“เฮ้!! นอร์ดเดน นี่ฉันเอง วันเดอร์ไง!!”
เสียงสดใสของหนุ่มน้อยสายเืัผู้เป็เพื่อนสนิทดังขึ้นสลายบรรยากาศความน่ากลัวทั้งหมดที่เกิดขึ้น
“ไม่เจอกันครู่เดียว นี่เห็นเพื่อนกลายเป็ศัตรูไปแล้วหรออออออ”
“ห้ะ!! นั่นวันเดอร์หรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ขอโทษษษษษษษ ฉันนึกว่านายเป็ผี”
“ผีอะไรจะน่ารักขนาดนี้!!”
เ้าชายอาเลนรีบสลายมนตราคุ้มกันทันทีที่รู้ว่าเงาที่เผยตนออกมานั้นแท้จริงแล้วไม่ใช่ผีหรือิญญาร้ายที่ไหน หากแต่เป็เพื่อนสนิทของหนุ่มร่างบางข้างกายนั่นเอง
“ฉันรอนายตั้งนาน ไม่เห็นมาสักที ก็เลยเดินออกมาดูเนี่ยแหละ อ้าวนั่น…จะ จะ จะ เ้าชาย!!” วันเดอร์พูดอย่างไม่สบอารมณ์ และเกือบเปลี่ยนทั้งสีหน้าและน้ำเสียงแทบไม่ทันหลังจากที่สังเกตเห็นว่าบุรุษที่ยืนอยู่ข้างกายเพื่อนสนิทของตนนั้นไม่ใช่บุคคลธรรมดา
“ขออภัยด้วยครับ ผมไม่ทราบเลยว่าแท้ที่จริงแล้วเงาประหลาดที่กำลังเคลื่อนตัวออกมาจากแสงสว่างตรงปลายสะพานนั้นคือเพื่อนสนิทของนอร์ดเดน” เ้าชายสุภาพบุรุษรีบกล่าวขอโทษพร้อมอธิบายเหตุผล
“มะ มะ มะ มิเป็ไรพ่ะย่ะค่ะ เอ่อ…กระหม่อมขอเวลาคุยกับสหายสักครู่นะพ่ะย่ะค่ะ” วันเดอร์ตอบด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวลต่างจากทีแรก แล้วหนุ่มน้อยผมน้ำตาลทองก็เดินเข้าไปดึงแขนเพื่อนสนิทลากตัวออกมาให้ยืนอยู่ห่างจากเ้าชายรูปงามด้วยระยะที่ห่างพอสมควร
แล้วการสนทนาแบบกระซิบกระซาบระหว่างเพื่อนสนิทก็เริ่มขึ้น
“นอร์ดเดน!! นายมากับเ้าชายอาเลนได้ยังไงเนี่ย”
“ก็เ้าชายอาเลนมาขอฉันเป็เพื่อนตอนที่อยู่ในห้องปฐมนิเทศน่ะสิ”
“คือ…อยู่ๆ เขาก็เข้ามาขอนายเป็เพื่อนเลยหรอ”
“ใช่ เขามาขอนั่งข้างฉัน คุยกับฉันนิดหน่อยแล้วก็ขอฉันเป็เพื่อนเลย”
“แล้วนายก็ยอมตกลงเป็เพื่อนกับเขาเนี่ยนะ”
“อื้อ”
“นายไม่คิดบ้างเลยหรอว่ามันแปลกๆ ”
“ในตอนแรกฉันก็คิดอยู่เหมือนกันนะ”
“แล้วนายยอมตกลงเป็เพื่อนกับเขาได้ยังไง นายก็รู้ว่าเ้าชายอาเลนเป็ทายาทของใคร”
“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง ผู้วิเศษที่มีฐานะเป็ถึงเ้าชายมาขอคนธรรมดาอย่างฉันเป็เพื่อน จะให้ฉันปฏิเสธแล้วบอกไปว่าไม่อยากเป็เพื่อนด้วยอย่างนั้นหรอ ถ้าทำแบบนั้นไป…อาจจะเกิดเื่แย่ๆ ขึ้นก็ได้นะ”
“เอ่อ...ก็จริงของนายนะ”
“แล้วอีกอย่างหนึ่งนะ ฉันคิดว่าเราไม่ควรตัดสินคนจากภายนอก การที่เ้าชายอาเลนเป็บุตรของาาอาเซอุสไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็แบบพ่อของเขา ยิ่งถ้าว่ากันตามจริงแล้ว…แม้แต่ตัวองค์ประมุขเอง เราก็ไม่ทราบความจริงเลยด้วยซ้ำว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบปลงพระชนม์เ้าชายรัชทายาทองค์ก่อนจริงหรือเปล่า ได้แต่ฟังข้อสันนิษฐาน แล้วก็ข่าวลือที่เขาเล่ากันไปต่างๆ นานา”
“นายนี่มองโลกในแง่ดีจริงๆ เลยนะ แต่ถึงอย่างไร นายก็ไม่ควรประมาทนะ นายอย่าเพิ่งสนิทกับเขามากจนเกินไปและเล่าทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับตัวนายให้เขาฟังล่ะ โดยเฉพาะเื่นั้น”
