เซนเห็นภาพเหตุการณ์ตำตา ว่าทามะโดนไรโนบูลส์อีกตัวหนึ่งซัดเข้าเต็มๆ เซนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารายละเอียดของภารกิจที่ระบุไว้ว่า ‘ล่าไรโนบูลส์ (0/2)’ นั่นหมายถึงมีมากกว่าหนึ่งตัว เขานึกเสียใจขึ้นมาที่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก พลางกดที่ดาวหกแฉกครั้งหนึ่งหวังขอความช่วยเหลือ
“วูมมมมมม คุณ้าสแกนไรโนบูลส์หรือไม่?” โซลูนาร์ให้คำถามที่ชวนงงเล็กน้อย เพราะเซนไม่เคยเจอการสอบถามลักษณะนี้ แต่อย่างน้อยก็แม้ไม่รู้ว่าสแกนคืออะไร ก็คงต้องลองให้รู้อยู่ดี
ตัวเลือก: (ใช่ / ไม่)
‘ใช่’ เซนเลือก
โซลูนาร์แสดงผลลัพธ์การสแกนทั่วร่าง จากการรับรู้ถึงมอนสเตอร์นั้นๆด้วยประสาทััทั้งห้าของเซน ไม่ว่าจะรูป รส กลิ่น เสียง หรือัั ล้วนถูกบันทึกเป็ข้อมูลทั้งสิ้น
“ระบุจุดอ่อน: ‘ขาทั้งสี่ข้าง และเขาทั้งสาม’” โซลูนาร์พูดขึ้นพร้อมแสดงภาพสแกนที่ระบุสีแดงเข้มที่บริเวณขาทั้งสี่ของไรโนบูลส์อย่างชัดเจน ทำให้เซนเข้าใจได้ในทันที
เ้าไรโนบูลส์ตัวที่ขวิดทามะไปไกล ตอนนี้อยู่ในระยะสายตาของเซนที่ทำให้เขาเห็นได้ชัดว่าทามะไม่โดนสามเขาแทงหน้าท้องเข้าไปเต็มๆอย่างที่เซนคิด รวมๆแล้วปลอดภัยดี แค่ต้องอาศัยการตั้งตัวใหม่ท่ามกลางการวิ่งอย่างดุเดือดนั้น และที่สำคัญมันกำลังพุ่งตรงมาที่เซนด้วย
“ะโออกไปได้มั้ย ทามะ!”
“อั่ก...ยากหน่อย คิดว่าได้นะ เ้าจะทำอะไร?!” ทามะที่กระอักเืจากการกระแทก ฝืนพูดได้เป็ครั้งแรก
“ฉันสแกนเจอจุดอ่อนมันแล้ว เอาที่ขาทั้งสี่ข้างก่อน!”
“สแกนคืออะไร?!” ทามะงงที่เซนหมายถึง แต่อย่างน้อยก็ถือว่าเจอจุดอ่อนแล้ว “งั้นข้าจะลองหยุดมันดู” ทามะใช้มีดสั้นที่ยังเหลือเล่มหนึ่ง ทิ่มด้วยมือซ้ายเข้าที่คออันหยาบกระด้างของไรโนบูลส์ ทามะสามารถแทงเข้าเพียงไม่ถึงนิ้ว แต่นั่นก็เพื่อดีดตัวออกจากความบ้าคลั่งของมัน แล้วส่งต่อให้กับคู่หูจำเป็อย่างเซน
“ฮู้มมมมม!!” ไรโนบูลส์จอมคลั่งยกขาหน้าขึ้นสูงอยู่ห่างจากระยะโจมตีของเซนเพียงเมตรเดียวเท่านั้น มันใกล้ตำแหน่งที่เซนอยู่เข้ามาทุกทีแล้ว
เซนพุ่งลอดผ่านใต้ท้องของมัน แล้วเหวี่ยงกระบองไปที่ขาหลังทั้งสองข้างที่ยังติดพื้นอยู่ ด้วยการฟาดเพียงครั้งเดียวแต่ตรงประเด็นนั้น ทำให้ไรโนบูลส์เสียหลักจากขาหลังและหน้าทิ่มทันที เขาทั้งสามของมันไถกับพื้นหญ้าเป็สามเส้นเห็นเนื้อพื้นดินอย่างชัดเจน
ทามะที่ทำมีดสั้นหล่นไปก่อนหน้า ตอนนี้เขาวิ่งถือมีดสั้นมาครบสองเล่มด้วยแรงพุ่งทะยานเต็มที่ “ชิ บอกแล้วไงว่าอย่าเกะกะฉัน หลบไปซะ!” เขาเขย่งลอยเหนืออากาศเล็กน้อย แล้วหมุนควงด้วยความเร็วสูงแบบที่เซนไม่เคยเห็นมาก่อนจากมนุษย์ หรือมอนสเตอร์ตัวไหน ทามะเร็วมากจริงๆในตอนที่อาวุธครบมือ
‘แก๊ง แก๊ง แก๊ง แก๊ง….’ เสียงทามะฟันเข้ากับหน้าท้องโดยตรงของไรโนบูลส์ แต่ด้วยความหนาของิัมันเลื่อมของมัน จึงใช้เวลาสักครู่หนึ่งเพื่อเปิดแผลมอนสเตอร์ประเภทนี้
‘ฉัวะ!!!’ ทามะเปิดหน้าท้องของมันได้สำเร็จจนเห็นถึงิัชั้นใน แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ลึกถึงอวัยวะภายในของมัน แน่นอนว่าพิษสงของมันยังไม่หยุดแค่นี้ และที่แย่กว่านั้น ไรโนบูลส์ตัวก่อนหน้าที่หลังเหวอะไป ก็ได้สติกลับมายืนตีคู่กับเ้าตัวที่ขาหลังเจ็บเป็แพ็กคู่จนได้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันทั้งคู่กำลังโมโหสุดขีด เขาทั้งหกของพวกมันเปล่งเป็สีแดงอย่างเห็นได้ชัด
เซนและทามะก็ยืนคู่ประจันหน้าเช่นกัน ทั้งสองฝั่งไม่ตัดสินใจนาน ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลงไปกองกับพื้นแน่ภายในไม่กี่อึดใจ
ไรโนบูลส์ทั้งสองพุ่งตรงอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง แม้จะมีตัวหนึ่งที่หน้าท้องเป็แผลและเดินสะเปะสะปะ และอีกตัวหนึ่งาเ็ที่หนอกหลังจนแผลเปิด
ทั้งเซนและทามะไม่ได้ตกลงอะไรกันมาก่อนในการต่อสู้ครั้งนี้ แต่ทามะวิ่งนำเซนไปและพุ่งเข้าไปตรงกลางระหว่างไรโนบูลส์ทั้งสองตัว เขาเขย่งกลางอากาศขึ้น แล้วชูมีดทั้งสองหมุนตัวอย่างรวดเร็วเป็พายุตรงๆเข้าสู่กลางวงเป็แนวราบ ต่างจากครั้งแรกที่เขาโจมตีเป็แนวดิ่งจนไรโนบูลส์ตัวแรกหนอกาเ็ไปแล้ว “คราวนี้เครื่องฉันติดแล้ว!” ทามะะโลั่น พร้อมพุ่งตรงไปด้วยความแรงที่มากกว่าที่เคย
ในขณะที่เซนที่วิ่งตามทามะมา เขาสังเกตเห็นว่าตรงหน้าของเขามีช่องว่างใต้พายุหมุนของทามะอยู่ เขาจึงเลื่อนมือจากการจับกระบองตรงกลาง มาจับที่ส่วนปลายของกระบองด้านหนึ่งแทน ทำให้รัศมีของการเหวี่ยงอาวุธนั้นกว้างขึ้น เขาเหวี่ยงมันอย่างแรงลอดผ่านพายุของทามะไป และฟาดเข้ากับขาหน้าทั้งสี่ของไรโนบูลส์ ทำให้พวกมันเสียหลักทันทีทั้งคู่
ทามะยิ้มเล็กๆที่เซนสร้างความประหลาดใจให้กับเขาได้ เขาควงพายุพุ่งผ่านสีข้างของไรโนบูลส์ทั้งสองไปอย่างง่ายดาย และเฉียบขาด
ไรโนบูลส์ทั้งสองล้มลงด้านข้าง ชัดเจนเลยว่าท่าประสานของทั้งคู่ได้ผล ทั้งสองคนแปะมือกันด้วยความยินดีกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ร้ายนี่หว่าเ้ามือใหม่”
“อื้อ นายก็เหมือนกัน” เซนยิ้มพลางเอานิ้วชี้สีจมูก “ว่าแต่ฉันเห็นนายเืออก อาการเป็ไงบ้าง”
“ไม่เป็ไรหรอก จุกนิดหน่อย ไม่ถึงตายหรอกน่า”
“แล้วยังไงต่อดี?” เซนพูดพลางยื่นดอกทิวลี่ให้ทามะ
‘วี๊วววว วี๊ดดดด!’
