"เธอพูดแบบนั้นจริงเหรอ" จอร์นถามและหัวเราะขณะที่แฮร์รี่เล่าเื่โกหกที่คีร่าบอกเขา
"เธอไม่ได้เป็อย่างที่ฉันคาดไว้จริงๆ ฉันต้องปล่อยเธอไปเพราะนาย หรืออาจจะเป็เพราะเธอดูประหม่าเมื่อฉันแนะนำตัวเองกับเธอ" แฮร์รี่พูดพร้อมกับยักไหล่เบาๆ
"ขอบคุณนะ หวังว่าเธอคงจะสบายใจขึ้นใช่ไหม" จอร์นถามด้วยความสงสัยหลังจากเสียงหัวเราะของเขาสงบลง
"ดีเลย หลังจากที่นายออกไปก่อนหน้านี้ ฉันกำลังคิดอยู่" จอร์นพูดพร้อมกับมองหน้าแฮร์รี่และทำให้เขาส่ายหัว
"ไม่ดี ฉันแน่ใจว่าสิ่งที่นายกำลังคิดอยู่มันไม่ดีแน่ๆ" แฮร์รี่พูดทำให้จอร์นหัวเราะเบาๆ
"ฉันต้องงานและบ้านใหม่" จอร์นพูดทำให้แฮร์รี่ขมวดคิ้ว
"นายมีทั้งคฤหาสน์ และนายไม่ได้มีแค่งานที่ดี แต่นายยังเป็เ้าของบริษัทที่ประสบความสำเร็จมากขนาดนี้แล้วนายยังจะ้าอะไรอีก" แฮร์รี่เตือนเขา
"ได้สิ นายช่วยค้นหาให้ทีว่าคีร่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน และหาอพาร์ทเมนท์ที่ใกล้กับเธอให้ฉันด้วย"
"อะไรนะ" แฮร์รี่ถามด้วยความไม่เชื่อ
"เอาเป็ว่าฉันเบื่อ ฉันอยากรู้จักเธอและเป็เพื่อนกับเธอโดยที่ให้เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตของฉันเลย"
"แล้วถ้าเธอยอมคบกับนายล่ะ" แฮร์รี่ถามอย่างสงสัย
"นั่นควรเป็ส่วนหนึ่งที่จะทำให้ฉันได้รู้จักเธอ โดยเกี่ยวข้องกับงาน ฉันอยากเป็คนขับรถส่วนตัวของเธอ นั่นหมายความว่านายต้องหารถประจำตำแหน่งให้กับเธอ และบอกเธอว่ามันเป็สวัสดิการของบริษัท" จอร์นพูดทำให้แฮร์รี่ใอย่างไม่อยากเชื่อ
"ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้นายทำแบบนี้ นายเสียสติไปแล้วหรือไง” แฮร์รี่ร้องอุทาน
"นายคาดหวังอะไรจากการเป็คนขับของเธอ" แฮร์รี่ถามด้วยความสงสัย
"นั่นก็เป็ส่วนหนึ่งของการทำความรู้จักกับเธอเช่นกัน ดังนั้นนายทำตามที่ฉันสั่งให้ทันในวันนี้ด้วย" จอร์นพูดด้วยรอยยิ้ม พอใจกับตัวเองที่คิดแผนการอันยอดเยี่ยมได้
"ฉันว่านายมันบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ"แฮร์รี่พูดพร้อมสายหัว
"ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน และนั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากทำอะไรที่บ้าๆ บ้าง" จอร์นพูดด้วยรอยยิ้มขณะที่เขานึกถึงคีร่า เธอไม่เพียงแต่ทำให้เขาสนใจแต่ยังกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขาอีกด้วย เขาเต็มใจทำเื่บ้าๆ บอๆ เท่าที่จะทำได้เพียงเพื่ออยากทำความรู้จักกับเธอ