“สบายใจได้เลย ฉันรู้ว่าเื่ไหนควรพูดเื่ไหนไม่ควรพูด”
“ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้นนะ นายจะต้องระวังความคิดของนายด้วย ซึ่งฉันหมายถึงเื่นั้นโดยเฉพาะ”
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะระวังทั้งคำพูดและความคิด”
สองหนุ่มแห่งคฤหาสน์ัสนทนากันอยู่นานพอสมควร จนเ้าชายหนุ่มที่เบื่อหน่ายกับการรอคอยเริ่มส่งสัญญาณเตือนด้วยการกระแอมไอ
“อะแฮ่มๆ ”
หนุ่มร่างเล็กทั้งสองมองไปยังจุดกำเนิดของเสียง เ้าชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยิ้มให้แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า
“อ่า…อาเลน ฉันคุยกับเพื่อนเสร็จแล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะที่ให้รอนาน” นอร์ดเดนกล่าวด้วยอาการรู้สึกผิดเล็กน้อย
“กระหม่อมก็ต้องขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ” วันเดอร์กล่าวเสริม
“ไม่เป็ไรๆ พวกนายคุยกันต่อเถอะ ฉันแค่จะเดินมาบอกว่า…เดี๋ยวฉันขอตัวไปห้องพักก่อนนะ เซ็นทรัล ดอร์ม ก็อยู่ข้างหน้านี่แล้ว คงไม่มีอะไรให้ต้องเป็ห่วงแล้วล่ะ งั้นฉันขอแยกตัวตรงนี้เลยนะ แล้วเจอกันนอร์ดเดน” เ้าชายรูปงามกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เป็มิตรแล้วเดินตรงไปยังเซ็นทรัล ดอร์ม
“แล้วเจอกันอาเลน” หนุ่มผมเงินกล่าวลาปิดท้าย
หลังจากที่บุรุษผู้กล้าหาญเดินจากไปแล้ว ก็มีลมเย็นๆ พัดโชยมาโดนตัวหนุ่มน้อยขี้กลัวทั้งสองคนจนขนลุก
“ฉันว่าเราก็ควรเข้าไปในเซ็นทรัล ดอร์ม กันได้แล้วนะ ยืนอยู่ตรงนี้นานๆ แล้วรู้สึกโหวงเหวงยังไงก็ไม่รู้” นอร์ดเดนหันไปพูดกับวันเดอร์
“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” หนุ่มน้อยเพื่อนเกลอตอบ แล้วทั้งคู่ก็รีบสาวเท้าตรงดิ่งไปยังเซ็นทรัล ดอร์ม
“เฮ้อออออออออ…ในที่สุดก็มาถึงสักที” นอร์ดเดนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ ก่อนจะค่อยๆ เดินสำรวจเซ็นทรัล ดอร์ม ทีละโซน โซนแรกคือจุดศูนย์กลางที่เชื่อมต่อระหว่างหอพักนักเรียนชายและหอพักนักเรียนหญิง เป็เหมือนกับห้องรับรองนักเรียน มีลักษณะเป็ห้องโล่งกว้าง ประกอบด้วยมุมพักผ่อนหย่อนใจที่มีเก้าอี้โซฟาและพืชพรรณแปลกๆ มากมาย โดยที่ตรงกลางสุดของห้องมีแบบจำลองภาพโฮโลแกรมสามมิติของโรงเรียนแสดงอยู่ ซึ่งนักเรียนเวทย์แห่งเอดินเบิร์กกิฟเฟ่นทุกคนสามารถมองดูภาพรวมขนาดใหญ่ของโรงเรียนได้จากตรงนี้ ส่วนโซนที่สองอยู่คนละชั้นกับโซนแรก สามารถเดินขึ้นมายังโซนที่สองได้จากบันไดแก้วที่เชื่อมต่ออยู่กับโซนแรก โดยโซนที่สองนี้เป็ภัตตาคารอาหารขนาดใหญ่ ซึ่งมีอาหารเลิศรสมากมายจากหลายภูมิภาคให้เลือกสรร ลักษณะภัตตาคารเป็โดมแก้ว สามารถมองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของท้องฟ้าได้ทั้งหมด มีโต๊ะและเก้าอี้สำหรับนั่งรับประทานอาหารหลากหลายรูปแบบ ทั้งเคาน์เตอร์ บาร์ และโต๊ะนั่งแบบล้อมวง
“นี่นายจะเดินสำรวจอีกนานไหม” วันเดอร์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพราะเพื่อนสนิทเอาแต่เดินชมสถานที่ไปเรื่อย
“นายจะรีบไปไหน ทำอย่างกับว่าเดี๋ยวจะมีเรียนแล้วอย่างนั้นแหละ” นอร์ดเดนตอบกลับด้วยโทนเสียงเข้มเหมือนคนที่กำลังจะเริ่มโมโห
“ไม่ได้จะรีบไปไหนหรอก แต่ฉันอยากจะไปห้องพักใจจะขาดแล้ว” วันเดอร์เผยความในใจ
“อ่อ…แล้วก็ไม่บอกตรงๆ ไปสิ ฉันสำรวจเซ็นทรัล ดอร์ม ครบทุกโซนแล้วล่ะ” เมื่อนอร์ดเดนทราบความปรารถนาของคู่ซี้ก็รีบหันตัวกลับเดินลงบันไดจากเซ็นทรัล ดอร์ม โซนภัตตาคาร ไปยังโซนห้องรับรอง แล้วเดินเข้าสู่หอพักนักเรียนชายที่ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของเซ็นทรัล ดอร์ม
หนุ่มผมบลอนด์เงินหยุดยืนตะลึงอยู่ตรงลานวงกลมจุดศูนย์กลางของหอพัก พื้นที่ส่วนกลางนี้ตกแต่งด้วยสวนสไตล์บาโรก (Baroque Garden) มีน้ำตกไหลลงมาจากหลังคากระจกโมเสกสีฉูดฉาด ยามเมื่อแสงแดดสาดส่องลงมากระทบกับกระจกด้านต่างๆ จะเปลี่ยนสีของน้ำตกให้เป็ไปตามสีของกระจกด้านนั้นๆ และเนื่องจากหอพักมีลักษณะเป็หอคอยทรงกลมสูงเสียดฟ้า ทำให้ภายในดูคล้ายกับปล่องปล่อยกระสวยอวกาศขนาดใหญ่แลดูพิศดาร เมื่อวัดความสูงจากลำดับชั้นของหอคอยมีทั้งหมด 60 ชั้น แต่ละชั้นมีห้องพักทั้งหมด 10 ห้อง แต่ละห้องเรียงติดกันเป็วงกลมตามทรงของหอคอย แบ่งการเข้าพักของนักเรียนตามลำดับชั้นปี ดังนี้ นักเรียนชั้นปีที่ 1 เข้าพักที่หอคอยชั้นที่ 1 - 10 นักเรียนชั้นปีที่ 2 เข้าพักที่หอคอยชั้นที่ 11 - 20 นักเรียนชั้นปีที่ 3 เข้าพักที่หอคอยชั้นที่ 21 - 30 นักเรียนชั้นปีที่ 4 เข้าพักที่หอคอยชั้นที่ 31 - 40 นักเรียนชั้นปีที่ 5 เข้าพักที่หอคอยชั้นที่ 41 - 50 และนักเรียนชั้นปีที่ 6 เข้าพักที่หอคอยชั้นที่ 51 - 60
.jpg)
“วันเดอร์!! นายตรวจดูใน SEE , Edinburg Giffen Dorm (ระบบหอพักนักเรียนแห่งเอดินเบิร์กกิฟเฟ่น) หรือยังว่าได้พักห้องไหน” นอร์ดเดนเอ่ยถามคู่ซี้เมื่อกวาดสายตามองผ่านห้องพักในหอคอยที่เรียงรายกันอยู่เป็แถว
“ดูแล้วๆ ฉันได้พักห้อง 709 (ชั้นที่ 7 ห้องที่ 9) แล้วนายล่ะตรวจดูหรือยังว่าได้พักห้องไหน” วันเดอร์ตอบพร้อมถามกลับด้วยประโยคที่คล้ายกัน
“ฉันได้พักห้อง 902 (ชั้นที่ 9 ห้องที่ 2) ” หนุ่มผมบลอนด์เงินตอบ
“เสียดายจัง ไม่ได้พักอยู่ห้องเดียวกัน” หนุ่มผมน้ำตาลทองผู้เป็เพื่อนซี้รู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้พักอยู่ด้วยกัน
“นั่นน่ะสิ ระบบคงจะสุ่มจัดนักเรียนเข้าพักน่ะ แต่ก็ดีเหมือนกันนะ พวกเราจะได้มีเพื่อนใหม่ไง ตื่นเต้นจัง…จะได้ใครเป็ Roommate (เพื่อนร่วมห้อง) น้าาา” หนุ่มผมเงินปลอบเพื่อนสนิทด้วยการพูดโน้มน้าวให้เพื่อนเกลอได้เห็นมุมมองใหม่ๆ แล้วหนุ่มน้อยผู้มองโลกในแง่ดีก็ทำท่าทางตื่นเต้นดีใจที่จะได้เจอกับเพื่อนใหม่
