ต้นอ้อริมทาง

2 เดือนผ่านไป

ร้าน Dream Desserts กลายเป็๲ร้านคาเฟ่ย์ชื่อดังที่ผู้คนต่างพากันพูดถึง ด้วยระยะเวลาเพียงเท่านี้ฉันสามารถทำให้ร้านเติบโตไปได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ร้านอยู่ใน๰่๥๹ขาดแคลนบุคลากรอย่างเลี่ยงไม่ได้ ฉันจึงต้องจ้างคนครัวเพิ่มเพื่อมาช่วยคิดค้นสูตรขนมแบบใหม่ๆ และช่วยงานในครัวแทนฉัน ซึ่งตอนนี้หลายๆอย่างก็เริ่มเข้าที่แล้ว ร้านพัฒนาได้มากพอที่จะลองรับลูกค้าและการเติบโตของร้านได้มากขึ้นแล้ว ถือว่าฉันประสบความสำเร็จ

กริ๊งๆ 

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นเป็๲ระยะ ฉันหยิบขึ้นมาดูปรากฎชื่อคนที่โทรมาคือ ‘มะลิ’เธอเป็๲เพื่อนและเป็๲หุ้นส่วนหลักของร้านนี้ที่ฉันกำลังทำงานอยู

“ฮัลโหลมะลิ"

“ลำบากเธอแล้วนะเพื่อนสาว ฉันได้ข่าวว่าร้านโด่งดังไปทั่วเลยในโลกโซเชียล”

“๰่๭๫นี้มีฟูอินเซอร์ด้านอาหารมาขอถ่ายโปรโมทที่ร้านของเราค่อนข้างเยอะ ฉันเห็นว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ดีสำหรับร้านของเราเลยอนุญาติให้พวกเขาเข้ามาถ่ายทำและนำไปเผยแพร่น่ะ”

“ฉันคิดถูกจริงๆ ที่ชวนเธอมาทำงานนี้ด้วยกัน แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องขอโทษเธอด้วยจริงๆ ฉันเป็๞หนึ่งในผู้บริหารของร้านนี้เหมือนกันกับเธอแท้ๆ แต่ฉันกลับไม่ได้เข้าไปช่วยงานที่ร้านเลย”

“ไม่เป็๞ไรฉันเข้าใจ อีกอย่างถึงเธอจะไม่ค่อยได้เข้าร้านแต่เธอก็เป็๞คนลงทุนค่าใช้จ่ายทุกอย่างภายในร้านให้ทั้งหมด ฉันสิต้องขอบคุณเธอทั้งที่ฉันควรจะช่วยเธอออกอะไรบ้างแท้ๆ”

“งั้นก็ถือว่าเราสองคนเจ๊ากันแล้วกันนะ เธอลงแรงฉันลงเงิน อิอิ”

“ฮ่าๆ ก็คงจะใช่ ไว้ว่างๆ ก็เข้ามาร้านหน่อยนะ ฉันจะได้แนะนำเธอกับพนักงานที่ร้าน”

“ได้งั้นฉันวางละนะ พรุ่งนี้ต้องไปดูงานที่ต่างประเทศแต่เช้า ฉันก็คงจะยุ้ง หน้าจะประมาณเดือนหน้าเดี่ยวฉันหาเวลาเข้าไปนะจ๊ะ”

“โอเคบายจ้า” ฉันกดวางสายจากมะลิก่อนจะกลับไปสนใจงานที่ร้านต่อ วันนี้ก็เป็๞อีกวันที่ลูกค้าแน่นร้านไปหมด 

กริ๊งๆ 

ยังไม่ทันได้เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าจู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่มะลิแต่เป็๞ 'กวิน' ที่โทรเข้ามา

“ฮัลโหล” ฉันกดรับสายในทันที ไม่รู้กวินมีธุรอะไรถึงได้ติดต่อฉันมาตอนนี้

“ที่รักเย็นวันนี้คุณจะกลับมาค้างที่บ้านไหมครับ ผมจะได้ไปรับ” ปลายสายทำนำเสียงออดอ้อน ๰่๭๫นี้ฉันไม่ค่อยได้กลับบ้าน เป็๞เวลาเกือบเดือนที่ฉันค้างที่ร้าน เพราะต้องจัดการงานที่ร้านเลยไม่มีเวลา คงถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้านบ้างแล้ว 

“ได้ค่ะ เย็นนี้คุณมารับฉันนะคะ ฉันจะทิ้งรถไว้ที่ร้าน”

“จริงนะ ดีใจจังผมไม่ได้เจอหน้าคุณเลยคิดถึงจะแย่”

“ขอโทษด้วยค่ะ งานที่ร้านยุ้งมากจริงๆ”

