"เหตุใดเ้าถึงไม่นำเงินให้นางไปจ่ายหากคนอื่นรู้ว่าเ้าติดค่ารักษาเ้าไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือ"
"แต่ค่ารักษามันแพงนะเ้าคะ"
"แพงเท่าไหร่เ้าก็จ่ายไปเถอะ"
แม่เลี้ยงสามีที่ทำหน้าหงิกหน้างอเหมือนไม่เต็มใจตายแต่ก็เดินเข้าไปหยิบเงินในห้องนอนของตนเอง
"สะใภ้รองค่ารักษาของเ้าเท่าใด"
"ค่ารักษาของข้าสองตำลึงเ้าค่ะท่านพ่อ"
"สองตำลึงเลยหรือเหตุใดถึงแพงขนาดนี้"
"ที่ค่ารักษาของข้าแพงเพราะข้าต้องกินยาหลายเทียบเ้าค่ะท่านแม่ ท่านหมอก็เลยจ่ายยานำมาให้ข้าต้มหลายชุด"
ความจริงค่ารักษาของหลี่หนิงฮวาเพียงแค่ 1 ตำลึงเท่านั้นเอง
"เท่าไหร่เ้าก็จ่ายไปเถอะ"
"เ้าค่ะท่านพี่"
นางฟางจิงนำเงินให้หลี่หนิงฮวาอย่างยากลำบากแต่ก็ต้องตัดใจและนำเงินนั้นให้หลี่หนิงฮวาไป หลี่หนิงฮวาคำว่ารับเงินมาด้วยรอยยิ้ม
"ท่านพ่องั้นข้าขอตัวไปตากผ้าก่อนนะเ้าคะเดี๋ยวผ้าจะไม่แห้ง"
"เ้าไปเถอะ"
หลี่หนิงฮวาไปตากผ้าเสร็จแล้วก็เดินออกมาที่หน้าบ้านก็เห็นสามีกับลูกชายยืนคุยกันอยู่
"ท่านแม่ขอรับข้าจะนำผลไม้นี้ไปขายกับท่านพ่อ ท่านพ่อบอกว่าให้ท่านแม่ทำอาหารรออยู่ที่บ้านนะครับ"
"พวกเ้าไปเถอะแล้วนี่น้องสาวเ้าอยู่ที่ใดกัน"
"มี่เอ๋อร์นางไปเล่นอยู่ที่บ้านป้าหลิวขอรับท่านแม่ แม่จะให้ข้าไปตามนางกลับมาหรือไม่"
"ไม่ต้องหรอกให้น้องเล่นบ้าง เ้าไปขายผลไม้กับท่านทอดเ้าเถอะ"
หลี่หนิงฮวาคิดถึงลูกสาวและลูกชายจางหลี่มี่ ที่มีใบหน้าสดใสงดงาม แต่โดนปกปิดด้วยความผอมอยากออกไปเล่นกับเพื่อนก็ไม่ได้ต้องทำงานอยู่ที่บ้านช่วยแม่และพี่ชาย หากออกไปเล่นก็มักจะดูถูกย่าดุด่า จึงทำให้เด็กสาวไม่กล้าออกไปเล่นแต่วันนี้เด็กสาวกับออกไปเล่น หลี่หนิงฮวาก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีเสียอีกที่บุตรสาวของนางได้ออกไปเล่นบ้างไม่ต้องมาทำงานอยู่ในบ้าน
หลังจากที่สามีและบุตรชายของนางไปขายของในอำเภอหลี่หนิงฮวาก็เข้าครัวเพื่อที่จะทำอาหารกินเย็นนี้ถึงแม้จะไม่เต็มใจทำแต่ก็ต้องยอมทำ รอให้นางขอย้ายบ้านก่อนเถอะอย่าหวังว่านางจะทำอาหารให้พวกเขากินอีกเลย เนื้อสัตว์ที่พวกสามีของนางหล้ามาได้มีเนื้อหมูป่าและมีไก่ป่า 2 ตัว
หลี่หนิงฮวาทำอะไรง่ายๆไก่ผัดพริกหมูตุ๋นสมุนไพรซึ่งเป็สมุนไพรที่ได้นำออกมาจากนมิติลับเพราะคิดว่าคงไม่มีใครสนใจเพราะแค่สมุนไพรแค่นี้ แล้วยังทำไก่ทอดสมุนไพรกลิ่นหอมอีกด้วย กลิ่นหอมของอาหารทำให้คนที่อยู่ในบ้านรู้สึกน้ำลายไหล พวกเขามั่นใจว่าวันนี้ต้องได้กินอาหารที่หลี่หนิงฮวาทำแน่นอน ก็รู้สึกดีใจเป็อย่างมาก เมื่อหลี่หนิงฮวาทำอาหารเสร็จหมดแล้วหลี่ิฮาวาก็ทำการหุงข้าวหม้อใหญ่ เอาไว้ใช้ไฟปานกลางจากนั้นก็เดินไปตามจางหลี่มี่ที่เล่นอยู่ที่บ้านของท่านป้าหลิวกับหลานสาวของท่านป้าหลิว ซึ่งก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปตามอะไรบุตรสาวหรอก เพียงแต่ไม่ อยู่ที่ซื้อบ้านเท่านั้น กว่าสามีของเธอจะกลับจากการไปขายของในอำเภอคงจะหลายชั่วโมง อาหารเธอก็ทำเสร็จหมดแล้วก็ใช่ว่าจะได้กินเดี๋ยวนี้ ต้องรอคนที่ไปขายของที่อำเภอกลับมาเสียก่อนค่อยกิน เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านของป้าหลิวก็เห็นบุตรสาวกำลังวิ่งเล่นกับซืออินที่เป็หลานสาวของท่านป้าหลิวอยู่
เมื่อเด็กน้อยจางหลี่มี่เห็นมารดายืนอยู่ที่หน้าบ้านก็รีบวิ่งออกมาหามารดาทันที
"ท่านแม่มาตามข้ากลับบ้านหรือเ้าคะ"
"ไม่หรอกแม่แค่ออกมาดูเ้าเฉยๆนะแม่เป็ห่วงเ้ากลับไปเล่นกับซืออินต่อเถอะ"
"เ้าค่ะท่านแม่"
เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยได้ยินว่าแม่ไม่ได้มาตามตนกลับบ้าน ก็รีบวิ่งเข้าไปเล่นกับ ซืออินเพื่อนของตนเองต่อ ซืออินมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับจางหลี่มี่ทั้งสองเคยเล่นด้วยกันหลายครั้ง ทำให้สนิทกันและจางหลี่มี่ก็ชอบมาเล่นที่บ้านของซืออินเพราะ ท่านป้าหลิวเป็คนใจดีมักจะเอา ขนมอร่อยๆให้จางหลี่มี่กินเสมอจึงทำให้จางหลี่มี่ชอบมาเล่นที่นี่ แต่บางครั้งก็มักจะถูกย่าตีและด่า