ชั้นหนึ่งอาคารฝึกซ้อม ภายในห้องทำงานครูที่ปรึกษา
"ครูหวัง เย่ลี่ไม่ใช่คนที่ยอมอ่อนน้อมหรอก หากเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวจนทำร้ายพี่สาวเจียงจริงๆ ก็จะเป็ปัญหาใหญ่แน่ครับ"
อวี่เชียนเชียนหน้าตาใ รายงานสถานการณ์ต่อคนที่นั่งอยู่เื้ัโต๊ะไม้
บนเก้าอี้หลังโต๊ะ มีชายกลางวัยแต่งตัวเป็ครูนั่งอยู่
คือหวังยงเฟิง ครูที่ปรึกษาทีมนักเรียนวุฒิธรรมของโรงเรียน
ระดับพลังของเขาใกล้ขั้นสามเพียงก้าวเดียว หน้าที่หลักคือวางแผนการฝึกฝนและจัดสรรทรัพยากรให้สมาชิกทีม
"ผมรู้แล้ว"
หลังจากฟังรายงานของอวี่เชียนเชียน หวังยงเฟิงค่อยๆ กระตุกหัว ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเร็วๆ นั้น
เจียงชิงจูคือนักเรียนดาวเด่นของมัธยมหลินไฮ โรงเรียนและตระกูลเจียงลงทุนใส่ใจเธอมากมาย
ส่วนเย่ลี่เป็นักรบพร์ที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นไม่นาน ยังไม่มีโอกาสช่วยเหลืออย่างเป็รูปธรรมมากนัก
ทั้งสองเป็คนสำคัญ ถ้าทะเลาะต่อสู้กัน เจียงชิงจูอาจไม่าเ็หนัก แต่เย่ลี่คงได้รับาแแน่ๆ
ถ้าโชคร้ายอาจได้รับาเ็ร้ายแรงด้วย
ผลลัพธ์แบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่โรงเรียนมัธยมหลินไฮ้า พวกเขายังหวังให้เจียงชิงจูและเย่ลี่ร่วมมือกัน ทำผลงานดีในการแข่งขันแลกเปลี่ยนและสอบวุฒิธรรม เพื่อสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน!
เมื่อนึกถึงสิ่งนั้น หวังยงเฟิงยืนขึ้นทันที ถามด้วยเสียงเข้ม
"เขาออกไปมานานแค่ไหนแล้ว?"
"ไม่นาน ครับประมาณสิบนาที"
อวี่เชียนเชียนแวะดูนาฬิกาบนผนัง ตอบอย่างรวดเร็ว
"ดีแล้ว น่าจะยังไม่ทันต่อสู้กัน"
หวังยงเฟิงพูดแล้วก็เดินออกไป เรียกอวี่เชียนเชียน "รีบพาผมไปดู!"
อวี่เชียนเชียนกำลังจะกระตุกหัวตอบรับ
แต่ทันใดนั้น มือถือในกระเป๋าสั่นเบาๆ มีคนโทรเข้ามา
อวี่เชียนเชียนรับโทรศัพท์มองหน้าจอ แล้วหันมามองหวังยงเฟิงด้วยความประหลาดใจ
"ครู เย่ลี่โทรหาผมครับ"
"เยี่ยมเลย!"
หวังยงเฟิงหายใจปล่อยออกมาได้ชัดเจน ยิ้มพูด "น่าจะไม่มีเื่แล้ว รีบรับสายนะ"
อวี่เชียนเชียนกระตุกหัว รับสายโทรศัพท์
"นักเรียนอวี่"
เสียงหนุ่มที่สงบดังมาจากอีกฝั่งสาย "ตอนนี้ว่างไหม?"
"ว่างครับ" อวี่เชียนเชียนรีบถาม "สถานการณ์กับพี่สาวเจียงเป็อย่างไรแล้ว?"
"ผมกำลังจะบอกเื่นี้"
เสียงดูลังเลเล็กน้อย "สรุปคือ เราตกลงปรองดองกันเบื้องต้นแล้ว"
"ดีแล้วครับ" อวี่เชียนเชียนหายใจปล่อย
แต่ประโยคถัดไปของเย่ลี่ทำให้เธอตึงเครียดอีกครั้ง "แต่ตอนนี้เธอสลบแล้ว ผม้าให้คุณมาช่วยจัดการเื่ต่อ"
"สลบแล้ว?!" อวี่เชียนเชียนร้องใ
หวังยงเฟิงข้างๆ ก็ใด้วย กระซิบถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
"อืม สลบไปแล้วครับ"
เสียงอีกฝั่งยืนยันอย่างสงบ
"พี่สาวเจียงเธอ..."
