บทที่ 4 เหตุการณ์พลิกผัน ถูกบังคับขึ้นเขา
โจรสองคนเดินตามผู้ติดตามไป เนี่ยเฉินพูดกับต้าจ้วงอีกครั้งว่า
"ให้พี่น้องสิบคนกระจายตัวไปรอบ ๆ ป่า เมื่อคนของอีกฝ่ายมาถึงแล้ว ให้ฟังคำสั่งของข้า"
ต้าจ้วงพยักหน้าและรีบไปจัดการ
ฉากนี้ทำให้เวิงชิวฉานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
"ไม่คิดว่าคุณชายไร้ค่าอย่างเ้า จะลงมือได้เด็ดขาดปานนี้"
หูของหลิวชงมีเืไหลออกมา เขานอนอยู่บนพื้นและโอดครวญไม่หยุด หากไม่รีบทำแผล อีกไม่นานก็คงจะเสียเืจนตาย
าแครั้งนี้ถือว่าสาหัสเอาการ
เนี่ยเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองหลิวชง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังนอกป่า
ครู่ต่อมา ต้าจ้วงเริ่มทนไม่ไหว เดินไปหาเนี่ยเฉิน พร้อมขมวดคิ้วถามว่า
"ข้าเคยได้ยินมาว่าผู้นำตระกูลหลิวเป็คนตระหนี่และขี้เหนียวอย่างยิ่ง เขาจะยอมส่งเงินมาจริง ๆ หรือ"
เนี่ยเฉินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า
"เช่นนั้นเ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่า ผู้นำตระกูลหลิวนั้นรักและตามใจบุตรชายคนเดียวของเขามากแค่ไหน"
ั์ตาดำดุจเหยี่ยวหันกลับมามองยังร่างของหลิวชงที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนกล่าวต่อ
“บุตรสาวและบุตรชายตระกูลหลิว บุตรสาวนั้นย่อมไม่มีสิทธิ์สืบทอดตระกูล ผู้นำตระกูลหลิวจึงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับบุตรชายเพียงคนเดียว”
“ว่ากันว่า ครั้งหนึ่งระหว่างที่ผู้นำตระกูลหลิวออกไปค้าขาย ถูกโจรป่าไล่ล่าจนตกจากหลังม้า ทำให้ ‘ของรักของหวง’ หักจนไม่อาจมีบุตรได้อีก”
“ด้วยเหตุนี้เขาจึงตามใจหลิวชง ปล่อยให้บุตรชายใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ”
“อืมม… เช่นนั้นก็สมเหตุสมผล หากเป็บุตรชายคนเดียวเช่นนี้ เขาย่อมไม่ยอมปล่อยให้ตายเป็แน่”
“มิใช่เพียงแค่การตามใจบุตรชายเท่านั้น ตระกูลหลิวถือเป็ตระกูลใหญ่ พวกเขายังมีญาติชายคนอื่น ๆ อีก
ตราบใดที่หลิวชงยังมีชีวิตอยู่ ทรัพย์สมบัติของตระกูลหลิวก็ยังมีคนสืบทอด
แต่หากหลิวชงตาย พวกอา ๆ ลุง ๆ ของตระกูลหลิว จะคิดแบ่งทรัพย์สินของตระกูลหลิวกันหรือไม่
เหตุใดทุกคนจึงอยากได้บุตรชาย? เพราะหากไร้ทายาท ไม่ว่าอยู่ในสถานที่แห่งใดก็ย่อมถูกรังแก
ดังนั้นไม่ว่าจะเพื่อลูกชายหรือรักษาสมบัติของตนเอง ผู้นำตระกูลหลิวก็ต้องส่งเงินมาไถ่ตัวแน่นอน”
“แล้วหากผู้นำตระกูลหลิวแจ้งทางการ หรือพาลูกน้องมาแอบชิงตัวเล่า”
“นั่นคือเหตุผลที่ข้าตัดหูเขา ตระกูลหลิวจะได้รู้ว่าพวกเราโเี้แค่ไหน และจะทำตามที่พูดแน่ ๆ
พวกมันเห็นหูเข้าคงตระหนกใจนหัวหมุน คิดอะไรไม่ออก สิ่งเดียวที่พวกมันทำได้คือเลือกวิธีที่ปลอดภัยที่สุด นั่นก็คือเชื่อฟัง
ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัว พวกเขาก็ยิ่งถูกจูงจมูกง่ายขึ้น
อย่ากังวลเลย ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม เขาจะต้องส่งเงินมา เขาคงยอมไม่ได้แน่ถ้าชิ้นส่วนของลูกชายจะหายไปอีก"
ต้าจ้วงพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
แล้วก็เป็อย่างที่คาดไว้ ไม่นานนัก ผู้ติดตามที่จากไปก่อนหน้านี้ก็กลับมาพร้อมกับรถม้า
ผู้ติดตามจอดรถม้า ห่างจากเนี่ยเฉินราว ๆ หกจั้ง แล้วพูดว่า
"ข้านำเงินมาแล้ว นายท่านกำชับว่าเงินห้าพันตำลึง ข้าต้องมอบให้พวกท่านด้วยมือของตัวเอง แต่พวกท่านต้องรับประกันความปลอดภัยของคุณชาย ข้าต้องพาคุณชายกลับไปอย่างปลอดภัย"
เนี่ยเฉินหัวเราะเสียงเย็น
"เอาเงินมา"
"ไม่ได้ขอรับ หากข้ามอบเงินให้ท่าน แต่ท่านกลับสังหารคุณชายเล่า? เอาอย่างนี้ ท่านส่งคนพาคุณชายมาที่นี่ ส่วนข้าจะถือเงินเอาไว้ เมื่อคุณชายขึ้นรถม้าแล้ว ข้าจะมอบเงินให้พวกท่าน ส่วนตัวข้า พวกท่านจะฆ่าจะแกงก็เชิญตามสบาย"
"เ้าพูดมีเหตุผล ยุติธรรมดี"
เนี่ยเฉินพยักหน้า จากนั้นคว้าตัวหลิวชงขึ้นมา ชักกริชแล้วตัดหูอีกข้างของเขาออก
"อย่า!"
ผู้ติดตามผู้นั้นใจนแทบเสียสติ
เขารู้ว่าผู้นำตระกูลโกรธมาก สั่งให้เขาพาคุณชายกลับไปอย่างปลอดภัย หากร่างกายขาดหายไปอีกก็จะฆ่าเขา และถ้าคุณชายตาย ทั้งตระกูลก็ต้องตาย
"ข้าจะพูดอีกครั้ง เอาเงินมา!"
เสียงของเนี่ยเฉินเ็าและเด็ดขาด
ผู้ติดตามกัดฟันกรอด พูดเสียงเย็น
"เ้าจะรับประกันได้อย่างไรว่าเ้าจะไม่ฆ่าคุณชาย!"