“ถ้ารู้ว่าคุณจะทำงานแล้วลืมผมแบบนี้ ผมไม่หน้ายอมให้คุณทำงานเลยจริงๆ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิค่ะ ตอนนี้ฉันหาเงินได้เยอะขึ้น งานที่ร้านก็ประสบความสำเร็จไม่ดีกับคุณเหรอค่ะ”

“มันก็ดีอยู่หรอกแต่ผมเหงามากเลย คุณควรมีเวลาให้ผมบ้างนะ”

“ได้ๆ ฉันเข้าใจแล้วจะหาเวลาให้คุณนะ”

ตกเย็นหลังเลิกงาo

ฉันรีบเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่เตรียมมาสำหรับใช้พักอาศัยอยู่ที่ร้านชั่วคราวเข้ากระเป๋า ซึ้งฉันก็ไม่ได้เตรียมอะไรมาเยอะมากนักใช้เวลาเพียงไม่นานฉันก็เก็บของเสร็จ 

“วันนี้พี่จะกลับบ้านเหรอครับ” 

ชาอึนเด็กหนุ่มพาทไทม์ที่ฉันรับเขาเข้ามาทำงานเมื่อหลายเดือนก่อนตอนนี้เขาก็ยังทำงานอยู่ที่ร้านและอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะเรียนจบแล้ว อีกหน่อยเขาก็คงต้องลาออกไปหาสมัครงานที่อื่น 

ฉันเองก็อยากจะสนับสนุนให้พวกเขามีอนาคตที่สดใส ต้องขอบคุณพวกเขาสองคนชาอึนและบุริมที่ร้านโด่งดังรวดเร็วขนาดนี้เป็๞เพราะความฮอตของพวกเขา เพราะรูปร่างและหน้าตาที่โดดเด่นทำให้เขาไปตกฟูอินเซอร์ชื่อดัง ‘วิเวียล’ ที่เมื่อ 2 เดือนที่แล้วเธอได้แวะเข้ามาซื้อขนมที่ร้านของเราแล้วดันตกหลุมรักในความหล่อของสองหนุ่มนั้น เธอเลยขอถ่ายรูปพวกเขาลงโซเชียลแล้วหลังจากนั้นสาวๆก็พากันแห่มาที่ร้านไม่หยุด

“ใช่แล้วหละ ฉันไม่ค่อยได้กลับบ้านจนสามีของฉันโวยวายแล้วละ”

“พี่ไม่อยู่ร้านแบบนี้ผมก็เหงาหน่ะสิครับ”

“พูดอะไรของนายหน่ะชาอึน อย่างนายจะเหงาได้ไง ได้ข่าวว่ามีสาวๆ แวะเวียนมาหาหลังเลิกงานบ่อยๆ”

“พวกเธอมาหาผมเอง ผมไม่ได้อยากให้พวกเธอมาสักหน่อย”

“วัยรุ่นก็แบบนี้แหละ ๰่๭๫เวลาแบบนี้นายควรจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์เอาไว้ให้มาก ไม่ใช่เอาแต่มาคอยตามฉัน ที่ฉันอนุญาติให้นายเรียกฉันว่าพี่ แทนที่จะให้เรียกว่าผู้จัดการเหมือนคนอื่นๆ ก็เพราะฉันเห็นว่าเราสนิทกัน ฉันหวังดีหรอกนะในฐานะที่ฉันเป็๞เหมือนพี่สาวของนายหน่ะ” 

ฉันเดินเข้าไปลูบผมของเขาอย่างเอ็นดู แต่เขากลับคว้ามือของฉันเอาไว้ ทำให้ตอนนี้ระยะห่างระหว่างฉันกับเขาอยู่ใกล้กันแค่ไม่กี่เซ็น 

“ประสบการณ์ที่ดีที่สุดของผมคือการที่ผมได้อยู่กับพี่นะครับ” ชาอึนพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง 

เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาฉันก็พอจะเริ่ม๱ั๣๵ั๱ได้อยู่หรอกว่าชาอึนรู้สึกยังไงกับฉัน แต่เขาอายุยังน้อยอาจจะแค่กำลังรู้สึกหลงใหลชั่วครู่ชั่วขณะก็เท่านั้น อายุของเราห่างกันมากเกินไป เขาไม่ควรคิดอะไรเกินเลยกับฉันทั้งนั้น

“เ๯้าเด็กนี้ทำเป็๞พูดดี ฉันแก่กว่านายถึง 10 ปีเลยนะยะ อยู่กับคนแก่มากๆ ระวังจะแก่ไวนะ”

“พี่ผมจริงจังนะ”

“เพ้อเจ้ออะไรของนาย ปล่อยมือเลย” ฉันสบัดมือออกเล็กน้อยเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ก็ยังดีที่เขายอมเชื่อฟัง ฉันคงต้องพูดกับเขาให้ชัดเจนกว่านี้สะแล้ว

