(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 54 ประชุมหมู่บ้าน

เหล่าจ้าวต้องจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดฉับไว

คืนวันนั้นเขาเรียกประชุมหมู่บ้านก่อนด้วยการเรียกครอบครัวฝั่งแม่ ฝั่งแม่สามีกับญาติทั้งหมดของหวังเหลียนมา

รวมถึงลากหลิวเหล่าเนียนหัวหน้ากลุ่มเก้า หวังจินหัวหน้ากลุ่มสิบที่คนเหล่านี้สังกัดอยู่มาทำโทษพร้อมกันด้วย

ไป๋อวี้พาลูกไปร่วมวงด้วย ตอนไปถึงก็เห็นเหล่าจ้าวยืนอยู่บนแท่นกำลังตำหนิคนพวกนี้อย่างรุนแรง

ฉินต้าซานยืนนิ่งมือไพล่หลังอยู่ข้าง ๆ สายตาใต้ท้องฟ้ายามรัตติกาลช่างเฉียบคมเหลือเกิน

เหล่าจ้าวถือโทรโข่งตะโกนว่า “...ที่อยู่ คะแนนงานและความดีความชอบ รวมถึงสิ่งที่เฝิงสือทิ้งไว้ ต่อให้เป็นแค่กระเบื้องแผ่นเดียวก็ต้องเป็นของหวังเหลียนทั้งหมด! ที่เคยเอาไปเมื่อก่อน เอาคืนมาให้หมด!”

เฝิงสือเป็นชื่อของสามีหวังเหลียนที่เสียชีวิตไปแล้ว

พอได้ยินเหล่าจ้าวพูดแบบนี้ ใบหน้าของญาติ ๆ พวกนั้นต่างก็บิดเบี้ยว

มีคนโวยวายลั่นว่า “เกิดหญิงม่ายอย่างมันแต่งงานใหม่ แล้วเอาของของตระกูลเฝิงเราไปด้วยจะทำยังไง!”

“นั่นสิ ทำแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!”

เหล่าจ้าวถือโทรโข่งตะคอกว่า “ต่อให้ไม่พูดเรื่องนี้ แล้วเงินที่หล่อนหามาเองตลอดเวลาที่เป็นแม่ม่ายล่ะ! พวกแกจะรวบเอาหมดเลยเหรอ!”

“ตอนนี้มันยังเป็นสะใภ้ของตระกูลเฝิงเรา เงินที่ได้ต้องเป็นของตระกูลเฝิงอยู่แล้วสิ!” เสียงแหลมของหญิงคนหนึ่งดังขึ้น

เหล่าจ้าวด่าว่า “พวกแกจะเกาะแม่ม่ายไร้ผัวกันหน้าด้าน ๆ เลยใช่ไหม! ถ้าขืนยังไม่กลับตัวกลับใจอีก ฉันจะส่งพวกแกไปกลับตัวในค่ายแรงงาน!”

ญาติ ๆ พวกนั้นหนังหัวจะระเบิดแล้ว

เพราะพวกเขาพึ่งพาหวังเหลียนมาหลายปีดีดักแล้ว ของที่เอาไปใช้หมดไปนานแล้ว เงินก็ได้ไปไม่น้อยเหมือนกัน

ใครจะยอมควักออกมาคืนเล่า!

ต่อให้เหล่าจ้าวบอกว่าจะส่งพวกเขาเข้าค่ายแรงงาน พวกเขาก็ต้องโวยวายสักตั้งแล้ว

พวกเขาเฮโลเข้าไปที่หน้าแท่นหมายอยากคุยให้รู้เรื่อง ตอนนั้นเองฉินต้าซานที่ยืนอยู่หลังเหล่าจ้าวก็ก้าวออกมาก้มหน้ามองพวกเขา “มีอะไร”

คนพวกนั้นตกใจผงะถอยหลังก้าวหนึ่ง

หลี่เถียนที่อยู่กลุ่มล่าสัตว์ก็ลุกขึ้นมาด่ากราดว่า “แก พวกเกาะแม่ม่ายกิน ชั่วช้าสามานย์ สักวันจะตายกันยกครัว!”