อวี่เชียนเชียนพยายามควบคุมอารมณ์ ปิดปากรับโทรศัพท์เล็กน้อย ถามอย่างระมัดระวัง "สลบเพราะอะไรครับ?"
"ผมตีเองครับ"
เสียงอีกฝั่งพูดราวเป็เื่ปกติ ดูเหมือนสงสัยว่าทำไมอวี่เชียนเชียนถามคำถามโง่เช่นนั้น
"อะไรนะ?!"
อวี่เชียนเชียนใสั่นทั้งตัว ไม่อยากเชื่อ
"เกิดเื่อะไร?"
หวังยงเฟิงใจากปฏิกิริยาของเธอ ไม่สนใจจะพูดเสียงเบาอีกแล้ว รีบถาม
"มีคนอยู่ข้างๆ เหรอ?" เย่ลี่ประหลาดใจเล็กน้อย
"มีครับ"
อวี่เชียนเชียนหายใจลึก ตอบด้วยเสียงที่พยายามสงบ "ตอนนี้ผมอยู่ห้องทำงานครูที่ปรึกษาชั้นหนึ่ง คุณ...พาพี่สาวเจียงมาที่นี่ได้เลย"
"ได้"
พูดจบ เย่ลี่ก็ปิดสายทันที
......
"สุดท้ายเกิดอะไรขึ้น?"
เห็นอวี่เชียนเชียนนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยหน้าตาเซื่องซึม หวังยงเฟิงร้อนใจถามอย่างวิตกกังวล
เพิ่งรับโทรศัพท์ทำไมกลายเป็แบบนี้?
หวังยงเฟิงคิดไปถึงผลร้ายที่สุด "ทั้งสองต่อสู้กันแล้วเหรอ?"
"...อืม ต่อสู้กันแล้วครับ"
อวี่เชียนเชียนตระหนักขึ้นมาเล็กน้อย จับหน้าผาก ยอมรับตามที่ครูคิด
เดิมเธอคิดว่าพลังเจียงชิงจูเหนือกว่าทุกคนในทีมนักเรียนวุฒิธรรม
ถึงแม้เย่ลี่เก่งก็ยังห่างชั้นกันมาก
จึงรีบมาขอความช่วยเหลือจากครูที่ปรึกษา
แต่กลับได้ข่าวว่าเขาตีพี่สาวเจียงสลบไปได้เลย?!
อวี่เชียนเชียนวิงเวียนศีรษะ รู้สึกว่าโลกดูแปลกประหลาดไปหมด
"อะไรนะ จริงๆ ต่อสู้กันแล้ว?!"
ได้ยินคำตอบ หวังยงเฟิงก้าวเดินมาหน้าเธอ รีบถาม "ผลเป็อย่างไร เย่ลี่าเ็หนักไหม?"
"เด็กนี่เพิ่งมาอยู่ไม่นาน ทำไมไปต่อสู้รอบข้าง... แค่แลกเปลี่ยนฝึกก็กลัวร่างกายทนไม่ไหว"
"แลกฝึกกับเซียนเหลียน หลิวหยางเต๋อเป็เื่หนึ่ง ทำไมไปปะทะกับสาวเจียงด้วย เธอเวลาต่อสู้ไม่รู้จักระเบียบระยะอำนาจเลย!" หวังยงเฟิงตบอกตบหน้าอก เห็นได้ชัดว่าเสียดายมาก
ใกล้การแข่งขันแลกเปลี่ยนและสอบวุฒิธรรม เซียนเหลียนกับหลิวหยางเต๋อยังาเ็ไม่หาย เย่ลี่เด็กดีอีกคนกลับได้รับาเ็ จะไม่เสียดายได้อย่างไร?
ทีมโรงเรียนมัธยมหลินไฮใกล้กลายเป็ชมรมคนพิการแล้ว!
"โอ้ย ตอนนี้เขาอยู่ไหนแล้ว?"
เมื่ออารมณ์สงบลงเล็กน้อย หวังยงเฟิงมองอวี่เชียนเชียน ถอนหายใจพูด "ผมมียาสมุนไพรรักษาาแเกรดดีอยู่หนึ่งต้น เดี๋ยวคุณพกไปให้เขา..."
