ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        ว่ากันว่าหลังจากที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว เยวี่ยเจาหราน และสวี่ชิวเยวี่ยทั้งสามคนกลับมาจากอารามชีเขาชิงเฉวียน ก็ต่างคนต่างมีเรื่องในใจ ใคร่ครวญหลายสิ่งมากมาย โดยเฉพาะสวี่ชิวเยวี่ย นางไม่สร้างความวุ่นวายดังก่อน ปิดประตูขังตัวเองไม่ออกมาหลายวัน ไม่ว่าใครอยากไปพบต่างก็ถูกขวางเอาไว้นอกประตู อีกทั้งยังฝากฝังให้เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วปฏิเสธการแต่งงานที่ได้ตกลงหมายมั่นกันไว้ก่อนแล้วกับตระกูลจ้าว นั่นทำให้ฮูหยินเยี่ยนเกิดความงงงันจับต้นชนปลายไม่ถูกอย่างยิ่ง

        ฮูหยินเยี่ยนที่เคยชินกับการมีสวี่ชิวเยวี่ยอยู่ข้างกายตลอดในยามนี้ค่อนข้างงุ่มง่ามทำอะไรไม่ถูก พลันรู้สึกว่าสาวใช้สองสามคนที่รับใช้มาหลายปีคนอื่นๆ ล้วนแต่กลายเป็นคนสะเพร่าไม่ได้เรื่องทั้งนั้น หรือไม่ เช้านี้ตอนที่หลิงหลงช่วยฮูหยินเยี่ยนสางผมก็ยังถูกด่าเพราะทำให้ฮูหยินเยี่ยนรู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อย จนแทบอยากจะเชิญสวี่ชิวเยวี่ยกลับมาเสียเดี๋ยวนั้นจึงจะพอใจ

        หลิงหลงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจค่อยๆ เดินออกไปจากห้อง ก็บังเอิญพบกับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่รีบไปเรียนกับอาจารย์อวี้เข้าพอดี เมื่อเห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของอีกฝ่าย เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่มักจะกลัวการไปสายก็กลับหยุดฝีเท้าลงอย่างหาได้ยาก

        “หน้าหงิกหน้างอขนาดนั้นแต่เช้าเชียว ใครกวนใจเจ้าหรือ?”

        เมื่อได้ยินเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วถามเช่นนั้น หลิงหลงที่แต่เดิมน้อยใจอยู่แล้วก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาเสียเดี๋ยวนั้น พร้อมกับเอ่ยฟ้องด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ “ฮูหยินเจ้าค่ะ... นางรังเกียจที่ข้าสางผมได้ไม่ดีเท่าแม่นางชิวเยวี่ย ทั้งยังตำหนิข้า แต่ก่อนตอนที่แม่นางชิวเยวี่ยยังไม่มา ข้าก็เป็นคนสางผมให้ฮูหยินตลอด แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเห็นฮูหยินอารมณ์รุนแรงเช่นนี้มาก่อนเลย...”

        เป็นเพราะสวี่ชิวเยวี่ยอีกแล้ว... เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่มีความลับเก็บไว้ในใจไม่อาจเอ่ยออกไปนั้น เผยความกลัดกลุ้มอย่างเด่นชัด นางถอนหายใจเบาๆ แล้วจึงยกมือขึ้นลูบผมอ่อนนุ่มของหลิงหลง “เอาเถอะ เจ้าเองก็อย่าน้อยใจไปเลย ท่านแม่ข้าก็เป็นคนปากแข็งใจอ่อนไม่ใช่หรือ เจ้าปรนนิบัตินางมาตั้งนานหลายปี ยังไม่รู้จักนิสัยของนางอีกหรือไร?”

        “ข้าจะกล้าโกรธเคืองฮูหยินได้อย่างไร... ยามนี้ก็เพียงแค่บ่นกับคุณหนูเท่านั้นเอง...” หลิงหลงเองก็ถอนหายใจตามไปด้วยแล้วเอ่ยเช่นนั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าเองก็ควรไปเชิญแม่นางชิวเยวี่ยมาเสียที ตั้งหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่านางจะเป็นเช่นไรบ้าง... ท่านว่า คุณหนูเยวี่ยผู้นี้เหตุใดเอาแต่รังแกนางกัน ทำให้พวกเราที่เป็นสาวใช้เองก็พลอยต้องรับเคราะห์ไปด้วยเลย... เฮ้อ!” ???

        มารู้เพราะเหตุใด ทำไมเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วถึงรู้สึกว่าคำพูดนั้นของหลิงหลงไม่ถูกต้องนัก? ด้วยเหตุนี้จึงดึงหลิงหลงที่กำลังก้าวขาเอาไว้ แล้วฝืนฉุดดึงเจ้าตัวกลับมา “อย่าเพิ่งไปๆ เมื่อครู่เจ้าพูดอะไรนะ?”