พอเขาลุกขึ้นมา คนอื่น ๆ ในกลุ่มล่าสัตว์ก็พากันตอบสนองเป็นพัลวัน

ฉับพลันฉินเจียถุนภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีกาลก็เหมือนจะแตกฮือ

เพื่อเงินเพื่อสิ่งของ ญาติ ๆ ของหวังเหลียนยังคงด่าทอต่อไป ด่ากราดทุกอย่าง แถมยังมีหญิงแก่ใจดำร้องไห้ตะโกนว่าอยากตายอะไรเทือกนั้น

ทางฝั่งกลุ่มล่าสัตว์ภายใต้การนำของฉินต้าซานย่อมถือหางเหล่าจ้าว

ทั้งสองฝ่ายก่นด่ากันอย่างรุนแรงปานฟ้าฝ่า

ไม่รู้ว่าหญิงแก่ไร้ยางอายเป็นอะไรกับหวังเหลียน โวยวายไม่หยุดว่าอยากตาย แถมยังพูดอีกว่า…

“ต่อให้ฉันเป็นผีก็จะไม่ปล่อยแกไปแน่ไอ้คนแซ่จ้าว”

เหล่าจ้าวถือโทรโข่งตะโกนว่า “อย่าเอาความตายมาขู่กัน! ไม่ควรเอาของที่ไม่ใช่ของตนมาเป็นของตน!”

“ทวงของคืนน่ะไม่มี มีแต่ชีวิตจะเอาไหม!”

ครอบครัวนั้นมีแต่พวกน่ารังเกียจ หญิงแก่อยากตายไม่ห้ามไม่ว่า แถมยังเอาแต่สุมไฟอีก

“ถ้าแม่ฉันตาย เป็นเพราะไอ้คนแซ่จ้าวบีบคั้น!”

“ไร้มโนธรรม! หัวหน้าหมู่บ้านถือหางแม่ม่าย ไม่เหลือหนทางรอดให้เราเลย!”

เหล่าจ้าวโมโหจนเอาแต่ด่าว่า “พล่ามบ้าอะไรของแก! แกไม่ยอมคืนใช่ไหม ถ้าไม่คืนก็เข้าไปสำนึกผิดในค่ายแรงงานกันยกบ้านเลย! ฉันพูดจริงทำจริง!”

เสียงทะเลาะวิวาทดังอึกทึกเกินไป ฉินเสี่ยวกั่วกลัวจนมุดอกไป๋อวี้

ไป๋อวี้กอดเธอเอาไว้พลางคว้าโคลนจากพื้นกำหนึ่ง

“เสี่ยวซู่! เสี่ยวซู่!” เธอแผดเสียงตะเบ็งเรียก

ฉินเสี่ยวซู่กำลังตะโกนด่าอยู่ตรงนั้น กระโดดสูงเชียวละ

ไป๋อวี้แผดเสียงจนเจ็บคอแล้วเขาก็ยังไม่ตอบสนอง ทำเอาไป๋อวี้โมโหจนเตะเขาไปทีหนึ่ง

ฉินเสี่ยวซู่ “โอ๊ย!”

เขาหันไปตวัดสายตาใส่ไป๋อวี้ด้วยความขุ่นเคือง

ไป๋อวี้รีบยัดโคลนใส่มือเขาทันควัน แล้วเรียกเขามาซุบซิบข้างหูเขาครู่หนึ่ง

เสี่ยวซู่ตกปากรับคำ ก่อนจะมุดหายเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

เขาพุ่งไปข้างหน้าสุดแล้วกระโดดขึ้นแท่นไปแย่งโทรโข่งจากเหล่าจ้าว

เหล่าจ้าว “…”

ไป๋อวี้ “…”

เธอคิดในใจว่านี่ไม่ใช่คำสั่งของตนนี่นา

ฉินเสี่ยวซู่ปาโคลนในมือใส่ชายคนหนึ่งฝั่งแซ่เฝิงอย่างแรง พร้อมกับใช้โทรโข่งตะโกนคำพูดที่ไป๋อวี้สอนเขา

“ถ้าวันนี้กลุ่มเก็บเกี่ยวไม่ได้ชุด ไม่มีใครซ่อมชุดกลุ่มล่าสัตว์ อาจจะไม่มีทั้งปีหน้าหรือปีถัดไปด้วยก็ได้!”

“ไอ้พวกที่อยากตายก็รีบไปตายซะ อย่ามาทำลายหมู่บ้านของเรา!”

ถ้อยคำเหล่านี้ทำเอาทุกคนกริ้วโกรธในพริบตา

เดิมก็ไม่ชอบพวกเกาะแม่ม่ายกินอยู่แล้ว ปรากฏว่าพวกเขายังมาทำลายผลประโยชน์ส่วนรวมอีก!

พอมีคนเริ่มปาโคลน ก็มีคนที่สองคนที่สามตามมาทันที

โดยเฉพาะกลุ่มเก็บเกี่ยวและญาติมิตร พอคิดว่าปีนี้จะไม่ได้เสื้อผ้า เผลอ ๆ ปีหน้าก็ด้วย เลยโมโหเดือดดาลขึ้นมาโดยพลัน

ชาวบ้านต่างก็ปรี่เข้าไปเก็บดินโคลนปาใส่พวกเขากันระนาว เล่นเอาพวกเขาร้องโอดโอย

แม้แต่หัวหน้ากลุ่มสองคนก็ไม่เว้น ถูกคนใช้โคลนปาใส่เช่นกัน

พอเห็นว่ามีคนมากมายเข้าพวก คนหน้าไม่อายพวกนั้นก็ไม่กล้าพล่ามอีก

สุดท้ายเป็นเหล่าจ้าวที่ตะโกนสุดเสียง “เลิกตีกันได้แล้ว! หยุดตีกัน!”

