ภายใต้ความมืดมิดหลินเสี่ยวได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น
"ท่านปู่อาการของเขาเป็เช่นไรบ้าง"หญิงสวานางกล่าวถามด้วยความเป็ห่วง เห้อ!!~~~~ "นี่ข้าก็พยายามสุดความสามารถของข้าแล้ว เสี่ยวน้อยเอ๊ยเ้าจะรอดหรือไม่รอดคงสุดแล้วแต่ลิขิตฟ้าแลวล่ะ"
ชายชรากล่าวพร้อมกับถอดหายใจยาว
นางจดจ้องมองไปยังใบหน้าที่ขาวซีดของเด็กหนุ่มด้วยความกังวล
"เสี่ยวน้อยเอ๊ย เสี่ยวน้อย" ชายชรากล่าวด้วยความโศกเศร้าและเป็ห่วง
"ใครกัน?" หลินเสี่ยวคิดในใจ