“ข้าเป่านกหวีดเรียกหน่วย ‘ปาเททู’ มาแล้ว จบเื่” ทามะเก็บนกหวีดแล้วเคี้ยวดอกทิวลี่ที่เซนเพิ่งยื่นให้ ทำให้ร่างกายฟื้นฟูขึ้นมาระดับหนึ่ง
“อ๋อเหรอ เอ่อว่าแต่หน่วย ‘ปาเททู’ นี่คืออะไรกัน?”
“เฮ้อ เกะกะชะมัด…” ทามะทำสีหน้าหงุดหงิด แต่ก็อธิบายให้เซนฟังคร่าวๆ “ก็คือเป็หน่วยที่คอยเก็บกวาดเวลาเราปราบมอนสเตอร์ได้ไงล่ะ พวกวัตถุดิบที่เราจะได้ก็จะไปอยู่ในหีบส่วนตัวของเรา โดยแลกกับเนื้อมอนสเตอร์ทั้งหมดเป็ค่าบริการ”
“หา? มีหีบส่วนตัวด้วยเหรอ?”
“โอ๊ย เ้ารู้อะไรบ้างเนี่ย บ้านนอกจริงๆเลย”
--ก็ฉันมาจากโลกอื่นนี่นะ...
“ภารกิจเสริม: ล่าวัตถุดิบให้ช่างตีอุปกรณ์ได้สำเร็จแล้ว” เสียงของโซลูนาร์ดังขึ้น
“รางวัลที่ได้รับคือ วัตถุดิบพื้นฐาน ยินดีด้วยคุณดัลลาส” ระบบแสดงชิ้นส่วนของวัตถุดิบทั้งหมดที่จะได้รับจากการลุล่วงภารกิจอย่างสวยงาม
--โอเค สบายใจไปเื่นึงละ
**
แล้วทั้งสองคนก็เดินทางกลับมายังร้านตีอุปกรณ์ของโทมาฮอว์กใน่บ่ายแก่ๆเพื่อส่งภารกิจ และทามะก็ขอตัวลาไปก่อนหลังจากเสร็จธุระของตน
“เฮ้ เ้าชื่ออะไรนะ...ที่ไทก้าพามาใช่มั้ย มานี่ซิ” โทมาฮอว์กกวักมือไหวๆเรียกเซนเข้ามาใกล้ๆ “เ้ายังไม่มีหีบสินะ แต่ไม่เป็ไรอุปกรณ์ทั้งหมดในส่วนของเ้าอยู่บนโต๊ะนี่แล้ว รวมถึงเงินรางวัลด้วย”
“อ๋อ ขอบคุณครับ” เซนก้มหัวให้ปลกๆ “ว่าแต่ผมพอจะสร้างอาวุธได้มั่งรึยังครับ?”
“ด้วยวัตถุดิบกับเงินที่เ้ามีตอนนี้ สร้างได้อย่างนึงสบายๆเลยแหละ ว่าแต่เ้าจะให้ข้าตีเป็อาวุธประเภทไหนกัน? คิดมารึยัง”
เซนที่เคยลังเลมาก่อนว่าจะใช้ประเภทไหนดี บัดนี้เขารู้ซึ้งชัดเจนแล้วว่าสิ่งใดเหมาะกับวิถีการต่อสู้ของเขาอย่างแท้จริง
“กระบองครับ!”