        “โธ่เอ๊ย... ก็พูดว่าฮูหยินน้อยของท่านรังแกแม่นางชิวเยวี่ยไม่ใช่หรอกหรือ? คงไม่ใช่เพราะตอนที่พวกท่านอยู่ที่เขาชิงเฉวียนแม่นางชิวเยวี่ยถูกฮูหยินน้อยรังแกจนหวาดกลัวไปแล้ว กลับมาครั้งนี้ก็เลยเงียบกริบไปเช่นนั้น?”

        ดวงตาเป็นประกายกลมโตของหลิงหลงกะพริบปริบๆ มองไปยังเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วอย่างจริงใจ แล้วเอ่ยกับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วด้วยสีหน้าไร้เดียงสา แต่คำพูดนั้นมันเริ่มมาจากไหนกัน? เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วขมวดคิ้วอย่างสับสนงุนงง ก่อนจะเอ่ยโต้แย้งอย่างจริงจังและรวดเร็ว “อย่าไปฟังคนอื่นพูดมั่วซั่ว เยวี่ย... เยวี่ยเยียนหรานไม่ได้รังแกสวี่ชิวเยวี่ยเสียหน่อย!”

        “ไม่ได้รังแกหรือ?” หลิงหลงที่ได้ยินเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วพูดเช่นนั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่ ถึงอย่างไร... ถึงอย่างไรคำพูดนี้ก็ไม่ได้มาจากปากของคนอื่นอย่างเดียว แม้แต่ฮูหยินก็ยังพูดเช่นนี้เลยนะ!

        หลิงหลงที่จิตวิญญาณแห่งความสอดรู้สอดเห็นลุกโชนนั้นไม่มีเวลามาสนใจความเศร้าเสียใจแล้ว นางเพียงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วอีกครั้ง “หากท่านบอกว่าฮูหยินน้อยไม่ได้รังแกแม่นางชิวเยวี่ย แล้วเหตุใดแม่นางชิวเยวี่ยตั้งแต่กลับมาจากเขาชิงเฉวียนก็ไม่ออกไปไหนเลยเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ? ฮูหยินก็เร่งเร้าให้ข้าไปเชิญนางมาสองสามครั้งแล้ว นางก็ยังเงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง อ้างว่าร่างกายไม่สบาย ไม่ยอมออกมาเลยเจ้าค่ะ!

        “เรื่อง... เรื่องนี้จะให้พูดเรื่องมันก็ยาว!” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วคร้านจะเถียงกับหลิงหลงให้มากความ นางเพียงแค่ดันหลังของหลิงหลง แล้วก้มหน้าก้มตาเอ่ย “ช่างเถอะๆ บอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ ว่าเยวี่ยเยียนหรานไม่ได้รังแกสวี่ชิวเยวี่ยเลย ที่สวี่ชิวเยวี่ยมีสภาพเช่นในตอนนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของเยวี่ยเยียนหราน เข้าใจแล้วหรือไม่?”

        “อ๋อ... ข้าเข้าใจแล้ว!” หลิงหลงแม้ปากจะจะตอบรับเช่นนั้น แต่ในใจก็ยังเชื่อมั่นว่าเยวี่ยเยียนหรานจะต้องทำอะไรสักอย่างกับสวี่ชิวเยวี่ยแน่ ถึงได้ทำให้สวี่ชิวเยวี่ยเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงเช่นนี้

        “หากมีใครปล่อยข่าวลือไร้สาระเช่นนี้ให้อีก เจ้าจะต้องช่วยข้าขัดขวางเอาไว้ ได้ยินหรือไม่!” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วกระชับกระเป๋าหนังสือที่แบกอยู่บนร่างของตน พลางวิ่งไปทางห้องของอาจารย์อวี้ ทั้งยังไม่ลืมเตือนให้หลิงหลงปกป้องชื่อเสียงเบื้องหลังของเยวี่ยเจาหรานด้วย…

        หลิงหลงพยักหน้า แต่กลับเปรยเสียงเบาขึ้นมาหลังจากเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเดินไกลออกไปแล้ว “ไม่ใช่ฮูหยินน้อยหรอก เป็นคุณหนูต่างหาก... ใส่ใจฮูหยินน้อยเสียขนาดนั้น คงจะไม่... ไม่ได้ชอบสตรีขึ้นมาจริงหรอกนะ!”

        ......

