บทที่สิบสี่
เ้าแย่งเขาไปจากข้า
หลิวผิงผิงกลับไปที่จวนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและความแค้นความคิดที่ว่าหลี่รุ่ยหลินได้แย่งหวังข่ายไปจากนางทำให้รู้สึกโกรธเคืองจนแทบจะระงับอารมณ์ไม่อยู่นางคิดถึงทุกสิ่งที่นางทำเพื่อพยายามเข้าหาหวังข่าย ั้แ่การเป็สหายที่ดีการทำให้เขาเห็นถึงความทุ่มเทและการแสดงออกถึงความรักความเอาใจใส่แต่ทุกอย่างก็กลับถูกทำลายลงเพราะการปรากฏตัวของหลี่รุ่ยหลิน
นางยืนมองตัวเองในกระจกมองรูปลักษณ์ที่งดงามและถูกอบรมมารยาทอย่างดีจากตระกูลผู้ดีทุกคนล้วนกล่าวว่านางเป็หญิงสาวที่เพียบพร้อม แต่เหตุใดหวังข่ายถึงไม่เห็นค่านางเหตุใดหัวใจของเขาถึงเลือกหลี่รุ่ยหลินแทนที่จะเป็นาง
ความคิดนี้ยิ่งทำให้รู้สึกโกรธมากขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดความคิดที่จะทำร้ายหลี่รุ่ยหลินก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจนางไม่อาจทนเห็นหลี่รุ่ยหลินมีความสุขอยู่กับหวังข่ายได้นาง้าที่จะเห็นหลี่รุ่ยหลินทุกข์ทรมาน้าที่จะทำให้นางเสียใจเช่นเดียวกับที่ตนเองกำลังเสียใจในตอนนี้
แต่หลิวผิงผิงไม่รู้เลยว่าหลี่รุ่ยหลินไม่ใช่หญิงสาวธรรมดาทั่วไปหลี่รุ่ยหลินมีวรยุทธ์ที่เก่งกาจและถูกฝึกฝนมาั้แ่ยังเด็กในวิถีการต่อสู้และการป้องกันตัวหลี่รุ่ยหลินอาจดูอ่อนโยนและสงบเสงี่ยมภายนอกแต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องป้องกันตัวก็สามารถกลายเป็นักรบที่แข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดคาดคิดได้
ในยามบ่ายที่แดดส่องสว่างเจิดจ้าหลี่รุ่ยหลินเดินไปยังย่านการค้าที่คึกคักเพื่อทำสัญญารับงานกับคหบดีผู้หนึ่งเสียงผู้คนที่เดินสวนกันไปมาดังอยู่รอบตัวและกลิ่นหอมของอาหารจากร้านค้าต่าง ๆก็ลอยมาในอากาศ แต่เื้ัความคึกคักนั้นกลับมีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่นางอย่างเงียบๆ พวกคนร้ายที่หลิวผิงผิงจ้างมากำลังซุ่มรอจังหวะที่เหมาะสม
ขณะที่หลี่รุ่ยหลินเดินลัดเลาะไปในซอยแคบๆ เพื่อลัดทางไปยังจุดนัดพบก็ััได้ถึงความผิดปกติอาการเย็นะเืที่รู้สึกได้ทำให้นางระแวดระวัง นางจึงหยุดเดินและมองไปรอบ ๆอย่างรอบคอบ
ทันใดนั้นเองคนร้ายสี่ห้าคนก็ปรากฏตัวขึ้นพวกมันพุ่งออกมาจากเงามืดของซอย จู่โจมเข้าหานางอย่างไม่ทันตั้งตัวหลี่รุ่ยหลินไม่ได้หวั่นไหวแต่ตั้งท่าเตรียมสู้กลับในทันที
"จัดการนางเสียให้รวบรัดและรวดเร็วที่สุด"หนึ่งในพวกคนร้ายะโก่อนจะพุ่งเข้ามาหาหลี่รุ่ยหลินพร้อมกับมีดสั้นในมือ
แต่หลี่รุ่ยหลินยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวหลบการโจมตีของมันได้อย่างง่ายดายและในชั่วพริบตานางก็ซัดหมัดอันทรงพลังออกไปที่กลางท้องของมันคนร้ายผู้นั้นกระเด็นไปไกลล้มลงกับพื้นในทันที
