“คิดสิอัญ เธอไปทำอะไรกับใครไว้ พี่เขาถึงอาฆาตแค้นเธออย่างนี้ คิดสิคิด”
อัญชิษฐาพร่ำพูดกับตัวเอง ทั้งสมองก็ใช้ความคิดอย่างหนัก พยายามคิดให้ออกว่าเธอไปเผลอทำอะไรใครเอาไว้ แต่คิดยังไงเธอก็คิดไม่ออกเอาเลยจริงๆ ก็ปกติเธอไม่ใช่คนที่จะไปหาเื่คนอื่น เพื่อนแต่ละคน เธอยิ่งไม่มีทางใหญ่ ส่วนมากเธอจะคล้อยตาม และยอมตลอด เพราะเธอเป็คนง่ายๆ และไม่อยากที่จะมีเื่กับใคร
“โอ๊ย!!... คิดยังไงก็คิดไม่ออก ในเมื่อคิดไม่ออกก็คงจะต้องให้ไอ้คนบ้าไม่มีเหตุผลนั้นบอกแล้วล่ะ เฮ้อออออออ......”
เมื่ออัญชิษฐาคิดว่าจะต้องรอให้นายหัวแสนพูดออกมาเอง เธอไม่รู้ว่าจะได้เจอกับอะไรบ้าง เขาทั้งโหดร้าย เืเย็น แถมแรงเยอะด้วยอีกต่างหาก แล้วเรี่ยวแรงเท่ามดอย่างเธอจะไปต่อต้าน ปกป้องตัวไงยังไงไหว อย่างนี้แล้วเธอจะไม่แหลกคามือเขาในเร็ววันนี้เหรอ
โคร๊กกคร๊ากกกก......
เสียงท้องร้องดังขึ้นด้วยความหิว เธอยอมรับว่าหิวมาก แต่ด้วยความถือดีของเธอ ประกอบกับความหวาดระแวง ทำให้ตอนนี้ข้าว อาหาร ที่เธอจะได้กิน ตกกระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นห้องไปหมดแล้ว หากจะถึงขึ้นที่จะต้องเก็บข้าว อาหาร ที่ตกเกลื่อนพื้นขึ้นมากิน เธอคงไม่ทำ คงจะปล่อยให้ตัวเองหิวอยู่อย่างนี้แหละ
แกร๊กกกกก...... ปังงงงงง.......
เกือบๆสองชั่วโมงได้ที่นายหัวแสนหุนหันพลันแล่น ด้วยอารมณ์คุกรุ่นออกไปจากห้องที่ใช้คุมขังอัญชิษฐา แล้วเขาก็กลับมาพร้อมๆ กับในมือถือไม้กวาด ถังน้ำ และผ้าเช็ดพื้นเข้ามา
“ทำความสะอาดซะ หรือหากไม่อยากทำเธอก็นอนเกลือกกลั้วไปทั้งอย่างนี้แหละ มันก็สมกับคนสกปรกอย่างเธออยู่แล้วนี่”
คำพูดถากถาง ดูถูกดูแคลน ทำให้อัญชิษฐาจุกแน่นในอก แต่กระนั้นเธอเชิดหน้าใส่นายหัวแสน ภายในหัวครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ จึงลุกขึ้นเดินไปรับไม้กวาด ถังน้ำที่มีน้ำอยู่ในนั้น พร้อมกับผ้าเช็ดพื้นจากมือใหญ่ พอมือเรียวเล็กรับมาถือไว้แล้ว นายหัวแสนหมุนตัวจะเดินออกจากห้อง
และในจังหวะนั้นเอง......
เคร้งงงงง... ปั๊กกกกก
“โอ๊ยยย!!!!!!......”
เสียงถังน้ำถูกเขวี้ยงกระทบหลังกว้างบึกบึน ตามมาด้วยเสียงด้ามไม้กวาดตีซ้ำๆลงไปแบบรัวๆ เร็วๆ ทำให้ชายหนุ่มตัวโตที่ถูกกระหน่ำตีร้องอุทานเสียงหลง ด้วยความเจ็บ และในวินาทีนั้น อัญชิษฐาวิ่งออกไปจากประตูอย่างเร็วไว
อ๊ะ!!!!!!......????????
ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อออกมาเห็นว่าสถานที่ที่เธอถูกจับมากักขังอยู่นี้นั้น เป็กระท่อมยกใต้ถุนสูง และพอมองออกไปนอกกระท่อม ก็เห็นมีแต่หาดทราย ท้องทะเล และต้นไม้
“ที่นี่มัน... ที่ไหนกัน?”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะนังบ้า.....????????”
อัญชิษฐาถามตัวเองออกมาเบาๆ แต่ก็ต้องหยุดหาคำตอบไปโดยปริยาย เมื่อได้ยินเสียงดุดันเกรี้ยวกราดของนายหัวแสน เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วในตอนนี้ หนีไปให้รอดก่อน เธอจึงรีบก้าวยาวๆ ลงบันไดไปจากกระท่อม วิ่งไปตามชายหาดสีขาวอย่างไม่คิดชีวิต
อัญชิษฐาวิ่งไปๆ วิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง ขอแค่ทางไม่ตันเธอก็จะวิ่งต่อไป แต่แล้วร่างบางก็ถูกดึงกระชากจากด้านหลัง ทำให้คนทั้งสองล้มไปนอนกอดกันอยู่บนพื้นทราย
อ๊ะ!!!!... ????
“กรี๊ดดดดดดด...... ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ปล๊อยยยยยย......”
อัญชิษฐากรีดร้องเสียงหลง ทั้งมือเรียวเล็กพยายามผลักดัน ทั้งดิ้นรนขัดขืนให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือใหญ่ แต่เหมือนยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกอดรัดแน่น แต่เธอไม่คิดจะหยุด จนกระทั่งหมดเรี่ยวแรงไปโดยปริยาย
????
“กรี๊ดดดดดดด......”
ตุ๊บบบ!!!!!!......
ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความใสุดขีด ก่อนจะหลับตาปี๋ กรีดร้องออกมาในทันที เมื่อเห็นกายแกร่งผละขึ้น แล้วกำปั้นลอยละลิ่วมาที่แก้มนวลเนียนใส แต่... กำปั้นเฉียดใบหูทุบลงบนพื้นทราย
“คราวหน้าถ้าทำร้ายฉันอีก และคิดหนีอีก เธอได้เจ็บตัวแน่”
เสียงเข้มดุดัน ส่งเสียงคำรามดังมาให้อัญชิษฐาได้ยิน เธอเปิดเปลือกตาขึ้น แล้วน้ำใสๆก็ไหลเอ่อออกมา ร่างบางสั่นสะท้าน ด้วยความหวาดกลัวสุดขีดไ และไม่น่าเชื่อว่าเธอจะยังไม่เป็อะไร
นายหัวแสนลุกขึ้น พร้อมกับจับแขนเรียวดึงให้ลุกขึ้นตาม จากนั้นดึงลากร่างบางกลับมายังกระท่อมตามเดิม โดยที่อัญชิษฐายอมเดินตามการลากจูงของเขาแต่โดยดี
๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔
โอ้!!...นายหัวแสนโดนเข้าให้แล้วอะนะ คิคิ......... ขอบคุณรีดทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่านนะค..............................^_^ ^_^ ^_^ ^_^
1K
![[มี E-book] พลิกชะตานางร้ายกับระบบตัวป่วน ยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752312919_77347771.webp)