        สุดท้ายหลิงหลงก็ไม่สามารถเชิญสวี่ชิวเยวี่ยออกมาได้ แม้แต่ใบหน้าของสวี่ชิวเยวี่ยก็ยังไม่ได้พบ ก็กลับถูกอาเชวี่ยขวางเอาไว้เสียแล้ว อ้างว่าคุณหนูของตนร่างกายไม่สบาย เพียงครู่เดียวก็ไล่หลิงหลงออกไป

        ฮูหยินเยี่ยนที่ไม่ได้พบสวี่ชิวเยวี่ยก็หงุดหงิดกลัดกลุ้มไร้ชีวิตชีวาไปตลอดทั้งวัน ทั้งยังคิดที่จะไปพบสวี่ชิวเยวี่ยด้วยตัวเองอยู่หลายครั้ง ดูว่าสวี่ชิวเยวี่ยเป็นอย่างไรกันแน่ แต่กลับถูกหลิงหลงปรามเอาไว้ทุกครั้ง นางไม่มีทางเลือก ได้แต่พยายามละทิ้งความปรารถนานี้ไปอย่างสุดความสามารถ

        อีกด้านหนึ่ง เยวี่ยเจาหรานถือโอกาสที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วไม่อยู่ วิ่งกลับไปที่จวนเยวี่ย เหตุผลก็เพราะจวนเยวี่ยได้รับจดหมายที่แท้จริงของเยวี่ยเยียนหรานอีกครั้ง แต่บิดาของเยวี่ยเจาหรานมหาบัณฑิตเยวี่ยกลับถูกฮ่องเต้ส่งให้ไปตรวจตราที่เจียงหนานไม่อยู่บ้าน ฮูหยินเยี่ยนจึงค่อนข้างไร้หลักให้ยึดเหนี่ยว ถึงได้รีบร้อนเรียกให้เยวี่ยเจาหรานกลับมา

        ใครจะนึกว่าเยวี่ยเจาหรานหลังจากเห็นจดหมายแล้วก็กลับไม่ใส่ใจ เพียงแค่ส่ายหน้าแล้วเอ่ยกับมารดาที่กำลังกลัดกลุ้มทุกข์ใจของเขา “ไม่ต้องกลัวขอรับ อย่างไรสถานการณ์ในตอนนี้ก็มั่นคงดี ดูไปแล้วเยียนหรานอยู่ข้างนอกเองก็ใช่ชีวิตสงบสุขยิ่ง พวกเราก็ปล่อยให้สาวน้อยผู้นี้ได้เป็นอิสระไปสักพักเถอะ ถึงอย่างไรก็โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยมีประสบการณ์ชีวิตที่ยืนด้วยลำแข็งของตนเลยไม่ใช่หรือ?”

        เยวี่ยเจาหรานที่ไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงนั้นพูดผิดไปจุดหนึ่ง แม้ว่าเยวี่ยเยียนหรานอยู่ข้างนอกจะมีชีวิตที่ไม่เลวนัก แต่การยืนด้วยลำแข้งของตนนั้นก็เป็นเรื่องที่ยังห่างไกลโดยสิ้นเชิง

        หากการที่นางต้องฉกอาหารจากปากเสือกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง หรือจะเรียกว่ายื้อแย่งสิทธิ์ในการจัดการค่าครองชีพ นับว่าเป็นการยืนด้วยลำแข้งตัวเองละก็ เช่นนั้นเยวี่ยเยียนหรานก็ทำได้ไม่เลวจริงๆ ถึงอย่างไรความสามารถในการฟูมฟายของนางก็หาใครเทียบได้ จะมีชายใดยื้อแย่งชนะนางได้กัน?!

        เยวี่ยเจาหรานที่ปลอบมารดาของตนเสร็จแล้วก็ฉวยโอกาสตอนที่ฟ้ายังไม่มืดรีบเร่งกลับไปยังจวนเยี่ยน ทว่าต่อให้คิดพันหมื่นตลบก็ยังคิดไม่ถึง ว่าตอนที่ตนกลับไปฮูหยินเยี่ยนก็กลับกำลังรีบออกจากประตูเตรียมจะไปเล่นไพ่นกกระจอกพอดิบพอดี…

        เมื่ออริพานพบ ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ยิ่งกว่านั้นฮูหยินเยี่ยนในยามนี้สุมความแค้นเคืองทั้งใหม่เก่าต่อเยวี่ยเจาหราน ความขุ่นเคืองรวมเข้าด้วยกันเป็นสองเท่า ก็เพียงพอแล้วจริงๆ ที่จะทำให้เยวี่ยเจาหรานตายศพไม่สวย

        “ทำไมเจ้าเพิ่งจะกลับมา?” ฮูหยินเยี่ยนที่ยืนอยู่หน้าประตูสะบัดมือหลิงหลงทันใด พร้อมกับเหลือบตามองตรงไปยังเยวี่ยเจาหรานแล้วเอ่ยถาม ร่างกายของเยวี่ยเจาหรานแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “เอ่อ... ข้ากลับไปเยี่ยมบ้านเพียงครู่เดียวก็รีบกลับมา... ท่านแม่มีเรื่องอันใดหรือ?”

        “ข้าไม่มีเรื่องก็ไม่สามารถคุยกับเจ้าได้แล้วหรือ? มาที่ห้องข้า!”

        ฮูหยินเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ราวกับเด็กที่ทำอะไรผิดมาแล้วถูกอาจารย์ปกครองจับได้อย่างนั้น เยวี่ยเจาหรานไม่มีทางให้ถอย จึงได้แต่ฝืนใจเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง