ตอนที่ 4 :เราจะได้พบกันอีกครั้ง
“หือ? ข้อเสนออะไรล่ะ” บาทหลวงถามลูเธอร์
“แกบอกใช่ไหม ว่าถ้าฉีดเืคนละข้างพลังที่ได้มันจะน้อยลง แล้วถ้าฉีดเืทั้งหมดในคนๆ เดียวกันละ” ลูเธอร์ตอบกลับด้วยใบหน้าท้าทาย
“หมายความว่ายังไง” บาทหลวงถามกลับ
“ชั้นจะยอมฉีดเืนั่นทั้งหมดคนเดียว แต่แกต้องปล่อยลีอาและเด็กทุกๆ คนที่อยู่ที่นี่ไปซะ” ลูเธอร์ตอบกลับด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“ไม่นะคะพี่ พี่อย่าทำอย่างนี้นะ” ลีอาพูดห้ามพี่ของตนพร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกจาก 2 ตา
“5555ช่างน่าสนุกยิ่งนัก มันทำให้ชั้นตื่นเต้นไปหมดแล้ว5555” บาทหลวงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“แล้วคำตอบล่ะ” ลูเธอร์ถามด้วยใบหน้ามุ่งมั่น
“อย่าทำหน้าตาอย่างนั้นสิมันยิ่งให้ชั้นยิ่งมีอารมณ์ขึ้นอีกนะ อ่าส์~ ได้สิข้าจะทำตามที่เ้าขอ และจะทำให้เ้าได้พลังที่ยิ่งใหญ่อันแสนจะน่ารังเกียจนั่นเอง” บาทหลวงพูดด้วยนำ้เสียงที่หื่นกระหาย
“ไม่นะคะพี่ หนูจะอยู่กับพี่ หนูอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ” ลีอาร้องขอกับอาเธอร์พร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมาไม่หยุด
“ลีอาความเข้มแข็งในใจของน้องน่ะมันราวกับแสงเพียงดวงเดียวที่คอยเยียวยาหัวใจของพี่นะ พี่สัญญานะพี่จะกลับไปหาน้องแน่นอน พี่จะไม่ยอมให้ชีวิตของพี่มาจบที่นี่แน่นอน สัญญากับพี่นะว่าจะรอพี่” ลูเธอร์พูดด้วยนำ้เสียงอันอ่อนโยนราวแสงตะวันที่ส่องประกายในยามเช้า
“ฮือ ฮือ หนูสัญญาว่าหนูจะรอพี่ แต่พี่ห้ามผิดสัญญานะ ถ้าพี่ผิดสัญญาหนูจะโกรธพี่จริงๆ ด้วย ฮือ” ลีอาพูดด้วยนำ้ตาที่ไหลรินไปทั่วทั้งห้อง
“ช่างเป็ภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก ไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลน้องของเ้าเอง” บาทหลวงพูดกับลูเธอร์ด้วยใบหน้าที่จริงจัง
“เอาล่ะเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า555” บาทหลวงพูดด้วยใบหน้าที่น่ากลัว พร้อมสั่งให้เหล่านักบวชพาลีอาไปยังโบสถ์ด้านนอก
“ลาก่อนนะลีอา” ลูเธอร์พูดกล่าวลาน้องสาวอย่างแ่เบา พร้อมกับนำ้ตาที่ค่อยๆ ไหลรินออกมา
เมื่อการจากลาของทั้ง 2 คนจบลง บาทหลวงได้เริ่มลงมือนำสายที่เต็มไปด้วยเืของ ปีศาจ เจาะไปที่ข้อพับบริเวณแขน เืสีดำนั้นค่อยๆ ถูกถ่ายเข้าร่างกายของลูเธอร์อย่างช้าๆ
“อ๊ากกก!!!!” เสียงของลูเธอร์ที่กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“555ในที่สุดเราก็ได้เจอ ภาชนะที่แท้จริง ซักที555” บาทหลวงพูดขึ้นด้วยใบหน้าอันตื่นเต้น
สิ้นเสียงของบาทหลวงโรคจิตนั่น เืยังคงไหลเข้าร่างกายของลูเธอร์อย่างต่อเนื่องพร้อมกับเสียงของลูเธอร์ที่กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง แขนของลูเธอร์ค่อยๆ เปลี่ยนสภาพตอบรับกับเืของ ปีศาจ แขนนั่นสีค่อยๆ คล้ำขึ้นราวกับแขนของ ปีศาจ
.