“จัดไป!” โทมาฮอว์กขยิบตาให้ข้างหนึ่ง “รสนิยมดีนี่นา” เขาพูดด้วยความรู้สึกเอ็นดูและเดินไปหลังร้าน “อ้อ ลืมบอกไป ระหว่างรอข้าทำอาวุธ ไปลองดูกระดานประกาศสิ เผื่อจะมีภารกิจที่เหมาะกับเ้าอยู่” เขายังไม่วายโผล่หน้าออกมาจากหลังร้านเพื่อให้คำแนะนำ
เซนเดินเข้าไปยังใจกลางเมืองคนเดียว พลางมองไปรอบๆ เห็นบ้านเมืองที่ไม่มีระบบไฟฟ้าเหมือนที่โลกของเซน แต่อย่างน้อยก็พอมีเครื่องยนต์กลไกที่ประชากรที่นี่ใช้งานจริงอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็อุปกรณ์ทุ่นแรงตามร้านฝีมือต่างๆ จนไปถึงระดับยานพาหนะขนส่งคล้ายเกวียน หากแต่มีบางคนที่ใช้สัตว์ลากลักษณะคล้ายม้า แต่มันมีขาที่แข็งแรงและแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อถึงแปดขา ถ้ามันตัวเล็กจิ๋วคงจัดอยู่ในหมวด ‘แมง’ ไปแล้ว
เขายังคงเดินเตร็ดเตร่ไปยังพื้นที่รอบๆตลาด จนกระทั่งเจอกระดานประกาศแผ่นใหญ่ราวห้าเมตร ซึ่งน่าจะเป็กระดานเดียวกับที่โทมาฮอว์กหมายถึง เขาเห็นชาวบ้านจำนวนมากไปมุงดูภารกิจต่างๆที่ตนสามารถทำได้ ขอแค่ตรงตามความ้าพื้นฐานของภารกิจก็พอ
เซนเห็นคนถือหอกมือเดียวและโล่ใหญ่อยู่คนหนึ่ง ชูมือไหวๆเรียกคนที่ใช้อาวุธประเภทต่างๆมาร่วมภารกิจ จนครบทีมห้าคนตามที่ใบเสนอภารกิจได้ระบุไว้ แล้วร่วมเดินทางไปด้วยกันตามนั้น ระบบโดยพื้นฐานมันเรียบง่ายแบบนี้นี่เอง
เขาเดินอ่านภารกิจั้แ่หนึ่งดาว จนถึงระดับหลายๆดาวอยู่ที่นั่นสักพัก ก็เห็นเ้าหน้าที่คนหนึ่งแหวกผู้คนที่คราคร่ำเพื่อแทรกตัวเองเข้าไปอยู่หน้ากระดาน เขาคนนั้นหอบกระดาษใบเสนอภารกิจมาเยอะมาก ยังไม่ทันที่เขาจะได้แปะลงกระดานจนเรียบร้อย ภารกิจก็แทบจะถูกฉีกออกจากกระดานในทันที ช่างเป็วันที่แสนยุ่งเหยิงของเขาจริงๆ จนเซนแอบสงสัยว่าคนแถวนี้ได้อ่านภารกิจก่อนฉีกกระดาษกันบ้างหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
่ระยะสุดปลายกระดานฝั่งซ้าย เซนสังเกตเห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักแบบไร้เดียงสา ผมสีน้ำตาลตัดสั้นดูทะมัดทะแมง แต่กลับมีสีหน้าพะวงอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา อาวุธที่ด้านหลังของเธอคือธนูที่มีความยาวพอๆกับความสูงของเธอ เซนเห็นว่าในมือของเธอกำกระดาษภารกิจแน่นพร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดีแบบนั้น น่าจะกำลังมีปัญหาแน่ๆ จึงต้องขอเข้าไปยุ่งสักหน่อย
“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ?”
“อ่า...คือ มันอธิบายยากน่ะค่ะ”
“อธิบายมาได้เลยครับ ผมว่างอยู่พอดี”
“คุณรู้ใช่มั้ยคะ เื่กฏของการรับใบเสนอภารกิจ” พอหล่อนพูดจบ เซนส่ายหัวทันที “ก็มีข้อนึงระบุไว้ว่าถ้าดึงใบภารกิจออกมาแล้ว ไม่สามารถยกเลิกได้น่ะค่ะ” เธอหน้าแดงก่ำ
“แล้วเธอไปดึงมาทำไมล่ะ”
“มันเป็อุบัติเหตุน่ะค่ะ ฉันไม่ได้จะดึงใบนี้ แต่พอดีฉันโดนคนเบียดจนกระเด็นไปดึงใบนี้มาได้ล่ะค่ะ...น่าขายหน้ามากๆเลย” เธออายจนไม่รู้จะเอามือไม้ไปไว้ที่ไหน
“แล้วถ้าเธอยกเลิกภารกิจ หรือทำไม่สำเร็จล่ะ?”
