ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว (再也回不去了)

หัวใจของลี่ฮวาเต้นรัว... เธอไม่แน่ใจว่าเป็๲เพราะความกลัว หรือเพราะความเ๽็๤ป๥๪ที่กัดกินอยู่ในอก

ในมือของเธอ คือแฟ้มเอกสารปึกหนาที่เปิดอ่านซ้ำไปซ้ำมา
ข้อมูลการเงินที่ระบุการเคลื่อนย้ายเงินอย่างผิดปกติ — รายละเอียดของโครงการที่ไม่เคยผ่านการอนุมัติจากบอร์ด — และชื่อของ เหอม่าน ที่ปรากฏอยู่แทบทุกหน้า

“เขาทำได้ยังไง...” เธอพึมพำ
“เว่ยเฉิน... ทำแบบนี้กับบริษัทที่ฉันสร้างมากับมือได้ยังไง...?”

ลี่ฮวาวางแฟ้มลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
มืออีกข้างเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลผู้ถือหุ้นของบริษัท

อีกเพียง สามวัน จะถึงวันประชุมใหญ่ประจำปี...
วันนั้นบอร์ดบริหารจะโหวตเลือกประธานคนใหม่
และหากไม่มีเสียงสนับสนุนมากพอ — เธอจะถูกปลดอย่างสมบูรณ์

“ถ้าฉันไม่มีเสียงข้างมาก... ทุกอย่างจบ”

สายตาของเธอกวาดดูรายชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่

ลี่ฮวา – 35%
เว่ยเฉิน – 30%
อีก 35% กระจายอยู่ในมือของบอร์ดฝ่ายต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่ถูกเว่ยเฉินล็อบบี้ไปแล้ว

แต่ทันใดนั้น... สายตาของเธอสะดุดเข้ากับไฟล์แนบที่ไม่เคยเปิดมาก่อน

ชื่อไฟล์คือ:
[Yan Yicheng – Stock Transfer Confirmation.pdf]

มือของลี่ฮวาสั่นเล็กน้อยขณะคลิกเปิดเอกสาร
หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

“ข้าพเ๯้า เหยียนอี้เฉิง โอนหุ้นจำนวน 10% ในนามส่วนตัวให้แก่ลี่ฮวา โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนใด ๆ...”
“วันที่: 22 ธันวาคม...”
“พยาน: เหยียนเจี้ยน”

เธอจ้องมองหน้าจออย่างตะลึงงัน

อี้เฉิง...?

เสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิว
แต่กลับก้องกังวานอยู่ในใจ

วันนั้น... คือวันสุดท้ายที่เขายังอยู่ในบริษัท
วันที่เธอพูดจาทำร้ายเขา ผลักไสเขาออกไปโดยไม่ไยดี
ทั้งที่ไม่รู้เลยว่า... ไม่กี่ชั่วโมงถัดมา เขายกหุ้น 10% สุดท้ายให้เธอ

หุ้นส่วนนั้น คือ จุดเปลี่ยน
เธอกำลังถือหุ้นรวมทั้งหมด 45%
มากที่สุดในบริษัท — มากพอจะ ชิงอำนาจกลับคืน

ลี่ฮวาปิดโน้ตบุ๊กแน่น
มือของเธอยังกำแน่นราวกับจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปอีก

แววตาในดวงตาคู่นั้น... เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
มันไม่ใช่แววตาของคนอ่อนแอ หรือเ๽็๤ป๥๪อีกต่อไป

แต่เป็๞ประกายของ ไฟ
ไฟที่พร้อมจะเผาแผนการของเว่ยเฉินให้มอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

อีกด้านหนึ่งของเมือง

เว่ยเฉินกำลังนั่งจิบไวน์อยู่ในร้านอาหารหรู
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความมั่นใจ
หญิงสาวคนสนิทในฝ่ายบัญชีโน้มตัวมากระซิบเบา ๆ ข้างหู

“ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะบอส เสียงส่วนใหญ่เอียงข้างเราแล้ว”

เขายิ้มบาง มุมปากยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน
“ดี... อีกไม่นาน ลี่ฮวาจะเหลือแค่ ‘ชื่อ’ เท่านั้น”

...เขาไม่รู้เลยว่า

ในเช้าวันพรุ่งนี้
คนที่ต้องตกตะลึง —
จะเป็๲เขาเอง