.
เป็ระยะเวลากว่า 3 ปีแล้ว ที่ลูเธอร์ถูกทรมาณกับความเ็ป ที่ถูกถ่ายเืของ ปีศาจ เข้ามา ตอนนี้แขน 2 ข้างนั่นได้กลายเป็แขนของปีศาจเรียบร้อยแล้ว
“55555555” เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งนั่น ดังขึ้นมาจากห้องลับในโบสถ์นั่น เสียงอันโดดเดี่ยวท่ามกลางห้องขังมากมายที่ว่างเปล่า ความเ็ปที่ลูเธอร์ได้รับ มันทำให้เขากลายเป็คนไร้สติ
“เอามาอีก เอามาอีกเซ่!เื! ข้าอยากได้เืนั่นอีก” เสียงของลูเธอร์ะโดังไปทั่วทั้งห้องลับ
“555เืนั่นน่ะหมดแล้วล่ะ” บาทหลวงตอบกลับลูเธอร์ด้วยสายตาอันปิติยินดีที่ตนสร้าง ภาชนะที่แท้จริงได้
“นี่แกล้อข้าเล่นอย่างนั้นหรอ ไปเอาเื ปีศาจ นั่นมาอีก” ลูเธอร์พูดกับบาทหลวงด้วยความบ้าคลั่ง
“555ใจเย็นเ้าหนู ข้าจะพาเ้าไปยังสถานที่ ที่เ้าจะได้เืนั่นเอง555” บาทหลวงตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันน่ากลัว
“ที่ไหน มันคือที่ไหนกัน รีบๆ พาข้าไปได้แล้ว” ลูเธอร์ตอบกลับบาทหลวงด้วยอาการเหมือนคนขาดยา
“555ตามข้ามาซิ ลูเธอร์” บาทหลวงพูดขึ้นพร้อมกับเชื้อเชิญ ลูเธอร์ให้ตามมา
บาทหลวงได้เดินนำทางลูเธอร์ ออกไปยังข้างนอกโดยผ่านลูกกรงเหล็กที่ตอนนี้มันได้ว่างเปล่าจนหมด กลิ่นคาวเืที่เคยคละคลุ้งไปทั่วตอนนี้มันได้เลือนหายไปหมดแล้ว ที่แห่งนี้เหลือเพียงลูเธอร์และบาทหลวงเท่านั้น
ลูเธอร์ได้เดินออกมายังโบสถ์นอก ตอนนี้โบสถ์แห่งนี้ได้เต็มไปด้วยหยากไย่ของแมงมุม หนูวิ่งพล่านไปทั่วตามทางเดิน นำ้ขังที่หยดลงจากเพดานที่สึกกร่อนกลายเป็แอ่งนำ้อันเน่าเสีย ที่ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วโบสถ์ ภาพของพระผู้เป็เ้าเคยสง่างามอยู่บนฝาผนังของโบสถ์ตอนนี้มันกลายเป็เพียง ผนังที่ว่างและผุกร่อนไปตามกาลเวลา
“นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น” ลูเธอร์เอ่ยถามแก่บาทหลวง
“ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่ทำตามคำขอของเ้าเท่านั้นเอง” บาทหลวงตอบกลับคำถามของลูเธอร์
“ในที่สุดเราก็ถึงแล้วนะ เ้าพร้อมแล้วหรือยังล่ะ” บาทหลวงถามคำถามแก่ลูเธอร์
“รีบๆ เปิดประตูนั่นได้แล้ว ข้าอยากดื่มด่ำเืนั่นอีกครั้ง” ลูเธอร์ตอบกลับบาทหลวงด้วยสีหน้าตื่นเต้น
บาทหลวงได้เปิดประตูของโบสถ์ออก แสงตะวันได้สาดส่องเข้ามายังโบสถ์นี้อีกครั้ง ข้างหน้าโบสถ์มีหญิงสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ เธอสวมชุดด้วยชุดกระโปรงยาวถึงเข่าสีฟ้าอ่อน ราวกับเทพธิดาท่ามกลางทุ่งดอกไม้ หญิงสาวผู้นั้นได้หันมามองลูเธอร์
“พี่คะ” เสียงของหญิงสาวได้พูดขึ้น ด้วยท่าทางดีใจและวิ่งมาสวมกอดลูเธอร์
“ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมโอบกอดร่างลูเธอร์อย่างเหนียวแน่น และนำ้ตาก็ไหลออกด้วยความคิดถึง
3K