คนร้ายคนอื่น ๆที่เห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาล้อมหลี่รุ่ยหลินทั้งหมดมีอาวุธในมือั้แ่ดาบยาวถึงกระบองเหล็กแต่หลี่รุ่ยหลินยังคงสงบตั้งท่าพร้อมที่จะต่อสู้หมัดของนางนั้นเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วและความแม่นยำการโจมตีของนางพริ้วไหวและคล่องแคล่วจนพวกคนร้ายแทบตั้งตัวไม่ทัน
คนร้ายคนหนึ่งเหวี่ยงดาบยาวใส่นางด้วยความโกรธแต่นางกลับสามารถหลบหลีกได้โดยไม่ยากเย็นจากนั้นนางก็ซัดหมัดเข้าใส่กรามของมันจนมันล้มลงไปกับพื้นด้วยความเ็ป
อีกคนพุ่งเข้ามาจากด้านหลังแต่นางหมุนตัวกลับพร้อมกับซัดหมัดลงบนกระบองเหล็กที่คนร้ายคนนั้นถืออยู่กระบองกระเด็นออกจากมือของมันก่อนที่หมัดถัดมาของนางจะกระแทกลงไปบนหน้าอกของมันจนมันล้มลงไปด้วยความจุก
แม้จะมีหลายคนล้อมรอบแต่นางก็ไม่ได้หวาดกลัวหลี่รุ่ยหลินใช้วิชาหมัดที่สวยงามและเข้มแข็งดุดันหมัดแต่ละหมัดของนางเป็การผสมผสานระหว่างความรวดเร็วและความแข็งแรงทำให้พวกคนร้ายที่เข้ามาโจมตีไม่สามารถรับมือได้เลยพวกมันต่างโดนซัดลงไปกองกับพื้นทีละคนสองคน
ในที่สุดคนร้ายคนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ก็เริ่มถอยหลังด้วยความกลัวมันเห็นสหายของมันล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงนั่นทำให้มันรู้ว่านางไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่มันจะเอาชนะได้มันพยายามจะหนีแต่หลี่รุ่ยหลินกลับไม่ปล่อยให้มันหลุดรอดไปนางพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและซัดหมัดสุดท้ายลงบนท้องของมันทำให้มันล้มลงไปอย่างหมดสติ
หลี่รุ่ยหลินยืนอยู่ท่ามกลางคนร้ายที่ถูกซัดลงไปกองกับพื้นมองดูสภาพของพวกมันด้วยสายตาที่เรียบเฉยแต่ในใจรู้ดีว่าการต่อสู้นี้เป็เพียงแค่การเริ่มต้นรู้สึกได้ถึงความผิดปกติและสงสัยว่าเหตุใดพวกคนร้ายเหล่านี้ถึงได้โจมตีนางการจู่โจมนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญและนางก็ต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าใครเป็ผู้บงการอยู่เื้ั
เมื่อคนของทางการมาถึงที่เกิดเหตุพวกเขาเข้าจับกุมคนร้ายทั้งหมดที่กองอยู่กับพื้นคนร้ายถูกมัดไว้แล้วนำตัวไปยังสำนักตรวจการหลี่รุ่ยหลินยังคงยืนอยู่ในสภาพสงบแม้ในใจจะเดือดดาลจากการที่ต้องถูกโจมตีโดยไม่รู้ตัวแต่ภายนอกกลับแสดงออกเพียงความเยือกเย็น ปล่อยให้คนของทางการดำเนินการไปตามหน้าที่โดยไม่พูดอะไร
ไม่นานหลังจากนั้นหวังข่ายก็ทราบเื่ราวและรีบมายังสำนักตรวจการด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นสภาพของคนร้ายที่ถูกจับตัวไปก็ยิ่งเพิ่มความไม่พอใจในใจของเขามากขึ้นเขาไม่คิดว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับหลี่รุ่ยหลินผู้ซึ่งเป็คนรักของเขาและเขาได้สัญญากับนางไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะปกป้องนาง
