"แม่ว่าแม่ก็ไม่ได้ปรุงอะไรผิดนะ"
แม่ของซิมเอ่ยออกมา หลังจากที่ทั้งคู่นั่งทานต้มสาหร่ายเนื้อ Totto สับ อยู่สักพัก แล้วซิมที่ปกติจะกินข้าวเย็นเยอะมากกินน้อยกว่าปกติ ก่อนคุณแม่จะลองตักต้มสาหร่ายขึ้นมาชิมอีกครั้ง และบ่นออกมาว่า
"รสชาติก็ปกติดีนี่น่า"
"ก็ใช่แหละฮ่ะ แต่ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดไปก็ไม่รู้"
"ซิม ลูกจะบอกให้แม่ทำต้มสาหร่ายเนื้อ Totto สับ แต่จะเอาแต่กินเฉพาะเนื้อ Totto สับไม่ได้นะลูก"
"ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย"
ซิมตอบแม่ของเขากลับไป จริงอยู่ที่เขามักจะบ่นอยู่บ่อยๆ ว่าเขาอยากให้อาหารที่แม่ทำใส่เนื้อ Totto ลงไปเยอะๆ เพราะเนื้อ Totto มันอร่อยกว่าพืชผัก แล้วเนื้อของมันก็เป็วัตถุดิบที่หาได้ง่ายๆ ที่รอบเมืองอยู่แล้ว แต่แม่ของเขาก็มักจะบอกว่าถ้าใส่มันลงไปเยอะๆ รสชาติของอาหารก็จะเปลี่ยน แล้วเราก็จะเบื่อเนื้อ Totto ไวขึ้น ซิมก็เลยทำได้แต่บ่นๆ มาตลอด
แต่ครั้งนี้สิ่งที่เขารู้สึกกลับแตกต่างออกไป
ครั้งนี้สิ่งที่เขารู้สึกไม่ใช่แค่การอยากได้เนื้อ Totto เยอะๆ ในต้มซุปอย่างที่เคย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองอยากกินสาหร่ายแบบสุดๆ แต่พอได้เห็นสาหร่ายในต้มซุป เขากลับรู้สึกไม่อยากกินพวกมันขึ้นมา ราวกับว่ามันมีอะไรขาดหายไป
ถึงกระนั้น ซิมก็ยังพยายามกินอาหารตรงหน้าเข้าไปเหมือนปกติเพื่อให้แม่สบาย ก่อนเขาจะช่วยแม่ทำความสะอาดถ้วยชาม และเดินออกไปหาคาม ที่ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาที่เปลเลย เขาก็เลยมองไปที่บ้านของลินด์แล้วพบว่าไฟของที่นั่นเปิดอยู่
หลังจากนั้นซิมก็เดินกลับมาที่บ้าน และเอ่ยถามกับแม่เขาว่า
"ผมไปหาลินด์ได้ไหมครับ ?"
"ดึกขนาดนี้เนี้ยนะ"
"ครับ" ซิมตอบแม่กลับไปพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่ต้องมาครับเลย คิดว่าแม่จะยอมให้ลูกออกไปข้างนอกดึกๆ ดื่นๆ หรือไง ?"
"ไม่เหรอครับ ?"
แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะมีหน้าตาประมาณไหน แต่ซิมก็อดไม่ได้ที่จะถามแบบนั้นออกไป
"ไม่ได้ ขึ้นไปนอนได้แล้ว แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"
"ก็ได้ครับ"
ซิมตอบแม่กลับไป ก่อนเขาจะเดินคอตกกลับขึ้นห้องของตัวเอง ะโขึ้นเตียง และพยายามข่มตานอน
หลังจากนั้นประมาณสามชั่วโมง
ซิมตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับความหิวที่อยู่ดีๆ ก็เข้ามาทักทาย ก่อนความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในสมองของเขาจะยังคงเป็เื่ของ
'สาหร่าย'
เพราะถึงซิมจะทานสาหร่ายเข้าไปเยอะมากๆ ตอน่อาหารเย็น แต่เขากลับรู้สึกว่าสาหร่ายเ่าั้ไม่สามารถเติมเต็มความ้าของเขาได้เลยแม้แต่น้อย
เขายังคง้าจะกินสาหร่าย สมองของเขายังคงเต็มไปด้วยเื่ของสาหร่าย
แต่หูของเขากลับเต็มไปด้วยเสียงของโทรทัศน์ที่ดังอยู่ด้านล่าง ซึ่งเป็สัญญาณที่บ่งบอกให้รู้ได้ในทันที ว่าแม่ของเขายังไม่นอน
และนั่นก็ทำให้ซิมได้แต่เหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง คิดถึงอาหารเช้าของวันพรุ่งนี้ที่เต็มไปด้วยสาหร่าย ก่อนเขาจะส่ายหน้า และพูดออกมาว่า
"พรุ่งนี้ลองไปหาลินด์ดูดีกว่า ถึงจะอยากกินสาหร่ายก็เถอะ แต่รู้สึกว่าสาหร่ายพวกนี้มันยังไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้"
ซิมคิดไปคิดมาจนสุดท้ายเขาก็หลับไปอีกครั้ง ก่อนเขาจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และพบว่าตัวเองขยับไม่ได้เลย ราวกับว่าร่างของเขาถูกอาการอัมพาตเล่นงาน แถมยังถูกใยแมงมุมมัดไว้รอบๆ อีกชั้นหนึ่ง
ถึงกระนั้น เขาก็พอจะสังเกตุเห็นว่ารอบๆ เตียงของเขาเต็มไปด้วยผู้คน
ทั้งแม่ของเขา เพตต้า คาม แล้วก็ลินด์ ที่ตอนนี้เ้าตัวกำลังวิ่งวุ่นไปทั่วพร้อมกับเข็มฉีดยาในมือ ในขณะที่เพตต้าชี้คถาเวทย์ในมือเคลื่อนที่ไปตามการเคลื่อนไหวของลินด์
"ข้าว่าเราจับเ้าเอลฟ์นี่ไปจุ่มน้ำเลยดีกว่า มันจะได้จบๆ"
"เดี๋ยวๆๆๆๆ อย่าทำป่าเถื่อนกับผมแบบนั้นสิครับคาม เมื่อวานเรายังดื่มเป็เพื่อนกันอยู่เลยครับ"
"ข้าดื่มด้วยก็เพราะ้าจะเค้นความลับจากปากแกเท่านั้นแหละ ไม่งั้นแกจะปริปากเื่อาการอยากสาหร่ายอะไรนั่นออกมาเหรอ ?"
"สาหร่ายสไปโรเลซิซ"
ลินด์ตอบกลับในขณะที่เขาเดินเอาเข็มในมือไปจุ่มน้ำสีเขียวๆ เมือกๆ ในหลอดทดลอง และฉีดมันลงไปในหลอดทดลองอีกอันที่เต็มไปด้วยสีสัน
ก่อนซิมจะได้ยินเสียงของคามตอบกลับไปว่า
"เออๆ เลซิซอะไรนั่นของแกนั่นแหละ แต่ถ้าเป็อย่างที่ยัยนักเวทย์บอกไว้ อาการเลซิซนั่นในตัวเ้าหนูควรจะหายไป ถ้าแกตายไม่ใช่หรือไง"
"ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น ฉันแค่ตั้งสมมุติฐานไว้ว่าซิมใช้พลังของเขาดึงอาการของลินด์ไปครึ่งหนึ่ง เหมือนที่เคยเกิดขึ้นตอนเขาใช้พลังของตัวเองดึงพวก Totto เข้ามาแทงตอนเด็กๆ"