เนี่ยเฉินโยนหลิวชงลงกับพื้น ยกกริชขึ้น และตัดสองนิ้วของหลิวชงจนขาด
หลิวชงเจ็บจนร้องโหยหวน ใกล้จะเป็ลมเต็มที
การตัดอวัยวะบนร่างกายทีละชิ้น แม้กระทั่งพวกโจรที่ฆ่าคนตาไม่กะพริบยังสั่นกลัว
หากให้พวกเขาฆ่าคน พวกเขาสามารถกระโจนเข้าไปฟันโดยไม่คิดอะไร
แต่คุณชายเนี่ยคนนี้ไม่ฆ่าคน แต่กลับลงมือตัดอวัยวะทีละชิ้นอย่างเืเย็น
นึกว่าเป็พระโพธิสัตว์ที่ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่ แต่ใครจะคิดว่านี่คือพญายมที่ฆ่าคนโดยไม่ขมวดคิ้วเลย
ในเวลานี้ พวกโจรเกิดความหวั่นเกรงและหวาดกลัวเนี่ยเฉินขึ้นมา
โดยเฉพาะเวิงชิวฉานที่มองเนี่ยเฉินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีแววดูถูกเหลืออยู่เลย
เสียงเย็นเยียบของเนี่ยเฉินดังขึ้นอีกครั้ง
"เ้าค่อย ๆ คุยกับข้าก็ได้ พูดหนึ่งประโยค ข้าก็ตัดอวัยวะหนึ่งชิ้น ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าอวัยวะบนร่างกายของคุณชายเ้า เพียงพอให้เ้าคุยได้กี่ประโยค"
เมื่อเห็นคุณชายของตนเ็ปจนเกือบตาย ผู้ติดตามจึงกัดฟันกรอด เลือกที่จะเสี่ยงเดิมพันดูสักครั้ง
ผู้ติดตามกัดฟันพูดว่า
"เช่นนั้นให้คนของท่านมานับดู หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็รีบปล่อยพวกข้าไปเสีย"
เนี่ยเฉินพยักหน้า ต้าจ้วงรีบพาลูกน้องเข้าไป ตรวจสอบในรถม้าก่อนโดยใช้ดาบเปิดม่านขึ้นดู เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงะโขึ้นรถม้า เปิดหีบที่อยู่ภายใน แล้วนับเงินทีละก้อน
แท่งเงินหนึ่งแท่งมีมูลค่าสิบตำลึง รวมห้าร้อยแท่ง
ในยุคที่บ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ ความน่าเชื่อถือของราชสำนักเสื่อมถอย ตั๋วเงินน่ะหรือ? แม้แต่ใช้เช็ดก้นก็ยังไม่ได้ เงินและทองคำเท่านั้นที่มีค่า
ต้าจ้วงะโลงจากรถม้าและพยักหน้าให้เนี่ยเฉิน เป็สัญญาณว่าไม่มีปัญหา
"ดี ในเมื่อเื่เสร็จสิ้นแล้ว พวกเ้าก็นำเงินกลับไปเถิด ทิ้งเงินให้ข้าไว้เล็กน้อย จากนี้ไปพวกเราก็แยกย้ายกัน"
หลังจากเนี่ยเฉินกล่าวจบ ก็ทำท่าจะไปหยิบเงินที่รถม้า ทันใดนั้นต้าจ้วงก็เอ่ยเสียงเนิบช้า
"พี่เนี่ยเฉิน ช้าก่อน พวกเราตกลงกันไว้เช่นนั้นหรือ"
"อะไรนะ เ้าคือเนี่ยเฉินงั้นหรือ!"
หลิวชงและผู้ติดตามเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เมื่อตัวตนถูกเปิดเผย เนี่ยเฉินก็หน้าซีดเผือด ปัดหมวกบนศีรษะทิ้งอย่างแรง แล้วเอ่ยถามเสียงเย็น
"เ้าหมายความว่าอย่างไร"
ต้าจ้วงยิ้มเล็กน้อย โบกมือ คนที่อยู่ด้านหลังสังหารผู้ติดตามทันที
เวิงชิวฉานกอดดาบเอาไว้ ไม่พูดอะไร แค่เฝ้ามองสถานการณ์อย่างเ็า
