
หลังจากอิ่มท้องชาวบ้านก็รีบลุกตามคำบอกของอาจารย์หลี่ ในใจพวกเขาไม่ได้สงสัยในลางสังหรณ์ของ กู้หลิน แต่ไม่คิดว่าจะถึงจุดหมายในวันนี้สายตาของพวกชาวบ้านจึงสอดส่ายหาไม้เนื้องามและเห็ดตามพื้นดินภายในใจอยากพบเจอเห็ดหลินจือเหมือนพี่น้องตระกูลกู้
เมื่อทุกคนเดินลึกเข้าไปไม่ถึงชั่วยามป่ารกทึบก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าอาจารย์หลี่และหลี่เหว่ยได้ยินเสียงกระหึ่มของบางอย่างดังมาทั้งสองเครียดเขม็งพร้อมกับกระชับอาวุธในมือแน่นเข้า
“ทุกท่านให้เดินรวมตัวกันไว้อย่าเดินแยกกัน ข้าจะเดินระวังหลังให้ ส่วนอาเหว่ยจะระวังหน้า”
เสียงดังของอาจารย์หลี่ะโบอกทุกคนทำให้ชาวบ้านเดินเข้ามารวมกลุ่มกัน เสียงคุยกันค่อย ๆ เงียบลง
675
![[จบ]ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710864878_79730567.webp)