"ก็นั่นไง"
"คุณคาม ฉันว่าฉันอธิบายชัดเจนแล้วนะ ว่าสิ่งที่เชื่อมต่อระหว่างซิมและเอลฟ์คนนี้ได้หายไปแล้ว มีแค่ผลกระทบของมันเท่านั่นที่ยังคงอยู่ คุณไม่เข้าใจตรงไหนไม่ทราบ"
ทันทีที่เพตต้าพูดจบ คามก็ส่งเสียงไม่พอใจออกมา ก่อนเสียงที่ดังขึ้นต่อจะเป็เสียงของลินด์
"อย่าพึ่งตีกันตอนนี้ได้ไหมครับ ถ้าพวกคุณอยากจะปล่อยพลังมาก ก็ค่อยปล่อยพวกมันออกมาตอนที่ผมให้สัญญาณ โอเคไหม"
"เงียบไปเลยไอเอลฟ์เวร แกเป็คนทำให้เ้าหนูกลายเป็แบบนี้นะเว้ย"
"ผมก็กำลังช่วยเขาอยู่นี่ไงครับ"
ลินด์ตอบกลับ ก่อนเขาจะแกว่งหลอดยาหลากหลายสีสันในมือไปมา และพูดออกมาว่า
"เอ้า เอาเลยครับ"
ทันทีที่ลินด์พูดจบ รอบๆ ตัวคามและเพตต้าก็มีออร่าสีน้ำเงินเข้มแผ่กระจายออกมา ก่อนออร่าของคามจะค่อยๆ เลือนหายไป ในขณะที่ดาบสีฟ้าอันหนึ่งโผล่ขึ้นมาในมือเขา ก่อนดาบนั่นจะค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปมา และกลายเป็ลูกแก้วสีน้ำเงินลูกเล็กมากๆ ลูกหนึ่ง พร้อมๆ กันกับที่ออร่าของเพตต้าเปลี่ยนไปเป็รูปหมวก ก่อนมันจะค่อยๆ กลายเป็ลูกแก้วเล็กๆ สีน้ำเงินเช่นเดียวกัน
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็หย่อนลูกแก้วในมือเข้าไปในขวดแก้วในมือลินด์ และถอยออกไปเล็กน้อย ในขณะที่ออร่าสีน้ำเงินจางๆ ค่อยๆ แพร่กระจายออกมาจากตัวลินด์
วินาทีต่อมาเ้าลูกแก้วกลมๆ สองลูกในขวดยาก็ค่อยๆ หมุนไปมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ และค่อยๆ ช้าลง ในขณะที่ลินด์หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย แต่แล้วเ้าลูกแก้วก็เริ่มหมุนอีกครั้ง เมื่อออร่าสีน้ำเงินที่เข้มข้นพอๆ กับของเพตต้าและคามแผ่ออกมาจากร่างของแม่ซิม
เ้าลูกแก้วทั้งสองหมุนวนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งในที่สุดมันก็พุ่งเข้าหากัน และเปลี่ยนให้น้ำในหลอดยาที่เคยเต๋มไปด้วยสีสันหลากหลายกลายเป็น้ำสีเงินที่เปร่งประกายออกมาด้วยแสงระยิบระยับสีแดง สีน้ำเงิน สีม่วง และสีส้มอ่อนๆ
"ขอบคุณมากครับ คุณแม..."
ลินด์ยังพูดไม่ทันจบ หลอดยาในมือเขาก็อันตรทานไปเสียแล้ว ก่อนเขาจะโดนคามเดินมากอดคอ และลากออกจากห้องของซิมไป ตามด้วยเพตต้าที่มองมาที่ซิมเล็กน้อย ก่อนเธอจะตามออกไปด้วยเช่นเดียวกัน
หลังจากนั้น น้ำสีเงินในหลอดทดลองก็ค่อยๆ ไหลลงไปในลำคอของซิม ในขณะที่แม่ของเขาที่กำลังป้อนเขาอยู่พูดออกมาว่า
"ไม่เป็ไรแล้วนะลูก"
ได้ยินแบบนั้น ซิมที่กลับมาขยับได้ตามปกติก็ทำหน้างงๆ ก่อนจะตอบแม่ของเขากลับไปว่า
"ครับ ผมก็ปกติดีนิครับ เมื่อกี้มาทำอะไรกันเหรอ"
4K
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
