สืบสู้ผี ภาค 1-3

"เจ้านี่มันก็คือ มารแมงมุมใยโลหิต" ท่านดาบสเรียกชื่อมันออกมา "มารแมงมุมใยโลหิต ?!" พวกเราหลายๆคนต่างอุทานกันออกมาพร้อมๆกัน "เหอเหอเหอ ข้าก็นึกแล้วว่าดาบสหน้าโง่คนนี้จะต้องรู้จักข้า" เจ้าสัตว์ประหลาดที่ห้อยหัวอยู่กลางอากาศพูดออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่า "แต่ดาบสเอ๋ย เจ้าจะรู้ไหมว่า แม้เจ้าจะช่วยสิงห์ไว้ได้ในครั้งนี้ แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้เจ้าจะสามารถช่วยเขาได้ตลอดไปหรอกนะ เหอเหอเหอ" มูติชาห์ถลาเข้ามาข้างหน้าพร้อมง้างคันธนูทันที "เจ้ามารร้ายพูดบ้าอะไร ข้าจะยิงเจ้าซะเดี๋ยวนี้ !" ทว่าท่านดาบสกลับยกมือห้ามมูติชาห์ไว้ก่อน "ช้าก่อนมูติชาห์ หากเจ้ามารนี่ลอยหน้าลอยตาอยู่ซึ่งๆหน้าอย่างนี้ เจ้าจะยิงมันไม่ถูกหรอก" สีหน้าของมูติชาห์ดูจะงงๆกับคำพูดของท่านดาบส "เหอเหอเหอ ดาบสหน้าโง่ช่างรอบรู้จริงๆ" มารแมงมุมหัวเราะร่วนก่อนที่จะไต่เส้นใยสีแดงขึ้นไปอย่างช้าๆ และก่อนที่ร่างของมันจะขึ้นไปสุดเพดาน อยู่ๆร่างของมันก็แกว่งซ้ายแกว่งขวาจากช้าจนเร็วขึ้นจนไม่สามารถมองเห็นร่างมันได้ชัดเจน และจู่ๆร่างของมันก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย "มัน... มันหายไปไหนแล้ว ?!" มูติชาห์เงยหน้าหันซ้ายหันขวาก็ยังมองไม่ออกว่าเจ้าสัตว์ประหลาดที่คล้ายแมงมุมตัวนี้มันล่องหนหรือหายไปอยู่ที่ไหนแล้ว "มันไปแล้ว" ท่านดาบสบอกมูติชาห์ "แต่มันอาจจะย้อนกลับมาอีกเมื่อไรก็ได้" มูติชาห์มองหน้าท่านดาบส "มันถอยไปแบบนี้ เพราะมันเองก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะเราในที่นี้ได้ ใช่หรือไม่ท่านอาจารย์ ?" "ถูกแล้ว และเจ้ารู้ไหมว่า เจ้ามารแมงมุมตนนี้มันยังมากล้นด้วยเล่ห์กลในการลอบจู่โจมโดยไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามระวังตัว อันเป็นคุณสมบัติเด่นอีกอย่างหนึ่งของมัน นอกจากความว่องไวปราดเปรียวอย่างยากหาสิ่งใดเทียบ แต่เมื่อมันถูกข้าจับทางได้ในครั้งนี้ มันจึงจำเป็นต้องหาทางถอย และจะคอยหาโอกาสลอบจู่โจมพวกเราในครั้งต่อไปอย่างแน่นอน" ท่านดาบสกล่าวราวกับได้เคยศึกษาเรื่องราวของเจ้ามารแมงมุมตัวนี้มาอย่างแตกฉาน "ถ้างั้น..." ท่านจ้าวแห่งมิตทราห์เอ่ยขึ้น "พวกเราทั้งหมดก็ต้องเพิ่มความระมัดระวังตัวกันให้มากๆ ข้าคิดว่าการที่เราจะป้องกันเจ้ามารแมงมุมตัวนี้หลังจากที่เราได้เห็นหน้าค่าตาและคุณสมบัติพิเศษของมันมาแล้ว