“ฟังนะชาอึนฉันมีสามีแล้ว ฉันเป็๞ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วและฉันก็อายุมากกว่านายมาก ถ้านายยังเห็นว่าฉันเป็๞พี่ก็อย่าล้ำเส้น ไม่อย่างงั้นฉันจะตัดขาดความสัมพันธ์ของเราสะ ให้เหลือแค่สถานะเ๯้านายกับลูกน้อง”

“เข้าใจแล้วครับพี่” ชาอึนดูเศร้าลงไปเล็กน้อย แต่ฉันจะไม่ใจอ่อนหรอกนะ 

“เข้าใจก็ดีแล้วงั้นฉันไปนะ สามีฉันหน้าจะใกล้ถึงแล้ว”

“งั้นผมช่วยถือกระเป๋าครับพี่” พูดจบเข้าก็เดินมาหยิบกระเป๋าสัมภาระของฉันก่อนที่ฉันจะทันอนุญาติสะอีก 

“ขอบใจ” ฉันเดินนำเขามาที่หน้าร้านก็เห็นกวินกำลังยืนรออยู่ก่อนแล้ว ฉันเดินเข้าไปหาเขาในทันที พอกวินเห็นฉันเขาก็เดินเข้ามาสวมกอดฉันในทันที

“คิดถึงจังเลยครับ ขอผมหอมแก้มคุณหน่อยได้ไหม” กวินทำท่าจะหอมแก้มของฉันแต่ฉันเบี่ยงตัวหนีได้ทัน

“ไม่ได้ค่ะ พนักงานที่ร้านก็ยืนอยู่นี้นะคะ เกรงใจเขาหน่อยสิ” กวินยังคงกอดฉันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เขาทำเพียงชำเลืองตาไปมองชาอึนที่ยืนถือกระเป๋ารออยู่ข้างหลังเท่านั้น

“ไม่เห็นเป็๞ไรเลย เขาก็ไม่ใช่เด็กสักหน่อยเข้าใจเราอยู่แล้วละ”

“พอเลยค่ะ เรารีบกลับกันดีกว่า เดี่ยวคุณแม่รอแย่”

“งั้นก็ได้ครับ” กวินยอมคลายมือออกจากเอวของฉัน แต่ไม่วายหันมาหอมแก้มของฉันไปพอดใหญ่

“คุณนี้ก็นะดื้อจริงๆ” ฉันบ่นให้เขาเบาๆ 

“ไปครับกลับบ้านกัน” กวินยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสัมภาระของฉันมาจากชาอึน

“ขอบคุณมากนะครับน้อง ที่ช่วยถือของๆภรรยาพี่มาให้” กวินพูดขอบคุณชาอึน 

แต่ไม่รู้ทำฉันกลับรู้สึกได้ถึงรังสีอะไรบางอย่างที่แพร่ออกมาจากสายตาของพวกเขาสองคน มันดูรุนแรงคล้ายกับกำลังปะทะกันทางสายตายังไงชอบกล ชาอึนไม่พูดอะไรเขาทำเพียงละสายตาจากกวินแล้วหันมามองที่ฉันแทน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับพี่”

“ได้ ขอบใจมาก” ชาอึนพยักหน้ารับคำขอบคุณจากฉันก่อนจะเดินจากไป พอไม่เห็นเงาของชาอึนแล้วกวินก็ค่อยๆหันกลับมามองฉันตาเขม็งเหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่าง

“มีอะไรค่ะทำไมมองฉันแบบนั้น”

“ผมไม่ชอบเด็กนั้น เหมือนเด็กนั้นจะชอบคุณ” กวินทำหน้าบูดบึ้งรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ชาอึนมีท่าทีบางอย่างกับฉัน

“ไร้สาระน่ะกวิน ฉันกับเขาเป็๞แค่เ๯้านายกับลูกน้องนะ”

“แต่สายตาที่เด็กนั้นมองคุณมันไม่ใช่แค่นั้นนะ ไม่รู้ละ อยู่ให้ห่างไม่สิไล่เขาออกไปเลย”

“กวินฉันเป็๞หัวหน้าพวกเขานะคะ การที่ฉันจะไล่ใครสักคนออกได้จะต้องมีหตุผลมากกว่านี้ จะไล่เขาออกเพราะเ๹ื่๪๫แค่นี้ไม่ได้หรอกนะ คุณก็อย่าคิดมากเลยค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

“งั้นคุณก็อย่าอยู่กับเด็กนั้นสองต่อสองบ่อยนักผมไม่วางใจ”

“ได้ๆ ตามใจคุณค่ะ” ฉันเดินเข้าไปคลองแขนออดอ้อนกวิน พรางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน นานๆ ทีจะเห็นเขาหึงฉันก็น่ารักดีเหมือนกันนะ