"พี่เนี่ยทั้งกล้าหาญและเฉลียวฉลาด ถ้าจากไปเช่นนี้ก็น่าเสียดายแย่ หัวหน้าใหญ่กล่าวแล้วว่าจะให้พี่เนี่ยมาเป็รองหัวหน้า เชิญพี่เนี่ยเฉินขึ้นเขาไปกับพวกข้าเถิด"
ต้าจ้วงชี้ไปที่หลิวชงที่นอนอยู่บนพื้น แล้วพูดว่า
"อ้อ จริงสิ คนผู้นี้ล่วงรู้ชื่อสกุลของเ้าแล้ว จะปล่อยไปหรือฆ่า ล้วนขึ้นอยู่กับเ้า"
"หากเ้าคิดจะจากไป พวกข้าก็มิขัดขวาง"
เหตุการณ์พลิกผันตรงหน้า นับว่าเกินคาดนัก
เจตนาของอีกฝ่ายชัดเจนแล้ว ประกาศชื่อของเขา สังหารผู้ติดตาม และขัดขวางหนทางหนี หากกล้าจากไป คนเหล่านี้ก็จะปล่อยตัวหลิวชง แล้วออกประกาศว่าเป็ฝีมือของเนี่ยเฉิน ภายหน้าเขาคงต้องกลายเป็อาชญากรที่ถูกหมายหัวไปทั่วแผ่นดิน ความฝันจะเป็เศรษฐีมลายหายไปในพริบตา
ส่วนการที่อีกฝ่ายมอบตัวหลิวชงให้เขาจัดการ แม้ดูเหมือนให้เขาเลือก แต่แท้จริงแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์เลือกั้แ่แรก นอกจากสังหารหลิวชงปิดปากแล้วติดตามพวกโจรขึ้นเขาไป จะมีสิ่งใดทำได้อีก
การสังหารหลิวชงก็เปรียบเสมือนการแสดงความจงรักภักดี เมื่อมือเปื้อนเื ก็เท่ากับว่าเป็พวกเดียวกัน
เมื่อไร้ที่พึ่งพิงเช่นนี้ หนทางเดียวที่เหลืออยู่ก็คือขึ้นเขาเป็โจร
เหตุผลเหล่านี้เขาย่อมเข้าใจดี แต่ความรู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับเช่นนี้ ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนัก
ในเมื่อไร้ทางเลือก เนี่ยเฉินจึงลงมือสังหารหลิวชงด้วยการใช้ดาบเฉือนตัดลำคอ เืสีแดงสดพุ่งกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้น
ในใจเขาได้แต่ปลอบใจตนเองว่า นับเป็การล้างแค้นแทนเ้าของร่างเดิมก็แล้วกัน
เมื่อเห็นว่าเขาสังหารคนได้อย่างโเี้ปราศจากความลังเล เวิงชิวฉานที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ มาโดยตลอด ก็ยังเผยสีหน้าประหลาดใจออกมาเล็กน้อย
แม้ว่าวิธีการจะเด็ดขาดและรวดเร็วปานใด แต่นี่ก็เป็ครั้งแรกที่เขาได้ฆ่าคน ย่อมยังคงยากที่จะปรับตัวได้
"วิธีการของพี่เนี่ยช่างยอดเยี่ยม เชิญทางนี้"
ต้าจ้วงยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเดินนำหน้าไป
พวกเขารีบเร่งเดินทางอ้อมไปจนพ้นเนินเขาลูกแล้วลูกเล่า ไม่นานก็เห็นูเาชิงเฟิงซึ่งอยู่ใกล้เคียงแล้ว
ที่เขาไม่นั่งรถม้า ก็เพราะ้าสำรวจเส้นทางแถบนี้
ขณะที่เนี่ยเฉินกำลังเดินอยู่นั้น ทันใดนั้นปลายเท้าของเขาก็เตะเข้ากับก้อนหินขรุขระจนเกือบล้ม เมื่อก้มลงมองก็รีบเก็บก้อนหินสีดำอมเขียวก้อนนั้นขึ้นมาทันที
เพียงแค่ชำเลืองมอง เนี่ยเฉินก็จำได้ทันทีว่าก้อนหินขรุขระก้อนนี้คือ แร่เหล็ก
เขาจดจำรายละเอียดนี้ไว้ในใจ ระหว่างทางที่เดินต่อไปก็ก้มมองสำรวจพื้นดินรอบ ๆ ตัวอยู่ตลอดเวลา
1K