“มะ...ไม่ไหวหรอกค่ะ มันเป็ภารกิจด่วนซะด้วยสิ”
“ภารกิจด่วน? ผมไม่เคยเจอแฮะ ไหนฉันขอดูหน่อยสิ”
“วูมมมมม” เสียงโซลูนาร์ดังขึ้นโดยที่เซนไม่ได้ตั้งใจ
ภารกิจด่วน: เผามันก่อนที่มันจะวางไข่
รายละเอียด: วางะเิรังสควิดเดอร์
รางวัล: ตั๋วสุ่มระดับ 3
--อ้ะ อ้าว...ระบบบันทึกซะแล้วสิ
เซนค่อยๆพิจารณาว่าภารกิจด่วนคืออะไร ถ้ามันหมายถึงรีบทำแล้วมันรีบแค่ไหนกัน? ให้วางะเิรังสควิดเดอร์งั้นเหรอ...วางะเิยังไง และสควิดเดอร์คืออะไร? แม้กระทั่งรางวัลคือตั๋วสุ่มระดับ 3 ก็ยังไม่รู้ว่ามันมีรายละเอียดอย่างไร แม้แทบไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็อดช่วยผู้หญิงหน้าตาน่ารักแบบนี้ไม่ได้ รวมถึงโซลูนาร์ก็จัดการบันทึกภารกิจแล้วด้วย แต่ไหนๆก็ไหนๆเขาควรลองถามข้อมูลต่างๆจากเธอคนนี้ดู เผื่อจะมีอะไรที่พอเป็ข้อมูลได้บ้าง
“ฉันชื่อเซนนะ ใช้อาวุธกระบอง เธอล่ะชื่ออะไร” เพื่อละลายพฤติกรรม เซนลดความสุภาพลงบ้างเล็กน้อย
“เอพริลค่ะ ใช้ธนู...เอ่อ ธนูของคุณพ่อน่ะค่ะ มันใหญ่เกินไปใช่มั้ยคะ” เธอพูดพลางทำท่าไม่มั่นใจในอาวุธของตัวเองเอาเสียเลย
“อ๋อ นั่นไม่ทำให้เธอดูแย่เลยนะ ฉันว่าก็เหมาะดีที่เธอตัวเล็กแต่ใช้ธนูใหญ่ ดูเจ๋งไปอีกแบบ” เซนเอ่ยชมเพื่อให้เธอมีความมั่นใจขึ้นบ้าง และเซนก็คิดแบบนั้นจริงๆ “อ้อ เธอรู้อะไรเื่ภารกิจนี้บ้างมั้ยเอพริล?”
“ทะ...ทำไมเหรอคะ?” เธอทำหน้าสงสัยเป็อย่างมาก “จะช่วยฉันทำภารกิจนี้เหรอคะ?!” เธอตาลุกวาว
“กะ...ก็ใช่ แหงล่ะ”
--ช่วยไม่ได้แฮะ ระบบมันจัดการให้หมดเรียบร้อยไปแล้วล่ะนะ
“ขอบคุณมากๆเลยค่ะ! ถ้าฉันทำเื่นี้คนเดียว คงไม่ไหวหรอก ฮืออออ” เธอซึ้งใจเซนเป็อย่างมาก “ฉันรู้จักเ้าสควิดเดอร์นั่นล่ะค่ะ!”
“อื้ม ก็ยังดีนะ มันเป็ยังไงล่ะอธิบายให้ฉันฟังที”
“มัน...เป็หนวดๆหยึยๆอ่ะค่ะ แล้วก็มีพิษด้วย” เอพริลทำมือขยุกขยุยเป็หนวดปลาหมึก พร้อมทำปากจู๋พ่นพิษ
“อ่า อ๋อ พอเข้าใจละ” เซนพยายามนึกภาพตาม
--มันคงจะคล้ายๆปลาหมึกของโลกฉันล่ะมั้ง แต่ก็น่าจะมีพิษด้วยสินะ
“ะเิฉันซื้อมาแล้วค่ะสองถัง เราไปทางทิศใต้กันได้เล้ย!” เอพริลทำสีหน้าเตรียมพร้อมเต็มที่ และตาลุกวาวเป็ประกายขึ้น
“อ้อ เดี๋ยวฉันคงต้องแวะไปเอาอาวุธก่อนน่ะ ฉันสั่งทำไว้ที่ร้านคุณโทมาฮอว์กแน่ะ”
“ได้เลยค่ะ! เดี๋ยวฉันจะแวะซื้อฟองน้ำดำดิ่งให้นะคะ!”
“ฟองน้ำดำดิ่ง? มันคืออะไร เอามาทำไมล่ะนั่น?”
“ก็ไว้ใช้เวลาที่เซนต้องดำลงไปในรังใต้น้ำของพวกสควิดเดอร์ไงล่ะ”
“หา?! ใต้น้ำ!!”
692
