“ไปเที่ยวเขื่อนแก่งกระจานกันดีไหม”
เขาถามเธอ
“แล้ว...”
ลลินพูดแค่นั้นแล้วหันไปมองรถทัวร์อย่างจะถามเขาว่าแล้วที่ได้ตีตั๋วเอาไว้ตอนแรกนั้นล่ะ
“ช่างเถอะยังไงๆชีวิตของเราตอนนี้มันก็ไม่ได้มีจุดหมายที่แน่นอนอยู่แล้วนี่ขอหาความสุขด้วยการทำอะไรตามใจตัวเองไว้ก่อนเถอะ อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
ตะวันกล่าวอย่างนั้นก่อนเหวี่ยงเป้ขึ้นสะพายบ่าแล้วจูงมือลลินไปยืนอยู่ที่ริมถนนเพื่อรอโบกรถสองแถวที่จะวิ่งผ่านมา
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
เมื่อรถสองแถวจอดลงยังจุดหมายตามความประสงค์สองหนุ่มสาวก็จูงมือกันเดินเล่นไปเรื่อยๆตามริมอ่างเก็บน้ำเหนือเขื่อน
“สวยจังเลยนะคะ”
ลลินชี้ชวนชมธรรมชาติเหนือเขื่อน
“ใช่พี่เคยเห็นภาพในอินเตอร์เน็ต รู้สึกประทับใจมาก ตั้งใจไว้ว่าจะมาเที่ยว แต่ไม่มีโอกาสสักที พึ่งจะได้โอกาสนี่แหละ”
ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยๆจนลืมความเหนื่อยแต่จู่ๆท้องของใครคนหนึ่งก็ร้องขึ้น เตือนว่าเ้าตัวได้ละเลยเวลาอาหารมานานแล้ว
“พี่พาลลินมาลำบากแท้ๆน่ะ”
ตะวันกล่าวพลางมองคนรักอย่างเห็นใจ
“แค่นี้ลลินไม่คิดว่าเป็เื่ลำบากหรอกค่ะ ชีวิตของ ลลินเคยลำบากมามากกว่านี้หลายเท่า”
ลลินบอกพร้อมรอยยิ้มปลอบใจเขา ตะวันแอบล้วงกระเป๋าสำรวจดูจำนวนเงินที่มีเมื่อคิดว่าจะพาเธอไปทานข้าวยังร้านอาหารที่เห็นอยู่ใกล้ๆนี้ แต่ก็ต้องหันมาฝืนยิ้มให้กับหญิงสาวเมื่อได้รู้จำนวนเงินที่ตนมีอยู่
“เก็บไว้ยามที่จำเป็กว่านี้เถอะค่ะ” ลลินบอกอย่างรู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไร ก่อนดึงมือพาเขาเข้าไปนั่งลงที่ริมน้ำแล้วใช้สองมือกอบเอาน้ำในเขื่อนนั้นขึ้นมาดื่ม ทำอย่างนั้นอยู่สองสามครั้งแล้วก็หันมายิ้มให้เขาแล้วกล่าวว่า“เห็นไหมคะ แค่นี้ก็หายหิวแล้ว”
ตะวันเบือนหน้าหนีไปจากคนรักเพราะรู้สึกสงสารเธอจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่แล้วก็เหมือนโชคยังเข้าข้างเขาเมื่อสายตามองไปเห็นตาข่ายดักปลาเก่าๆที่เ้าของคงทิ้งแล้วลอยอยู่ที่ริมน้ำตื้นๆและมันมีปลาตัวเท่าฝ่ามือติดอยู่สองสามตัว เขารีบเดินลุยน้ำลงไปปลดเอาปลาขึ้นมาทันที
“ลลินเรามีอะไรกินโดยที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อแล้ว”
เขากล่าวพร้อมกับชูปลาให้หญิงสาวดู
“พี่ตะวันเก่งจัง”
ลลินกล่าวขณะยืนมองเขาถือปลาขึ้นมาจากน้ำ ตะวันจัดการก่อไฟขึ้นด้วยไฟแชคที่บังเอิญติดตัวมา แล้วเผาปลาที่ได้มานั้นแบ่งกันกิน เมื่ออิ่มก็ได้เวลาเกือบมืดพอดี เขาจึงเอาผ้าห่มที่มีอยู่เป้ออกมาปูลงกับพื้นหญ้า
“พี่ตะวันจะทำอะไรค่ะ”
ลลินที่ลงไปล้างมือในน้ำกลับมาเห็นเช่นนั้นก็ถามขึ้น
“เราจะอยู่ที่นี่ พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะปักหลักอยู่ที่นี่ ลลิน อยู่กับพี่น่ะ”
เขากล่าวหนักแน่น ลลินยังไม่ได้กล่าวอะไร เธอเดินเข้าไปนั่งลงบนผ้าที่เขาปูไว้ใกล้ๆกับที่เขานั่งอยู่
“หนาวไหม”
เขาหันมาถามอย่างห่วงใย
“พี่ตะวันละคะหนาวไหม”
“พี่ว่าอากาศที่นี่ดีมากน่ะ เอ๊ะ...นั้นเสียงอะไร”
957