หวังข่ายเรียกร้องให้มีการสอบสวนทันทีพวกคนร้ายถูกนำมาสอบปากคำทีละคนภายใต้การกดดันจากสายตาแข็งกร้าวของเขาที่นั่งอยู่ด้วยคนร้ายที่หวาดกลัวจึงยอมรับสารภาพทุกอย่างโดยไม่ปิดบังพวกมันซักทอดว่าผู้ที่จ้างพวกมันมาเพื่อทำร้ายหลี่รุ่ยหลินนั้นคือคุณหนูหลิวบุตรสาวของท่านเ้ากรมการคลัง
คำสารภาพนี้ทำให้หวังข่ายเดือดดาลมากขึ้นไปอีกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าสหายที่เขาเคยไว้ใจจะกล้าทำเื่เลวร้ายเช่นนี้เมื่อได้ฟังทุกคำจากปากของคนร้ายเขาก็บอกกับทางการให้ดำเนินการลงโทษหลิวผิงผิงตากฎหมายโดยไม่ร้องขอความเมตตาใดๆ ให้กับนางเลยแม้แต่น้อย
หลิวผิงผิงถูกนำตัวมาที่สำนักตรวจการนางรู้ว่าความผิดในครั้งนี้มิอาจหลุดพ้นได้แน่จึงยอมรับแต่โดยดีและรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของนางกับหวังข่ายอาจไม่มีวันกลับมาเป็เหมือนเดิมได้อีกหลิวผิงผิงรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา
"หวังข่าย..."หลิวผิงผิงเอ่ยชื่อเขาด้วยเสียงสะอื้น นางคุกเข่าลงต่อหน้าเขาน้ำตาไหลพรากจากดวงตาอย่างไม่หยุดหย่อน "ข้าขอโทษ ข้ายอมรับผิดทุกอย่างที่ข้าทำไปนั้นก็เพราะข้ารักเ้า"
หวังข่ายยืนอยู่ต่อหน้านางด้วยความเยือกเย็นสายตาของเขาสะท้อนความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวเขามองหญิงสาวที่เคยเป็สหายที่ดีของเขาโดยไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลือ
"หลิวผิงผิง…เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าไว้ใจเ้ามากเพียงใดข้าเห็นเ้าเป็สหายมาตลอด แต่สิ่งที่เ้าทำมันเกินกว่าที่ข้าจะให้อภัยได้"หวังข่ายกล่าวด้วยเสียงที่เยือกเย็น
หลิวผิงผิงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวพยายามจะอ้อนวอนเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ได้โปรด...ได้โปรดอย่าตัดความสัมพันธ์กับข้า ข้าไม่้าเสียเ้าไป ข้ารู้สึกผิดจริงๆและจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว ได้โปรดให้ข้ามีโอกาสแก้ตัวอีกสักครั้งเถอะ"
หวังข่ายมองนางด้วยสายตาเ็าและส่ายศีรษะเบาๆ"โอกาสนั้นไม่มีอีกแล้วหลิวผิงผิงสิ่งที่เ้าทำมันทำลายความไว้ใจของข้าไปหมดสิ้นข้าขอไม่ข้องเกี่ยวกับเ้าอีกต่อไป"
คำพูดของหวังข่ายเหมือนดาบที่แทงทะลุหัวใจของหลิวผิงผิงนางทรุดตัวลงไปกับพื้นร้องไห้ไม่หยุดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่เพียงแต่เป็เพราะความเ็ปจากการที่เสียหวังข่ายไปแต่มันยังเป็การรับรู้ว่าตัวเองได้ทำผิดมหันต์ที่ไม่มีทางแก้ไขได้
"หวังข่าย... ข้าขอโทษ... "นางร้องขอด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หวังข่ายหันหลังให้กับนางโดยไม่พูดอะไรอีกการกระทำของเขาชัดเจนว่าไม่มีที่ว่างให้กับความรู้สึกเก่าๆ อีกต่อไปเขาเดินออกจากสำนักตรวจการไปพร้อมกับหลี่รุ่ยหลินปล่อยให้หลิวผิงผิงอยู่กับความเสียใจและความเ็ปที่นางสร้างขึ้นมาเอง
13K