“สำหรับฉันเป็ใครก็ได้ขอแค่ไม่ใช่เ้าชายอาเลนก็พอ” หนุ่มผมน้ำตาลทองคู่สนทนาพูดตัดบท
“นายก็พูดซะอย่างกับว่าเขาเป็ปิศาจอย่างนั้นแหละ” หนุ่มน้อยผมเงินตอบกลับด้วยน้ำเสียงแกมประชดประชันหน่อยๆ
“ฉันไม่ได้เห็นเขาเป็ปิศาจสักหน่อย แค่ไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับเขาก็เท่านั้นเอง ฉันว่าพวกเราอย่ามัวเสียเวลายืนคุยกันอยู่เลย รีบแยกย้ายไปห้องพักของตัวเองกันเถอะ” หนุ่มน้อยเพื่อนเกลอรีบแก้ต่างให้ตัวเอง แล้วเปิดประเด็นสู่การแยกตัวไปห้องพัก
“โอเค งั้นไปกันเลย” หนุ่มผมเงินตอบแล้วเดินไปขึ้นลิฟต์แก้วกับเพื่อนสนิท
“สวัสดีครับ ผมชื่อ ‘Lifter’ (ลิฟต์เตอร์) เป็ผู้ทำหน้าที่ควบคุมการทำงานทั้งหมดของลิฟต์ ท่าน้าไปยังชั้นใดของหอคอยครับ” ลิฟต์เตอร์ AI ผู้ทำหน้าที่ควบคุมระบบอัตโนมัติของลิฟต์แก้วกล่าวกับสองหนุ่มผู้มาใช้บริการ
“ชั้น 7 ครับ” “ส่วนผมชั้น 9 ครับ” วันเดอร์เปล่งเสียงตอบก่อน ตามมาด้วยเสียงของนอร์ดเดน
“รับทราบครับ ประตูลิฟต์กำลังปิด โปรดระวัง!! อย่ายื่นส่วนใดของร่างกายออกนอกตัวลิฟต์นะครับ”
ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นสู่หอคอยชั้น 7
“ขณะนี้ถึงชั้น 7 แล้วครับ ประตูลิฟต์กำลังเปิดครับ”
“ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันนอร์ดเดน” หนุ่มน้อยผมสีน้ำตาลทองลาเพื่อนก่อนจะก้าวเท้าออกจากลิฟต์
“แล้วเจอกันวันเดอร์” หนุ่มน้อยผมสีบลอนด์เงินกล่าวลาปิดท้าย
“ประตูลิฟต์กำลังปิดครับ โปรดระวัง!! อย่ายื่นส่วนใดของร่างกายออกนอกตัวลิฟต์นะครับ”
ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นต่อไปอีก 2 ชั้น
“ขณะนี้ถึงชั้น 9 แล้วครับ ประตูลิฟต์กำลังเปิดครับ”
นอร์ดเดนก้าวเท้าออกจากลิฟต์ แล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักของตัวเอง (ห้อง 902) ทันใดนั้นก็มีแสงไฟประหลาดส่องมาที่ั์ตาสีมรกตของเด็กหนุ่ม หนุ่มน้อยสะดุ้งโหยงด้วยความตื่นตระหนก
“Dream Room ยินดีต้อนรับคุณนอร์ดเดน ทรีโอนี่ ครับ ขออภัยที่ทำให้ใครับ เมื่อสักครู่นี้เป็ระบบแสกนรูม่านตาเ้าของห้อง ซึ่งคุณนอร์ดเดนเคยทำการแสกนร่างกายทั้งหมดไว้ั้แ่ที่คุณได้ลงทะเบียนเข้าเรียนครั้งแรกผ่านระบบ SEE ครับ ผม ‘Dreamer’ (ดรีมเมอร์) ผู้ทำหน้าที่ควบคุมระบบการทำงานทั้งหมดของ Dream Room ได้ทำการเชื่อมต่อฐานข้อมูลของคุณไว้ให้โดยอัตโนมัติ ทั้งนี้ก็เพื่ออำนวยความสะดวกในการใช้ Dream Room ของคุณครับ…อย่ารอช้ารีบไปััมิติใหม่แห่งการพักผ่อนของหอพักที่ไม่ใช่มีไว้แค่อาศัยนอนเท่านั้น!!” ทันทีที่ดรีมเมอร์ AI ผู้ควบคุม Dream Room กล่าวจบ ประตูห้องพักก็เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ
“Oh My God!! นี่ผมอยู่ในโลกเวทมนตร์จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย O.O”
5K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