ก็น่าจะไม่เหลือบ่ากว่าแรงไปหรอกนะ" "ที่จริงก็ใช่อย่างที่เจ้าว่า แต่..." ท่านดาบสส่ายหน้าเล็กน้อย "เจ้าอย่าลืมว่า เมื่อเจ้ามารแมงมุมได้ปรากฏตัวในครั้งนี้ นั่นก็หมายความว่า เส้นทางลับแห่งนี้ก็ไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป ข้ายังสงสัยว่า เจ้ามารแมงมุมรู้ได้อย่างไรว่าพวกเรากำลังใช้เส้นทางเส้นนี้อยู่ แลัวสิ่งที่เจ้ากล่าวเมื่อกี้ ก็อาจจะไม่เป็นอย่างที่เจ้าคิดนะ" "สีหน้าท่านจ้าวดูจะตื่นตะลึงขึ้นมาอย่างทันที "ท่านดาบส... ท่านหมายความว่า ?" "ข้าเข้าใจความหมายที่ท่านอาจารย์กำลังจะบอกแล้วพ่อจ้าว" มูติชาห์โพล่งขึ้นมา "ท่านอาจารย์กำลังจะบอกว่า นอกจากมีเจ้ามารแมงมุมปรากฏขึ้นมาในที่นี้ ก็ย่อมจะมีศัตรูอื่นๆล่วงรู้ถึงการเดินทางในเส้นทางนี้ของพวกเราแน่ๆ และนั่นหมายความว่า พวกมันเหล่านั้นก็อาจจะดักลอบโจมตีพวกเราเมื่อไรก็ได้ พูดง่ายๆ ศัตรูที่จะลอบโจมตีเพื่อหวังจะแย่งตัวสิงห์ไปให้ได้นั้น จะมีจำนวนเท่าไรก็ยังไม่อาจจะทราบได้ ใช่หรือไม่ท่านอาจารย์ ?" "เก่งมากมูติชาห์ เจ้าอ่านความคิดข้าได้ถูกแล้ว และนั่นคือสิ่งที่ข้ากำลังจะบอกให้พ่อของเจ้าและทุกคนได้รับรู้" ท่านดาบสกล่าวออกมาอย่างพึงพอใจกับมูติชาห์ และนั่นก็ทำให้พวกเราคนอื่นๆถึงกับอุทานเสียงเบาๆออกมา อา... แค่เจ้ามารแมงมุมตัวเดียวก็อันตรายแล้ว แล้วนี่พวกเราจะต้องคอยระวังหรือคอยรับมือกับศัตรูแบบไหนชนิดไหนกันอีกล่ะนี่ ? แล้วผมก็รู้สึกถึงมือสั่นๆของจันที่กุมต้นแขนของผมไว้อีกครั้ง "พี่กิต ไหนจะเรื่องผีที่กลายมาเป็นคน ไหนจะเรื่องทหารปิศาจและสัตว์แปลกๆที่ไล่ล่าพวกเรา ไหนจะอันตรายต่างๆที่แทบจะทำให้เอาชีวิตไม่รอด มาคราวนี้เรายังจะต้องเจอกับสัตว์ประหลาดแปลกๆอีกหรือ นี่มันชักจะเกินที่ผมจะรับมันไหวแล้วนะ... ผมคิดถึงมะลิเหลือเกินพี่ิ ไม่รู้ว่าผมจะมีชีวิตรอดกลับไปหาเธอหรือเปล่านะ ?" จันพูดกับผมด้วยเสียงเบาๆ แล้วก็ทำท่าเหมือนจะสะอื้นออกมาอย่างเหลืออด ผมจึงต้องตบต้นแขนของจันเบาๆอย่างให้กำลังใจกันอีกครั้ง "เอาน่า ไม่ได้มีแค่จันคนเดียวสักหน่อย ที่ต้องมาลำบากลำบนจนเลือดแทบกระเซ็นในครั้งนี้ ทั้งฉัน พี่เมฆ และไอริณต่างก็ลำบากไม่แตกต่างกัน ดูสิ ฉันเคยบอกแล้ว ไอริณเป็นแค่ผู้หญิงแท้ๆ แต่ยังแทบไม่บ่นอะไรออกมาเลยนะ" ผมพูดถึงตรงนี้ก็หันไปมองไอริณอีกครั้ง แต่ให้ตายเถอะ... นายชัยยาที่ทำท่าราวกับจะยืนอารักขาให้กับไอริณอย่างไม่อยากจะทำอะไรอย่างอื่นอีก กลับยังยืนจับประคองต้นแขนของไอริณอย่างไม่ยอมปล่อยมือ "พี่กิต... พี่กิต... พี่กิตครับ ?" เสียงเรียกของจันเรียกผมอยู่ถึงสามครั้งกว่าผมจะรู้ตัวว่าจันเรียกในขณะที่ผมยังไม่อาจจะละสายตาจากไอริณและไอ้นายชัยยาคนนั้นได้ "อะไรล่ะจัน เรียกทำไมถี่ๆ ?" ผมหันไปทำตาดุใส่จันเข้าทีหนึ่ง "แหะๆ คือผมจะบอกว่า พี่ไอริณเป็นผู้หญิงที่แกร่งเกินผู้หญิงจริงๆ ผมจะไม่ยอมแพ้เธอหรอกครับพี่ เอ๊ะ... เมื่อกี้พี่กิตมองอะไร แล้วทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีล่ะนี่ ?" "ฉัน... คือฉัน....?" ผมดันไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี "สีหน้าของน้องกิตติดูจะแดงๆนะ" พี่เมฆเอ่ยขึ้นทันที "มันคล้ายๆกับอาการเลือดขึ้นหน้านะพี่ว่า... เอ๊ะ... หรือว่า ?" พี่เมฆหันควับไปมองที่ไอริณทันที จากนั้นก็แทบหัวเราะออกมา "อ๋อ... เพราะงี้เอง" "โธ่พี่เมฆ มันไม่ใช่อย่างที่พี่เมฆ..." เสียงผมดันกลับติดอยู่ในลำคอ และขณะนั้นไอริณก็หันมาทางผมพอดี ซึ่งตอนนี้ผมเองก็ไม่อาจจะละสายตาจากเธอได้ ไอริณมองสบตาผมอยู่ชั่ววูบ หลังจากนั้นก็ทำเหมือนว่าเพิ่งจะรู้ตัวว่านายชัยยาประคองต้นแขนข้างหนึ่งอยู่ เธอจึงหันไปมองเขาด้วยสีหน้าเข้มๆ และนั่นก็ทำให้นายชัยยาต้องปล่อยมือจากต้นแขนของเธอทันที ผมละสายตาจากทั้งสองคนทันที โดยไม่เหลียวกลับไปมองอีก ขณะที่เสียงของท่านจ้าวแห่งมิตทราห์ก็ออกคำสั่งให้พวกเราเร่งรีบเดินทางกันอีกครั้ง "อย่าแซวผมเลยนะพี่เมฆ อย่าแซว" ผมบอกพี่เมฆที่ตอนนี้มาเดินอยู่ข้างๆผม "อ๊ะ... โทษๆ พี่ไม่แซวล่ะ พี่ผ่านมาหมดแล้วเรื่องพวกนี้ อย่าไปเครียดนะ ฮ่าฮ่า" "ครับ ไม่เครียดๆ" ผมตอบพี่เมฆไป ขณะที่ในหัวยังเหมือนมีอะไรตีกันอยู่ไปมา การเดินทางในที่สลัวๆของทางเดินภายในถ้ำอันเป็นเส้นทางลับที่จริงเป็นอะไรที่ผมไม่ค่อยชอบเอาเสียเลย จินตนาการของผมมันมักจะคิดถึงว่า ถ้าถ้ำมันถล่มลงมาในตอนนี้ ผมเองจะทำอย่างไรดี แต่ทว่าพอพวกเราทั้งหมดเดินไปได้สักสิบนาทีต่อมา พวกเราก็เริ่มจะเห็นแสงรำไรเป็นจุดเล็กๆที่ปลายถ้ำ และยิ่งกว่านั้น พวกเราทั้งหมดต่างก็ได้ยินเสียงเหมือนเสียงที่เหมือนเสียงน้ำตกที่ปลายถ้ำนั้นอีกด้วย "เสียงน้ำ... เสียงน้ำตกใช่ไหมคะ ท่านดาบส ?" ไอริณเอ่ยถามทันที "ถูกแล้วแม่หนู สุดปลายถ้ำหรือเส้นทางลับนี้ยังมีน้ำตกอันสวยงามอยู่แห่งหนึ่ง เสียงที่ได้ยินเป็นเสียงของม่านน้ำตกที่ได้ไหลปกปิดปากถ้ำนี้ไว้มาชั่วนาตาปี เรากำลังจะผ่านพ้นถ้ำนี้ออกไปสู่ภายนอกแล้ว