ไป๋อวี้อุ้มเสี่ยวกั่วคอยมุงดูอยู่ข้างหลังอย่างสบายอารมณ์ เกือบหัวเราะจนฟันร่วง

ชาวบ้านไม่ชอบพวกเขาทั้งหมู่บ้าน ดูท่าว่าคงต้องคืนเงินแล้ว แม้ไม่อยากคืนก็ตาม...

พอประชุมหมู่บ้านเสร็จ ฉินต้าซานก็เดินเล่นกับเหล่าจ้าวบนถนนเส้นเล็ก ๆ ที่สงบของหมู่บ้าน

การจัดการเรื่องนี้ก่อน เป็นความคิดของฉินต้าซาน

เรื่องของบ้านเขาเอาไว้ทีหลัง ไม่ใช่ว่าไม่จัดการ แต่กลัวว่าถึงตอนนั้นตัวเหล่าจ้าวเองจะพลอยติดร่างแหไปด้วย และหวังเหลียนอาจจะไม่ได้อะไรคืนสักอย่าง

ตอนนี้เหล่าจ้าวพูดกับฉินต้าซานว่า “ต่อไปก็ให้หลินเยี่ยนคืนเงินค่ารักษากับเงินค่าซอมเครื่องจักรสินะ”

ฉินต้าซานกล่าว “จัดการเรื่องของจ้าวต้าหมินก่อนเถอะ”

เหล่าจ้าวเม้มปากเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจัดการ แต่เผลออยากเก็บเรื่องนี้ไว้จัดเป็นเรื่องสุดท้ายโดยไม่รู้ตัว

ฉินต้าซานมองออกเลยเอ่ยว่า “ถ้าลุงสั่งให้ชดใช้ค่ารักษา คนเขาต้องเอาเรื่องของจ้าวต้าหมิ

นมาอ้างแน่ ไม่สู้ลุงจัดการเองเสียเลยดีกว่าปล่อยให้คนแพร่งพรายออกมา”

เมื่อถึงตอนนั้นครอบครัวหลิวไฉ่อิงเห็นว่าเหล่าจ้าวจัดการลูกชายตัวเอง นั้นเท่ากับตัดหนทางของพวกตน

พวกเขายังจะทำอะไรได้อีก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เหล่าจ้าวเองก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน แต่วันนี้พอเจอกับตัวเลยทำอะไรไม่ถูก

ฉินตาซานพูดอีกว่า “ถ้าจัดการเรื่องนี้ กลุ่มอื่นจะได้เลิกหาเรื่องสักที ลุงต้องจัดการอย่างเด็ดขาด”

รูปร่างเขาสูงใหญ่กำยำ พอโตขึ้นยังประทังชีวิตด้วยการล่าสัตว์อีก ใคร ๆ เลยมักจะมองเขาเป็นประเภทที่โตแต่ตัวไม่มีสมอง 

ความจริงแล้วก่อนที่มหาวิทยาลัยจะยกเลิกการรับสมัครนักศึกษาตอนปี 1766 เขาเคยเรียนจบมอปลายในโรงเรียนที่อยู่ห่างจากฉินเจียถุนไปสิบกว่าลี้

ถ้าจะให้เหล่าจ้าวพูดก็คือ เจ้านี่ดูหยาบกระด้าง แต่ฉลาดไม่เบาเลยทีเดียว

เพียงแต่ว่าการเรียนไม่สู้ถือจอบขุดดิน ความเฉลียวฉลาดของเขาเลยไม่ได้แสดงออกอีกเลย

เหล่าจ้าวพรูลมหายใจยาว “แกพูดถูก โดนเปิดโปงไม่สู้ชิงจัดการเองก่อน”

ฉินต้าซานก้มหน้าเหลือบมองศีรษะที่บางลงทุกวัน

“ส่งลูกชายเข้าค่ายแรงงานไปแล้ว ลุงก็ไม่ต้องห่วง”

เหล่าจ้าวพูดอย่างซาบซึ้งใจ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกใจดี...”

เขานึกว่าฉินต้าซานจะพูดว่า จะทำหน้าที่แทนลูกชายเขาเอง

ฉินต้าซานนิ่งไปเล็กน้อย “เพราะลุงยังมีหลานชาย”

เหล่าจ้าว “...”