"เดี๋ยวฉันไปจัดการให้" แฮร์รี่พูดขณะที่เขาเดินไปที่ประตู แล้วก็ชะงักเมื่อเขาจำอะไรบางอย่างได้ "แม่ของนายโทรมาก่อนหน้านี้ ท่านบอกให้นายโทรกลับทันทีที่ได้รับข้อความ" แฮร์รี่พูดทำให้จอร์นคร่ำครวญ
"เราแกล้งทำเป็ว่ายังไม่ได้รับข้อความก็ได้ใช่ไหม" จอร์นถามแฮร์รี่ที่ส่ายหัว
"ไม่ เราทำแบบนั้นไม่ได้ ทุกครั้งที่ฉันพยายามโกหกท่านในอดีต ท่านจับฉันได้ตลอด ดังนั้นฉันจะบอกความจริงกับท่านถ้าท่านโทรมาอีก
"นายมันขี้ขลาด ออกไปได้แล้ว ฉันจะโทรหาแม่เอง แต่แม่บอกเกี่ยวกับอะไรไว้บ้างไหมว่าทำไมถึงอยากให้ฉันโทรหา” จอร์นจำใจต้องถาม
"ท่านถามแต่เื่แฟนของนายว่าทุกอย่างราบรื่นดีไหม"
"แล้วนายบอกไปว่ายังไง" จอร์นขัดจังหวะก่อนที่แฮร์รี่จะพูดจบ
"ฉันบอกท่านว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี"
"ดี ฉันจะโทรกลับทันที" จอร์นพูดและรอจนกระทั่งแฮร์รี่ออกไปก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"ฉันรู้ว่าแก่พาผู้หญิงเข้าบ้านเมื่อคืนนี้ อย่าบอกนะว่าความรักของแก่เริ่มสั่นคลอนแล้ว" แม่ของจอร์นวัยหกสิบปีถามทันทีที่เธอรับสายของเขา
"อย่างแรกเลย เธอไม่ใช่โสเภณี และอีกอย่างมันไม่ใช่เื่ของแม่ที่ผมจะพาใครเข้าบ้านหรือทำอะไรในบ้านของผม" จอร์นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"งั้นผู้หญิงที่แก่ไปค้างคืนด้วยเป็แฟนของแก่หรือเปล่า" แม่ถามโดยไม่สนใจสิ่งที่เขาพึ่งพูด
"แม่มีอิสระที่จะคิดอะไรก็ได้ตามที่แม่้า แล้วแม่สบายดีไหม" จอร์นถามเปลี่ยนเื่
"แม่ไม่เป็ไร แม่อ่านเจอนิตยาสารว่าในที่สุดแก่ก็ซื้อสายการบิน Oceans airline จนได้ทำได้ดีมากลูก แม่ภูมิใจในตัวแก่" แม่พูดทำให้จอร์นยิ้ม
"ขอบคุณครับแม่ แล้วพ่อเป็ยังไงบ้าง"
"ถ้าห่วงพ่อแก่มากก็ควรมาเยี่ยมเราบ้าง"แม่ของเขาพูดด้วยเสียงตะคอก
"่นี้ผมยุ่งมาก ผมจะไปเยี่ยมในเร็ว ๆ นี้ ผมสัญญา"
"ถ้าแก่พูดอย่างนั้น แล้วพี่น้องของแก่ล่ะ แก่ได้ยินข่าวจากพวกเขาล่าสุดเมื่อไหร่ หรือแก่ยุ่งเกินกว่าจะติดต่อได้" แม่ถามทำให้จอร์นสะดุ้งอย่างรู้สึกผิด
"ผมจะโทรหาพวกเขาทันทีที่ผมวางสาย" จอร์นกล่าวขอโทษ
"แก่ควรทำอย่างนั้น แม่คิดถึงแก่มาก รอบๆ บ้าน ทุกที่ดูเงียบเหงาไม่มีแก่อยู่ มันคงจะดีถ้ามีลูกหลานวิ่งเล่นอยู่ที่นี่" แม่พูดทำให้จอร์นหัวเราะเบาๆ เพราะเขารอให้เธอพูดตามปกติ
"ผมมั่นใจว่าแม่จะได้ทุกอย่างอีกมากมายในเร็วๆ นี้ ดังนั้นแม่ควรมีความสุขกับความเงียบชั่วคราวไปก่อน และถ้าหากแม่เบื่อมากๆ พ่อกับแม่ก็มาเที่ยวที่นี่ได้ บ้านของผมใหญ่พอสำหรับทุกคน"
"ใช่ บางทีเราควรจะไปหาแก่ในเร็วๆ นี้ " แม่พูดอย่างครุ่นคิด
"ผมต้องไปแล้ว ผมรักแม่นะ" จอร์นพูดก่อนจะวางสาย