ก่อนที่เราจะได้เดินทางเข้าไปสู่เส้นทางลับอีกเส้นทางหนึ่งถัดไปน่ะ" ท่านดาบสหันมาตอบไอริณขณะที่ท่านกำลังเดินไปข้างหน้าโดยขนาบด้วยมูติชาห์และท่านจ้าวแห่งมิตทราห์ เสียงของม่านน้ำตกที่ดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับไอเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาช่วยทำให้พวกเราทั้งหมดต่างรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างมากมาย และน่าแปลกที่ในทางเดินของเส้นทางลับในช่วงนี้พวกเรากลับยังไม่ถูกศัตรูใดๆเข้าจู่โจมอีกเลย "ดูๆแล้ว พวกเราคงจะผ่านจุดนี้ไปได้อย่างปลอดภัยใช่ไหมครับพี่เมฆ ?" ผมหันไปเอ่ยถามพี่เมฆที่ยังคงเดินขนาบมาข้างๆผม "ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ หากศัตรูจะโจมตีเราก็น่าจะโจมตีในขณะที่เรายังอยู่ในถ้ำลึกมากกว่านะ เพราะพวกมันจะใช้ประโยชน์จากความมืดได้ดีที่สุดล่ะน้องกิตติ" พี่เมฆตอบออกมาอย่างผ่อนคลาย "พี่กิต" จันที่เดินอยู่ข้างหน้าผมโดยมีสิงห์ขนาบข้างหันมาเรียกผม "ผมรู้สึกอยากจะลงไปแช่น้ำในน้ำตกที่อยู่ข้างหน้านี้สักสิบนาที ไม่รู้ว่าพวกเขาจะอนุญาตรึเปล่านะพี่กิต ?" ผมอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ "เราคงได้เดินผ่านน้ำกันเพียงชั่วเดี๋ยวเดียวนะพี่ว่า อย่าลืมว่าเรากำลัวเร่งรีบเดินทางเพื่อหนีพวกศัตรูไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยนะจัน" จันหันมาทำหน้าเบ้ครั้งหนึ่ง ขณะที่สิงห์ที่ยังคงอยู่ในร่างหญิงสาวที่ชื่อนุชหันกลับมายิ้มๆให้ผมกับพี่เมฆ "เฮ้อ" จันถอนใจ "พวกศัตรูอย่างที่ว่าน่ะ น่าจะกลัวท่านดาบสของเราซะทำอะไรไม่ถูกแล้วล่ะมั้ง เลยไม่กล้าโผล่หัวกันออกมาอีก ผมนี้อยากจะเล่นน..." เสียงพูดลอยๆของจันยังไม่ทันขาดคำ อยู่ๆเสียงกัมปนาทบางอย่างก็ดังขึ้นที่หน้าถ้ำที่เรายังเดินกันไม่ถึงอย่างสนั่นหวั่นไหว และหลังจากนั้น พวกเราทุกคนก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีแผ่นดินไหวอยู่ที่ใต้ฝ่าเท้าของเราอย่างรุนแรง ก่อนที่ผมจะเหลือบขึ้นไปเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตชนิดหนึ่งกำลังพุ่งทะลวงเข้ามาหาพวกเรา ?!!
(โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

79 หึงหวงท่ามกลางวิกฤติ

คล้ายกับเรื่องสืบสู้ผี ภาค 1-3 ที่คุณอ่าน

สืบสู้ผี ภาค 1-3

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

79 หึงหวงท่ามกลางวิกฤติ

คล้ายกับเรื่องสืบสู้ผี ภาค 1-3 ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้