ก๊าก——
ยังพูดไม่จบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดจากข้างนอก
เด็กหนุ่มชุดเสื้อผ้าสีขาวเดินเข้ามา มีรอยฉีกและคราบเืบนไหล่ สีหน้าสงบราบน้ำ กอดร่างคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน
เมื่อเห็นเย่ลี่ หวังยงเฟิงตะลึงก่อน ก่อนจะยืนขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตาเลื่อนไปที่ร่างที่ถูกกอด
ในพริบตา นักตาของเขาหดตัวลงอย่างมาก
เห็นสาวผมดำหน้าตาเ็า แต่แก้มบวมแดง ปิดตาแน่น ท่าทางทุกข์นอนในอ้อมแขนเย่ลี่
นั่นไม่ใช่เจียงชิงจูแล้วจะเป็ใคร?
"นี่...นี่อะไรเนี่ย!"
สมองหวังยงเฟิงอื้ออึง ปากสั่น พูดติดอ่างไม่ออกประโยคสมบูรณ์
เขาหันมามองอวี่เชียนเชียนเื้ั ตาโตขนาดลูกะโ "เกิดเื่อะไรขึ้นมา?!"
"ตามที่เห็นครับ ครูหวัง"
อวี่เชียนเชียนก็ไม่อยากเชื่อเช่นกัน พูดด้วยเสียงอึดอัด "พี่สาวเจียงถูกเย่ลี่ตีสลบ ตอนนี้ต้องหาที่รักษาาแ"
หวังยงเฟิงร่างตึงทั้งตัว ค่อยๆ หันมามองเด็กหนุ่มชุดขาวที่ประตูอีกครั้ง
"สวัสดีครับครู"
เย่ลี่ค่อยๆ กระตุกหัวทักทาย ก่อนหันมาหาอวี่เชียนเชียน "วางไว้ที่ไหนดี?"
"ไปโรงพยาบาล ไม่ไกลจากโรงเรียน ตามผมมา" อวี่เชียนเชียนเดินออกจากห้องด้วยขาที่หนักราวตะกั่ว
เย่ลี่ตามหลังออกไป
ทิ้งหวังยงเฟิงยืนเฉยอยู่คนเดียวที่เดิม
ติ๊ก ——
ติ๊ก ——
เสียงเข็มติ๊กต๊อกของนาฬิกาบนผนัง ดังชัดราวสุรางค์ในหู ทำให้หัวใจเขาสั่นะเื
นั่นคือเจียงชิงจู
สาววุฒิธรรมพร์ดีที่สุดของมัธยมหลินไฮในรอบยี่สิบปี!
เธอมีบุคลิกเ็าและจริงจัง ปกติแม้แต่การให้ใครััยังยาก นักเรียนวุฒิธรรมทั่วไปแทบไม่มีโอกาสคุยด้วยสองประโยค
เป็สาวที่เข้มแข็ง ถึงแม้ฝึกจนหมดแรงก็จะฝืนกลับห้องฝึกซ้อมด้วยตัวเอง
แต่ตอนนี้เธอสูญเสียสติ แก้มบวมาเ็นอนในอ้อมแขนอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าหัวได้รับแรงกระแทกร้ายแรง
สำหรับนักรบ ถูกโจมตีจุดอ่อนแบบนี้ในศึกแล้วถือว่าแพ้แล้ว
กล่าวคือ เด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าทีมได้ไม่นานคนนี้ ชนะนักเรียนดาวเด่นที่พวกเขาวางความหวังไว้... จะให้หวังยงเฟิงเชื่อได้อย่างไร!
"เย่ลี่..."
เขาพึมพำชื่อเด็กหนุ่ม หายใจหนัก หัวใจเต้นรัว
สามปีที่ผ่านมาเขาไม่มีชื่อเสียงใดๆ แต่เมื่อแสดงฝีมือออกมา กลับสามารถเอาชนะสมาชิกทีมวุฒิธรรมทั้งโรงเรียนได้เลย!
จิตใจสงบจนน่ากลัว พร์โดดเด่นเกินจริง!
เป็พร์โดยไม่ต้องสงสัยเลย!
"ฮ่าฮ่าฮ่า——"
หวังยงเฟิงนั่งลงบนโซฟาทันที จับหน้าผากด้วยมือเดียว กลายเป็หัวเราะอย่างกะทันหัน
"เย่ลี่ เด็กนายนี่แท้เป็อสูรจริงๆ!"
ถ้าโรงเรียนมีเด็กประหลาดแบบนี้อยู่ สถาบันอื่นจะแข่งอะไรได้เล่า?
การแข่งขันแลกเปลี่ยนชัยชนะแน่นอน!
สอบวุฒิธรรมก็ปลอดภัยแน่ๆ!!
2K
